Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia (...) czerwca 2007 roku nr (...) Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego, po rozpatrzeniu zażalenia W. P. na postanowienie (...) Konserwatora Zabytków z dnia (...) stycznia 2007 roku, uzgadniające decyzję o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie parkingu strzeżonego w narożniku ul. (...) i T.W. (...), na działce nr ew. (...) w obrębie (...) w W. – utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
W uzasadnieniu organ podał, że uzgodnienie przez organ ochrony zabytków decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie parkingu strzeżonego w narożniku ul. (...) i T. W., na działce nr ew. (...) w W. nie narusza zasad ochrony zabytków wyrażonych w przepisach ustawy z dnia 23 lipca 2003 roku o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. nr 162, poz. 1568 ze zm.). Fakt, że zagospodarowanie przedmiotowego terenu nie ulegnie żadnej zmianie w stosunku do stanu obecnego oznacza bowiem, że ta część założenia urbanistycznego ul. (...) nie zostanie przekształcona. Organ odwoławczy uznał również, że nie jest zasadny podniesiony w odwołaniu zarzut dotyczący uzgodnienia przez (...) Konserwatora Zabytków, przekazany mu przez organ administracji architektoniczno- budowlanej projekt decyzji w sprawie odmowy ustalenia warunków zabudowy, a nie dokonanie przez ten organ oceny planowego zamierzenia inwestycyjnego ze względu na możliwość naruszenia przepisów ustawy z dnia 23 lipca 2003 roku o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami.
Zdaniem organu bowiem, uzgodnienie decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy polega na wyrażeniu zgody na konkretną treść rozstrzygnięcia. Natomiast ustalenie, czy organ administracji architektoniczno-budowlanej dokonał prawidłowego rozstrzygnięcia w sprawie, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisami wykonawczymi do tej ustawy, w przekazanym do uzgodnienia projekcie decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy, nie należy do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, lecz do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. Skargę na powyższe postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego wniósł W. P. wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia (...) Konserwatora Zabytków z dnia (...) stycznia 2007 roku. W skardze zarzucono naruszenie przez organ I instancji art. 6,7 oraz 107 kpa, gdyż (...) Konserwator Zabytków, który dokonywał uzgodnienia w zakresie ochrony konserwatorskiej, działając w zakresie swojej właściwości rzeczowej określonej w ustawie z dnia 23 lipca 2003 roku o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, władny był jedynie do dokonania oceny czy zamierzenie inwestycyjne w postaci budowy parkingu na przedmiotowej działce, jest zgodne z powyższą ustawą lub innymi aktami prawa powszechnie obowiązującymi regulującymi ochronę zabytków.
Ponadto organ I instancji jako podstawę do negatywnego zaopiniowania decyzji o warunkach zabudowy wskazał to, że jego zdaniem decyzja ta nie jest zgodna z odrębnym przepisami oraz interesem publicznym. Natomiast organ ten nie przedstawił żadnego uzasadnienia faktycznego ani prawnego dla swojego stanowiska. Zaś Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wydając postanowienie z (...) czerwca 2007 roku, utrzymujące w mocy organu I instancji sam naruszył wskazany przepis art. 107 kpa, gdyż w powyższym postanowieniu brak jest wymaganego przez 107 kpa uzasadnienia prawnego.
Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wniósł o oddalenie skargi podnosząc, że skarga nie wnosi nowych okoliczności, które nie byłyby wcześniej znane organowi i do których nie odniósłby się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Skarga jest zasadna.
Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Należy również zauważyć, że sąd dokonuje powyższej kontroli na podstawie stanu faktycznego istniejącego w czasie podejmowania kontrolowanego aktu lub czynności.
Odnosząc powyższe do okoliczności niniejszej sprawy należy wskazać, ze zaskarżona postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie (...) Konserwatora Zabytków zostały podjęta z naruszeniem ww. reguł. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia (...) czerwca 2007 roku uzgadniające projekt decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie parkingu strzeżonego na działce. W ocenie organów obu instancji uzgodnienie przez nie decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy nie narusza przepisów ustawy z dnia 23 lipca 2003 roku, z uwagi na to, że zagospodarowanie terenu nie ulegnie zmianie w stosunku do stanu obecnego.
Podstawą orzekania w niniejszej sprawie stanowił art. 53 ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 23 marca o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717 ze zm.). Stosownie do tego przepisu decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych ochroną konserwatorską. Rolą organów uzgadniających jest zatem dokonanie oceny zamierzenia określonego we wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy z przepisami prawa regulującymi konkretną sprawę, w związku z którą ustawodawca nałożył obowiązek dokonania uzgodnienia. A zatem do jego właściwości należy wyłącznie dokonanie kontroli planowego zamierzenia inwestycyjnego z daną regulacja materialnego prawa administracyjnego (w tym przypadku jest to ustawa z dnia 23 lipca 2003 roku o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami) i wskazanie czy to zamierzenie jest dopuszczalne czy też nie. Natomiast decyzja o warunkach zabudowy (negatywna lub pozytywna) może być wydana dopiero po uzyskaniu stosownych uzgodnień.
Zatem należało uznać, że postanowienia wydane przez organy obu instancji w których nie dokonano oceny zgodności planowanego przedsięwzięcia w kontekście przepisów ustawy z dnia 23 lipca 2007 roku o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami narusza prawo w stopniu uzasadniającym ich wyeliminowanie z obrotu prawnego.
Z tych wszystkich względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w pkt I wyroku.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ww. ustawy.