Uzasadnienie
W. C. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2013 r. utrzymującą w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy [...] W. z dnia [...] września 2012 r. o ustaleniu warunków zabudowy i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na zabudowie istniejącego tarasu w parterze wraz z realizacją tarasu na drugiej kondygnacji oraz przebudowie schodów zewnętrznych od strony elewacji frontowej w budynku mieszkalnym jednorodzinnym w zabudowie szeregowej położonym przy ul. [...] na działce ew. nr [...] z obrębu [...] w W. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji z uwagi na zagrożenie rychłego rozpoczęcia realizacji inwestycji skutkującej zniszczeniem elewacji, ogrodzenia i ograniczeniem dostępu światła słonecznego do posesji skarżącej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p. p. s. a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji.
Jednakże art. 61 § 3 p. p. s. a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonej decyzji, jeśli w wyniku jej wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Przedmiotem wstrzymania wykonania może być decyzja organu pierwszej instancji (art. 61 § 3 zdanie ostatnie p. p. s. a.).
Przedmiotem wstrzymania mogą być jednak jedynie takie decyzje, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania.
Przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wobec powyższego nie każdy akt administracyjny nadaje się do wykonania, a więc nie każdy wymaga wykonania.
Decyzja ustalająca warunki zabudowy jest właśnie takim aktem. Decyzja taka z uwagi na specyfikę regulowanego nią przedmiotu nie ma cechy wykonalności w rozumieniu art. 61 § 1 p. p. s. a. Ma ona charakter deklaratoryjny, stwierdzając jedynie zgodność zamierzenia inwestycyjnego z prawem. Sama w sobie nie uprawnia jeszcze do rozpoczęcia robót budowlanych. Inwestycja konkretyzuje się dopiero na etapie pozwolenia na budowę i dopiero wówczas (po zakończeniu postępowania budowlanego) może wystąpić po stronie osób trzecich możliwość doznania szkody bądź skutków, o jakich mowa w art. 61 § 3 p. p. s. a., a co za tym idzie - potrzeba tymczasowej ochrony ich interesów. Ewentualne wstrzymanie wykonania decyzji może więc dotyczyć pozwolenia na budowę, a nie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy.
Wobec tego na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p. p. s. a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.