Uzasadnienie
Decyzją z dnia (...) maja 2006 r. nr (...), wydaną na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 ze zm.) Prezydent W. orzekł o wymeldowaniu Z. P. z pobytu stałego z lokalu nr (...) przy ul. (...) w W. Powyższa decyzja została wydana w następujących okolicznościach sprawy:
Postępowanie administracyjne w sprawie wymeldowania Z. P. z pobytu stałego z lokalu nr (...) przy ul. (...) w W. zostało wszczęte na wniosek A. D. Wnioskodawca we wniosku o wymeldowanie podniósł, że Z. P. nie zamieszkuje we wskazanym lokalu od wielu lat. Najemcą lokalu była matka Z. P., W.J., która zmarła w 2002 r. w Anglii.
Przesłuchany do protokołu A. D. wyjaśnił, że chociaż od 6 lat jest właścicielem budynku, nie zna Z. P. Mieszka ona prawdopodobnie w Anglii, natomiast w przedmiotowym lokalu przebywa okresowo T. Z. M. H., właściciel firmy zarządzającej nieruchomością przy ul. (...) w W. oraz S.J. pełniący od kilku lat obowiązki dozorcy zeznali, iż nie znają Z. P., natomiast w lokalu nr (...) widują czasami T. Z. Przesłuchana do protokołu Z. P. oświadczyła natomiast, że przedmiotowy lokal pozostaje bez najemcy od śmierci jej matki W. J., która zmarła w 2002 r. w Anglii. Obecnie w sądzie toczy się sprawa spadkowa i sprawa o wejście w stosunek najmu lokalu po jej matce. Skarżąca oświadczyła również, że nie zrezygnowała z zamieszkiwania w lokalu nr (...) przy ul. (...) w W. Wraz z mężem zamieszkuje i w Polsce i w Anglii, natomiast podczas jej nieobecności w Polsce lokalem nr (...) przy ul. (...) opiekuje się T. Z. T.Z. zeznał, iż w przedmiotowym lokalu bywa od około 15 lat. Oświadczył także, że Z. P. przebywa w Polsce i mieszka w lokalu nr (...) przy ul. (...) w W. wiele razy w roku, z wyjątkiem 2005 r., kiedy to stan jej zdrowia zatrzymał ją w Anglii.
Ze znajdujących się w aktach sprawy kopii protokołów zeznań złożonych we wrześniu 2001 r. przez sąsiadów skarżącej: A. S. i G. B. (wieloletnich mieszkańców tego budynku), przesłuchanych jako świadków w toczącej się wtedy sprawie o wymeldowanie W. J. i Z. P. wynika, iż W. J., która mieszkała w lokalu nr (...) wyjechała w latach 80-tych do rodziny w Anglii, natomiast Z.P. nigdy nie widziały.
Pismem z dnia 3 lutego 2006 r. Policja poinformowała, że Z. P. nie zamieszkuje w lokalu nr (...) przy ul. (...) w W. Organ wskazał również, iż pracownicy Urzędu miasta W. nie dokonali wyznaczonych na dzień 22 luty 2006 r. oględzin przedmiotowego lokalu, gdyż lokal ten był zamknięty.
Powyższe ustalenia dały podstawę Prezydentowi W. do uznania, że Z. P. spełnia warunek niezbędny do wymeldowania w drodze decyzji administracyjnej. Wymieniona przed wieloma laty opuściła bowiem dotychczasowe miejsce pobytu stałego, za czym przemawiają takie dowody jak zeznania świadków czerpiących wiedzę z racji wykonywanych obowiązków, tj. dozorcy i zarządcy nieruchomości, a także zeznania sąsiadek. Żadna z tych osób nie zna Z. P., zgodnie natomiast potwierdzają, że z przedmiotowego lokalu korzysta czasami T. Z. Poza tym z dokumentów zgromadzonych w archiwum dowodów osobistych i kartotece ewidencji ludności w Dzielnicy (...) wynika, że Z. P. wyjeżdżając za granicę w 1973 r. zdeponowała swój dowód osobisty w Biurze Paszportów. Ponownie zameldowała się w lokalu podczas jednego z pobytów w Polsce w maju 1995 r. Złożyła wówczas oświadczenie, iż powróciła do kraju na stałe.
W ocenie organu dowody te zaprzeczają twierdzeniu Z. P., iż nigdy nie opuściła lokalu nr (...) przy ul. (...) w W. Organ podniósł również, iż mimo swobodnego dostępu do lokalu, wymieniona jednak w nim nie zamieszkuje, a jedynie okazjonalnie w nim przebywa. Z lokalu tego korzysta natomiast T. Z. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła w dniu 29 maja 2006 r. Z. P. Podjętemu przez organ I instancji rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie art. 7, 8, 75 § 1 i 4 oraz 80 kpa, jak również naruszenie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, poprzez jego błędne zastosowanie.
Decyzją z dnia (...) sierpnia 2006 r. nr (...) Wojewoda (...), na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 kpa w związku z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia (...) maja 2006 r., podzielając zawarte w niej stanowisko.
Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła Z. P. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania - art. 77 § 1 i 2, art. 78 oraz art. 80 kpa przez zaniechanie przeprowadzenia wnioskowanego w odwołaniu dowodu z zeznań G. M. i A. L., nie ustosunkowanie się do zarzutu małej wiarygodności zeznań świadków M. H. i S. J., jak również oparcie rozstrzygnięcia w części na zeznaniach, których aktualnie nie można zweryfikować, złożonych przez A. S. i G. B. 2001 r. oraz naruszenie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993) przez jego wadliwą wykładnię i bezpodstawne zastosowanie.
W związku z powyższym skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji. Jednocześnie na podstawie art. 86 § 1 i 2 oraz art. 87 § 1-4 skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie podnosząc, iż powyższa skarga została wniesiona z uchybieniem trzydziestodniowego terminu do jej wniesienia.
Postanowieniem z dnia 13 lutego 2007 r. (sygn. akt IV SA/Wa 2109/06) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił przywrócić termin do wniesienia skargi na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) sierpnia 2006 r. nr (...) w przedmiocie wymeldowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.
Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej wskazane kryteria, nie uznał zasadność skargi, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Według art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t. j.: Dz. U. z 2001 r., Nr 87, poz. 960 ze zm.- zwanej dalej "ustawą"), organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania (art. 6 ust. 1 ustawy).
Należy przy tym dodać, że aby można było mówić o zaistnieniu przesłanek do wymeldowania z art. 15 ust. 2 ustawy opuszczenie miejsca pobytu stałego musi mieć charakter dobrowolny.
Obowiązkiem organów administracji rozpatrujących sprawę o wymeldowanie jest ustalenie istnienia bądź nieistnienia przesłanki do wymeldowania, tj. opuszczenia miejsca pobytu stałego przez określoną osobę.
Rozpatrując niniejszą sprawę, Sąd doszedł do przekonania, iż rozstrzygnięcia organów obu instancji, są zgodne z obowiązującym porządkiem prawnym. Przede wszystkim należy podkreślić, iż po przeprowadzeniu postępowania dowodowego Prezydent W., jak i Wojewoda (...) słusznie uznali, że zachodzą przesłanki do wymeldowanie Z.P. z pobytu stałego z lokalu nr (...) przy ul. (...) w W. W toku postępowania administracyjnego przesłuchano świadków, z których wynika, że Z. P. nie zamieszkuje w przedmiotowym lokalu. A. D. wyjaśnił, że chociaż od 6 lat jest właścicielem budynku, nie zna Z. P. Mieszka ona prawdopodobnie w Anglii, natomiast w przedmiotowym lokalu przebywa okresowo T.Z.
M. H., właściciel firmy zarządzającej nieruchomością przy ul. (...) w W. oraz S. J. pełniący od kilku lat obowiązki dozorcy zeznali, iż nie znają Z. P., natomiast w lokalu nr (...) widują czasami T. Z. Przesłuchana do protokołu Z. P. oświadczyła natomiast, że przedmiotowy lokal pozostaje bez najemcy od śmierci jej matki W. J., która zmarła w 2002 r. w Anglii. Obecnie w sądzie toczy się sprawa spadkowa i sprawa o wejście w stosunek najmu lokalu po jej matce. Skarżąca oświadczyła również, że nie zrezygnowała z zamieszkiwania w lokalu nr (...) przy ul. (...) w W. Wraz z mężem zamieszkuje i w Polsce i w Anglii, natomiast podczas jej nieobecności w Polsce lokalem nr (...) przy ul. (...) opiekuje się T. Z. T. Z. zeznał, iż w przedmiotowym lokalu bywa od około 15 lat. Oświadczył także, że Z. P. przebywa w Polsce i mieszka w lokalu nr (...) przy ul. (...) w W. wiele razy w roku, z wyjątkiem 2005 r, kiedy to stan jej zdrowia zatrzymał ją w Anglii.
Ze znajdujących się w aktach sprawy kopii protokołów zeznań złożonych we wrześniu 2001 r. przez sąsiadów skarżącej: A. S.i G.B. (wieloletnich mieszkańców tego budynku), przesłuchanych jako świadków w toczącej się wtedy sprawie o wymeldowanie W.J. i Z. P. wynika, iż W. J., która mieszkała w lokalu nr (...) wyjechała w latach 80-tych do rodziny w Anglii, natomiast Z.P. nigdy nie widziały. Pismem z dnia 3 lutego 2006 r. Komenda Rejonowa Policji (...) poinformowała, że Z. P. nie zamieszkuje w lokalu nr (...) przy ul. (...) w W. Zdaniem Sądu powyższe dowody świadczą jednoznacznie o tym, że Z. P. nie zamieszkuje w przedmiotowym lokalu.
Jak wynika z akt sprawy zainteresowana jeszcze w latach 70-tych ubiegłego wieku wyjechała do Wielkiej Brytanii gdzie zamieszkuje wraz z mężem.
Zdaniem Sądu nie można uznać za wiarygodne wyjaśnień skarżącej, że przez ten okres mieszkała zarówno w Polsce jak i w Anglii.
Kilkakrotne pobyty w przedmiotowym lokalu nie mogą zostać uznane za stałe w nim zamieszkiwanie.
Fakt niezamieszkiwania skarżącej w lokalu przy ul. (...) potwierdzony został zdaniem Sądu bezspornie zeznaniami świadków jak też jednoznaczną informacją miejscowej jednostki policji.
W tej sytuacji rozstrzygnięcia organów obu instancji należało uznać za zasadne.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji naruszenia prawa, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy.
Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.