Uzasadnienie
Skarżąca E. B. wniosła bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia (...) stycznia 2008 r. Nr (...) uchylającą decyzję Prezydenta W. dnia (...) listopada 2007 r., w której orzeczono o odmowie wymeldowania A. W. z pobytu stałego z lokalu nr (...) przy ul. (...)(...) w W. Do przedmiotowej skargi skarżąca dołączyła na urzędowym formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy. Z informacji podanych przez skarżącą wynika, iż skarżąca jest osobą samotną. Jedynym dochodem skarżącej jest renta wypadkowa w wysokości 631,36 zł miesięcznie. Skarżąca nie posiada żadnego majątku, środków finansowych ani oszczędności.
Sąd nie negując trudnej sytuacji materialnej skarżącej uznał, że w sprawie zachodzi przesłanka, o której mowa w art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.). Zgodnie z tym przepisem prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Oczywista bezzasadność skargi zachodzi wówczas, gdy obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie, bez konieczności dokonywania głębszej analizy prawnej, wyklucza możliwość uznania żądania skarżącego (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi LexisNexis Warszawa 2004r. str. 321).
Z tego rodzaju sytuacją mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie.
Stosownie do art. 54 § 1 P.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie (art. 53 § 1 P.p.s.a.).
Zauważyć należy, iż począwszy od dnia 1 stycznia 2006 r. skargę do sądu administracyjnego wnosi się wyłącznie za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są jej przedmiotem, co jednoznacznie wynika z brzmienia przepisu art. 54 § 1 P.p.s.a. Ustawodawca uregulował zatem pośredni tryb wnoszenia skarg do sądu administracyjnego nie przewidując jakiegokolwiek wyjątku. Obowiązujące przepisy nie wprowadziły żadnej możliwości konwalidowania błędnego wniesienia skargi, a tym samym podstaw do jej przekazania przez sąd organowi, którego działanie lub bezczynność zostały zaskarżone. Ponadto jeżeli skarga została zaadresowana i skierowana do sądu, to wymaga procesowego załatwienia, do zakresu którego nie należy przekazywanie jej pismem innemu podmiotowi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 czerwca 2007 r., sygn. akt IIGSK 213/07).
Jak wynika z akt sprawy skarżąca wniosła skargę bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Tymczasem winna była skierować przedmiotową skargę do sądu jednakże za pośrednictwem organu administracji publicznej, którym w niniejszej sprawie jest Wojewoda Mazowiecki.
Skarżąca zatem w sposób oczywisty nie zachowała trybu wskazanego w cytowanym wyżej art. 54 § 1 P.p.s.a. Naruszenie powyższego trybu powoduje niedopuszczalność skargi.
Oczywista niedopuszczalność skargi do sądu administracyjnego, tak jak w tej sprawie, oznacza także oczywistą bezzasadność skargi w rozumieniu art. 247 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2004r. Sygn. akt OZ 377/04 nie publikowane).
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 247 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.