Uzasadnienie
A. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2010 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...] orzekającej o wymeldowaniu A. W. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W..
Skarżący nie uiścił opłaty sądowej przy wniesieniu skargi. Sąd pismem z dnia 29 listopada 2010 r., w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącej Wydziału IV z dnia 24 listopada 2010 r., wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni od otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Ww. wezwania zostało doręczone dorosłemu domownikowi (matce skarżącego) w dniu 2 grudnia 2010 r.
Pismem z dnia 9 grudnia 2010 r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi.
W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, iż korespondencję z Sądu odebrała jego matka K. W., która jest starszą, schorowaną osobą i miewa czasami zaniki pamięci. Matka znalazła korespondencję w dniu 9 grudnia 2010 r. podczas robienia porządków.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Przepis art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej P.p.s.a.), przewiduje, że jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie z art. 87 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Ponadto strona winna równocześnie z wnioskiem dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.
Z brzmienia cytowanych wyżej przepisów wynika, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć zastosowanie jedynie wtedy, gdy wszystkie określone w nich przesłanki zostaną spełnione łącznie, tj. wniesienie wniosku w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przeszkody uniemożliwiającej dochowanie terminu, dopełnienie czynności, dla której był ustanowiony termin oraz brak winy w uchybieniu terminu.
W przedmiotowej sprawie warunki formalne wniosku zostały spełnione. Skarżący zachował ustawowy 7 - dniowy termin do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi (licząc od dnia 9 grudnia 2010 r., tj. od dnia otrzymania korespondencji od matki) oraz uiścił wpis sądowy.
Oceny wymaga zatem przesłanka braku winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się natomiast z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Dokonując takiej oceny należy przyjąć obiektywny miernik staranności, zgodnie z którym o braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wówczas, gdy strona, obiektywnie nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody.
W pierwszej kolejności należy podkreślić, iż skarżący został prawidłowo wezwany do uiszczenia wpisu od skargi, co wynika z dowodu doręczenia zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi znajdującego się w aktach przedmiotowej sprawy (k. 12 akt sąd.). Ww. wezwanie zostało doręczone dorosłemu domownikowi, tj. matce skarżącego. W ocenie Sądu wskazanie przez skarżącego, iż matka jest osobą chorą i ma zaniki pomięci, nie stanowi okoliczności uzasadniającej przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Skarżący nie udowodnił bowiem, że matka jest osobą chorą. Na powyższą okoliczność nie przedstawił żadnych dowodów, które potwierdzałyby zły stan zdrowia jego matki.
Należy podkreślić, że kryterium braku winy wiąże się z obowiązkiem strony zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw. W przedmiotowej sprawie nie można zatem uznać, iż skarżący zachował należytą staranność przy prowadzeniu własnej sprawy.
Mając powyższe na uwadze nie można uznać, że w sprawie zostały spełnione przesłanki przywrócenia terminu określone w art. 86 § 1 P.p.s.a.