Uzasadnienie
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej, odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej, i wydalenia z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej złożył A. S. vel S. M. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] lipca 2013 r. Skarżący podniósł, że wykonanie decyzji, w szczególności wydalenie go z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej spowoduje znaczną szkodę i nieodwracalne skutki w postaci trwałego rozdzielenia jego rodziny. Skarżący nie będzie mógł widywać się z małoletnim synem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Wniosek jest zasadny.
Zasadą jest, że wniesienie do sądu administracyjnego skargi, nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Sąd rozpoznając taki wniosek, dokonuje oceny okoliczności uzasadniających żądanie wstrzymania zaskarżonego aktu, wskazanych przez wnioskodawcę we wniosku, jak również bierze z urzędu pod uwagę okoliczności sprawy, wynikające z akt, które ewentualnie wskazywałyby, iż wykonanie zaskarżonego aktu spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub wywoła trudne do odwrócenia skutki. Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie może być poprzedzone oceną zasadności skargi, ponieważ takie działanie sądu, dokonywane w ramach posiedzenia niejawnego, oznaczałoby niedopuszczalną ocenę legalności zaskarżonego aktu, sprowadzającą się do przedsądu.
Przesłanki wstrzymania wykonania decyzji tj. wyrządzenie znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. O takim potencjalnym niebezpieczeństwie jest mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. i z tą sytuacją należy wiązać możliwość wyrządzenia szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
Sąd podkreśla, że nakazanie cudzoziemcowi opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stanowi integralną część decyzji o odmowie nadania statusu uchodźcy, udzielenia ochrony uzupełniającej i zgody na pobyt tolerowany (art. 48 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, Dz. U. z 2009 r. Nr 189, poz. 1472 ze zm.; zwanej dalej "ustawą"). W zakresie rozstrzygnięcia o obowiązku opuszczenia terytorium Polski stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach dotyczące postępowania w sprawie wydalenia (art. 48 ust. 3 ustawy).
Wykonanie zaskarżonej decyzji przed oceną jej legalności przez Sąd powoduje uzasadnioną obawę, że zostałoby naruszone prawo skarżącego do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego gwarantowane w art. 8 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. 1993 nr 61 poz. 284) poprzez możliwe ograniczenie lub uniemożliwienie kontaktów skarżącego z małoletnim synem.
Z powyższych względów należy uznać, że wykonanie zaskarżonej decyzji z dnia [...] lipca 2013r., orzekającej m.in. o wydaleniu skarżącej z terytorium Polski mogłoby narazić go na trudne do odwrócenia skutki.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.