Uzasadnienie
A. D. zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
Jak wynika ze złożonego na urzędowym formularzu wniosku oświadczenia z dnia 5 września 2017 r. o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, skarżąca pozostaje w gospodarstwie domowym z synem (M. D.). Wnioskodawczyni objęta jest ochroną uzupełniającą, natomiast M. D. ubiega się nadanie statusu uchodźcy. Źródła utrzymania dwuosobowej rodziny stanowią środki wypłacane skarżącej przez Fundację Pomocy Rodzinie w wysokości 1.162,16 zł miesięcznie oraz świadczenie socjalne dla osób ubiegających się o nadanie statusu uchodźcy otrzymywane przez M. D.. A. D. nie dysponuje nieruchomościami, zasobami pieniężnymi, ani wartościowymi przedmiotami. Ponoszone przez nią i syna koszty najmu mieszkania wynoszą 1.450 zł miesięcznie, opłaty za prąd i gaz w sumie 105 zł miesięcznie, a wydatki na jedzenie 350 zł miesięcznie.
Stosownie do treści art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej powoływanej również jako ppsa, prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, zaś w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Środki utrzymania skarżącej i jej syna wynoszą w sumie 1.912,16 zł miesięcznie. Tylko koszty mieszkania w Polsce pochłaniają ponad 1.500 zł miesięcznie. Biorąc przy tym od uwagę podaną przez stronę kwotę wydatków na jedzenie oraz aktualny poziom cen dóbr i usług niezbędnych do zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, których wielkości skarżąca nie wykazała w złożonym wniosku, jak chociażby koszty ubrania, należy stwierdzić, że świadczenia otrzymywane przez A. D. i jej syna nie pozwalają na wygospodarowanie dodatkowych środków z przeznaczeniem na inne cele niż konieczne utrzymanie. Nie dysponując przy tym oszczędnościami, ani majątkiem, który mógłby przynieść dodatkowy dochód, skarżące nie jest w sanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Z powyższych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 oraz art. 258 § 2 pkt 7 ppsa, należało orzec jak w postanowieniu.