Uzasadnienie
Przedmiotem skarg wniesionych przez E. A., S. A., M. B., W. B., Z. G., K. K., M. K., S. P., A. P., J. P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest decyzja Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] czerwca 2016 r. znak [...], wydana w postępowaniu wznowieniowym i stwierdzająca, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2005 r. została wydana z naruszeniem prawa, jednakże odmówiono jej uchylenia z uwagi na upływ 5 lat od dnia, w którym zainteresowani dowiedzieli się o jej wydaniu.
Stan faktyczny sprawy jest następujący.
W wyniku rozpatrzenia wniosku E. S.A. - [...], decyzją z dnia [...] listopada 2005 r. Wojewoda [...] udzielił tej spółce pozwolenia wodnoprawnego na pobór wód podziemnych z ujęcia zlokalizowanego w m. [...], w ilości: średnio- 350,8 m3/dobę, maksymalnie - 32,75 m3/h. Pozwolenia udzielono na czas do [...] października 2025 r., nakładając na uprawnionego obowiązek prowadzenia pomiarów ilości i jakości pobieranej wody, poziomu zwierciadła dynamicznego, a także pokrywania kosztów dostaw wody dla właścicieli działek zabudowanych położonych w zasięgu leja depresji R = 271 m (dz. nr 5/2; 11; 99; 113; 114/1; 116/4).
W 2006 r. na wniosek 21 mieszkańców m. [...] i [...], Wojewoda [...] wznowił postępowanie w przedmiocie powyższego pozwolenia wodnoprawnego, a następnie decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. odmówił uchylenia własnej decyzji z dnia [...] listopada 2005 r. Rozstrzygnięcie powyższe zostało utrzymane w mocy decyzją Prezesa Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] grudnia 2006r. Wyrokiem z dnia 21 grudnia 2007r. WSA w Warszawie oddalił skargi, jednak NSA uchylił ten wyrok wyrokiem z dnia 17 czerwca 2009r. (sygn. akt II OSK 977/08) podnosząc, że w sprawie zachodzi przesłanka nieważności postępowania polegająca na pozbawieniu strony możliwości obrony swoich praw przed Sądem I instancji.
Następnie WSA w Warszawie ponownie rozpoznając skargę wyrokiem z dnia 2 października 2009r. (sygn. akt IV SA/Wa 1061/09) oddalił skargi skarżących osób. Wyrok ten został uchylony wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lutego 2011r. (sygn. akt II OSK 241/10).
NSA wskazał w tym wyroku, że przepis art. 127 ust. 9 Prawa wodnego jest to unormowanie lex specialis wobec art. 49 k.p.a. w zakresie dotyczącym ustalenia stron postępowania w tego rodzaju sprawach. Powyższe unormowanie jednoznacznie bowiem stanowi, że tylko jeżeli liczba stron postępowania o wydanie pozwolenia wodnoprawnego przekracza 20, to do stron innych niż wnioskodawca, dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej, właściciel wody, właściciele urządzeń wodnych stosuje się przepis art. 49 k.p.a. Oznacza to, że doręczenie bądź zawiadomienie w drodze obwieszczenia publicznego, o którym stanowi art. 49 k.p.a. nie może być stosowane, jeżeli z góry nie można ustalić kręgu podmiotów, które powinny wziąć udział w całym postępowaniu lub w niektórych jego czynnościach. Stąd, właściwy organ musi w tej sprawie w pierwszej kolejności ustalić krąg stron postępowania żeby ustalić czy ich liczba przekracza 20, ponieważ determinuje to dalszy przebieg postępowania administracyjnego, a w szczególności postępowania dowodowego w zakresie dotyczącym uprawnień i obowiązków jego stron w rozumieniu art. 28 k.p.a.
Dalej NSA zwrócił uwagę, że jeśliby liczba stron wynosiła mniej niż 20 to nie można stosować przepisu art. 49 k.p.a. stąd naruszone zostałyby przepisy k.p.a. o doręczaniu decyzji określone w art. 42-45 k.p.a., zaś niewłaściwe doręczenie stronie postępowania oznacza, że strona nie brała udziału w postępowaniu bez własnej winy czyli istnieją przesłanki do wznowienia postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.
Ponownie rozpoznając sprawę, po wydaniu wyroku przez NSA, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 czerwca 2011 r. sygn. akt IV SA/Wa 694/11 uchylił tę decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r. wskazując w uzasadnieniu, że w toku prowadzonego postępowania organy nie ustaliły prawidłowo kręgu stron postępowania, a w konsekwencji dopuszczalności zastosowania w sprawie art. 49 k.p.a.
Marszałek Województwa [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. odmówił uchylenia decyzji Wojewody [...] dnia [...] listopada 2005 r. o udzieleniu pozwolenia wodnoprawnego na pobór wód podziemnych z ujęcia [...]. Po rozpatrzeniu odwołania Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej decyzją z dnia [...] lipca 2012r. ([...]) uchylił zaskarżaną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji i umorzył postępowanie odwoławcze z odwołania B. S.. Następnie Marszałek Województwa [...] decyzją z dnia [...] września 2013 r. w punkcie 1 kolejny raz odmówił uchylenia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2005 r., a w punkcie 2 umorzył postępowanie wznowieniowe prowadzone z wniosku M. R. i S. S.. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że składając wniosek o wznowienie postępowania, mieszkańcy [...] i [...] jako podstawę do wznowienia postępowania przywołali przepis art. 145 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a., podnosząc, że bez własnej winy nie brali udziału w postępowaniu, zakończonym decyzją z dnia [...] listopada 2005 r. i nie otrzymali decyzji.
Po rozpoznaniu odwołań od wskazanej decyzji Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej wydał w dniu [...] lipca 2015r. decyzję na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 127 ust. 7 ustawy z dnia 18 lipca 2001r. prawo wodne i umorzył postępowania w sprawie odwołań wniesionych przez szereg osób, umorzył natomiast postępowanie wznowieniowe z wniosku M. R. i S. S.. Wyrokiem z dnia 12 lutego 2016r. sygn. akt IV SA/Wa 2711/15 WSA w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] lipca 2015r. Sąd wskazał, że nie było podstaw do umorzenia postępowania odwoławczego gdyż zostały złożone odwołania od decyzji merytorycznej, które winny zostać rozpatrzone i sprawa winna zostać rozstrzygnięta co do istoty. W sprawie zaś ta istota sprowadza się do kwestii prawidłowego ustalenia kręgu stron w postępowaniu zakończonym wydaniem pozwolenia wodnoprawnego z dnia [...] listopada 2005r. i wpływu ewentualnego błędnego ustalenia tego kręgu na legalność samej decyzji.
Rozpatrując po raz drugi odwołania E. A., Z. B., S. G., M. K., K. K., M. K., M. S., S. A., W. B., S. G., Z. G., J. K., M. M., S. P., A. P., J. P. oraz A. i C. K. od decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] września 2013 r. odmawiającej w punkcie 1. uchylenia decyzji Wojewody [...] znak: [...] z dnia [...] listopada 2005 r. udzielającej pozwolenia wodnoprawnego na pobór wód podziemnych z ujęcia [...], a w punkcie 2. umarzającej postępowanie wznowieniowe z wniosku M. R. i S. S. - Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej wydał decyzję z [...] czerwca 2016r. zaskarżoną obecnie do WSA w Warszawie. W decyzji tej orzekł o uchyleniu pkt 1 decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] września 2013r. i w tym zakresie orzekł merytorycznie w ten sposób, że stwierdził, iż decyzja Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2005r. została wydana z naruszeniem prawa jednakże odmówił jej uchylenia z uwagi na upływ 5 lat od dnia, w którym zainteresowani dowiedzieli się o jej wydaniu.
W uzasadnieniu organ stwierdził, że Wojewoda [...] nie analizował, które spośród osób wnoszących podania o wznowienie postępowania, posiadają swoje działki w zasięgu oddziaływania leja depresji i z tego tytułu są stronami postępowania, a tym samym były uprawnione do złożenia takiego wniosku.
Wznowienie postępowania dotyczy pozwolenia wodnoprawnego z dnia [...] listopada 2005 r., które w stosunku do decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1998 r., zmniejsza zakres korzystania z wód, a zmiana ta skutkuje zmniejszonym oddziaływaniem ujęcia wody na położenie zwierciadła wód podziemnych w jego sąsiedztwie, co również oznacza mniejszy krąg stron postępowania. Osoby, które były stronami postępowania w 1998 r. nie mogły stać się automatycznie stronami w sprawie pozwolenia wodnoprawnego z dnia [...] listopada 2005 r.
Dalej stwierdzono, że pozwolenie wodnoprawne z dnia [...] listopada 2005 r. zostało doręczone wyłącznie E. S.A. oraz Regionalnemu Zarządowi Gospodarki Wodnej w [...], bez oznaczenia pozostałych stron postępowania, zatem trudno orzec ilu władających powierzchnią ziemi uznanych było wówczas za strony tego postępowania. Organ ustalił, że ilość ta przekraczała 20 osób, zatem możliwe było zawiadomienie stron w trybie przepisu art. 49 k.p.a., jednakże umieszczenie obwieszczenia o wszczęciu postępowania oraz o wydanej decyzji wyłącznie na tablicy ogłoszeń w Urzędzie Miasta i Gminy w [...] oraz w [...] Urzędzie Wojewódzkim w [...], nie spełniało wymogu zawiadomienia stron w sposób publicznego ogłaszania, zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Z uwagi na powyższe organ uznał, że zaistniały przesłanki do wznowienia postępowania, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., ale ta okoliczność nie mogła stanowić podstawy do odmowy uchylenia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2005 r.
Powodem do odmowy uchylenia tej decyzji nie mogło być również stwierdzenie, że znaczna część wnoszących o wznowienie postępowania nie była stronami postępowania o wydanie pozwolenia na pobór wód.
W świetle powyższych ustaleń uznano, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2005 r. udzielająca e. pozwolenia wodnoprawnego na pobór wód z ujęcia [...], została wydana z naruszeniem przepisów art. 10 § 1 k.p.a., bowiem umieszczenie obwieszczenia o wszczęciu postępowania, a następnie o wydaniu pozwolenia wodnoprawnego, wyłącznie na tablicy ogłoszeń w Urzędzie Miasta i Gminy w [...] oraz w [...] Urzędzie Wojewódzkim w [...] nie było wystarczające do uznania, że strony postępowania miały zapewniony w nim czynny udział i mogły wypowiadać się co do zebranych dowodów oraz zgłaszanych żądań. Stosownie do przepisu art. 146 § 1 k.p.a., przedmiotowe pozwolenie wodnoprawne nie może być jednak uchylone bowiem od daty ([...] marca 2006 r.), w której mieszkańcy wsi [...] i [...] dowiedzieli się o wydaniu przedmiotowego pozwolenia wodnoprawnego z dnia [...] listopada 2005 r. upłynęło 5 lat.
Skargi od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiedli E. A., S. A., M. B., W. B., Z. G., K. K., M. K., S. P., A. P., J. P.. Skargi te zawierają analogiczną treść.
Skarżący zarzucają naruszenie: art. 146 § 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie, co doprowadziło do odmowy uchylenia decyzji Wojewody [...] z [...] listopada 2005r., art. 6, 7, 8, 77, 109 i 110 k.p.a. przez ich niezastosowanie oraz art. 153 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy gdyż organ związany był wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 12 lutego 2016r. Dalej naruszenie art. 127 ust. 7 ustawy Prawo wodne poprzez jego niezastosowanie. Skarżący wnoszą o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego.
W uzasadnieniu skarg skarżący twierdzą, że sądy orzekające w sprawie poodnoszą w pierwszej kolejności, że należy ustalić krąg stron postępowania aby dalej orzekać. Stosownie do art. 153 p.p.s.a. wskazania i ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd i organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. WSA w Warszawie w wyroku z 12 lutego 2016r. wskazał wprost, że organ musi uwzględnić istotę sprawy tj. prawidłowo ustalić krąg stron tego postępowania, merytorycznie rozpatrzeć sprawę oraz rozpatrzeć wnioski dowodowe stron.
Dalej zwrócono uwagę, że zgodnie z art. 146 § 1 k.p.a. uchylenie decyzji nie może nastąpić jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło 5 lat (art. 145 § 1 pkt 3-8 k.p.a.). Skarżący twierdzą, że skoro obwieszczenie o wydaniu pozwolenia było nieprawidłowe to nie można ustalić z jaką datą decyzja Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2005r. została stronom doręczona, a zatem nie można ustalić czy upłynęło 5 lat od daty jej doręczenia stronom. Ponadto gdyby konieczne było doręczanie stronom w sposób bezpośredni, to decyzja ta jako niedoręczona nie weszła do obrotu prawnego i z tego względu organ nie mógł zastosować art. 146 §1 k.p.a. i odmówić jej uchylenia.
Skarżący twierdzą dalej, że doszło do naruszenia art. 127 ust. 7 i 7a prawa wodnego, gdyż oni także są władającymi powierzchnią ziemi, a więc stronami postępowania zwykłego i wznowieniowego.
W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016, poz.1066 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego, ustalonego i obowiązującego w dniu wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego.
Skargi podlegały uwzględnieniu albowiem doszło do naruszenia normy art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 127 ust. 7 i 9 ustawy prawo wodne w brzmieniu obowiązującym na datę wydania pozwolenia wodnoprawnego. Wskazane przepisy stanowiły, że stroną postępowania o wydanie pozwolenia wodnoprawnego jest ubiegający się o nie wnioskodawca, właściciel wody, dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej, a także właściciel urządzenia wodnego, władający powierzchnią ziemi oraz uprawniony do rybactwa znajdujący się w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych. Jeżeli liczba stron postępowania o wydanie pozwolenia wodnoprawnego przekracza 20, do stron innych niż wnioskodawca, dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej, właściciel wody, właściciele urządzeń wodnych stosuje się przepis art. 49 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego. W postępowaniu zatem stronami winny być także te podmioty, które władają powierzchnią ziemi w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód.
Postępowanie bowiem dotyczyło poboru wody podziemnej i bezspornie stwierdzonym skutkiem takiego poboru było obniżenie lustra wody i wytworzenie leja depresyjnego. W zasięgu tego leja znalazły się nieruchomości wymienione w operacie wodnym na stronie 13-14, w tym 6 nieruchomości zabudowanych, które zostały objęte w pozwoleniu zobowiązaniem inwestora do pokrywania kosztów dostaw wody dla ich właścicieli. Stronami zatem były te podmioty, które znalazły się w zasięgu oddziaływania poboru wody ze studni i zadaniem organu było dokładnie ustalenie jakie to są podmioty. Taki sposób procedowania wynika z wyroku NSA z dnia 1 lutego 2011r. (sygn. akt II OSK 241/10) i został przypomniany w ostatnim wyroku WSA z dnia 12 lutego 2016r. (sygn. akt IV SA/Wa 2711/15). Wyjaśniono, że kwestia ustalenia stron postępowania zwykłego ma znaczenie dla zastosowania art. 49 k.p.a. i ewentualnej zasadności zarzutu, że osoby, które były stronami tego postępowania nie brały w nim udziału bez swojej winy.
Bezsporne jest bowiem, że nie brały, nie zostało natomiast wyjaśnione czy owa absencja spowodowana była wadliwością prowadzenia postępowania przez organ wydający pozwolenie wodnoprawne. Rozumienie tego wskazania co do dalszego postępowania wynikające z zapadłych w sprawie wyroków, zdaniem Sądu musi polegać na zindywidualizowanym ustaleniu stron postępowania, co do którego toczy się postępowanie. Tymczasem organ nie wykonał tego wskazania, jedynie twierdzi, że osób tych było ponad 20. Faktem jest, że z akt postępowania zwykłego nie można wywieść jakie osoby organ potraktował jako jego strony. Nie zostały one wymienione ani w rozdzielniku decyzji, ani nie wynikają z żadnego innego dokumentu. W aktach tych natomiast znajduje się operat wodnoprawny, z którego jedynie można wnioskować jakie konkretnie osoby są stronami tego postępowania.
Stąd też prowadzenie postępowania wznowienieniowego na wstępie winno charakteryzować ustalenie kto był stroną postępowania zwykłego w sposób zindywidualizowany, albowiem decyduje to także o dalszym toku niniejszego postępowania nadzwyczajnego. Przede wszystkim jak wskazał NSA, czy owych stron postępowania zwykłego było ponad 20, bo to determinuje zastosowanie z kolei art. 127 ust. 9 prawa wodnego i w konsekwencji powiadamianie tych stron o decyzjach i innych czynnościach przez obwieszczenie lub publiczne ogłoszenie. Tymczasem organ nie wykonał wskazówki zawartej w wyrokach sądowych, czym naruszył art. 153 p.p.s.a., a przyjął a priori, że stron jest więcej niż 20, a wynika to z przedłożonego operatu wodnoprawnego. Faktem jest, że operat taki wskazuje ponad 20 działek, które znajdują się w zasięgu leja depresyjnego, ale skarżący twierdzą, że oddziaływanie poboru wody obejmuje jeszcze dalsze nieruchomości, nie uwzględnione w operacie, co w konsekwencji powoduje, że osoby te twierdza, że one również powinny być stronami postępowania o wydanie pozwolenia wodnoprawnego.
Ustalenie stron postępowania zwykłego ma znaczenie nie tylko ze względu na kwestię zawiadamiania tych stron i w konsekwencji prawidłowość stosowania art. 49 k.p.a., lecz także na tok postępowania wznowieniowego. Otóż wniosek o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § pkt 4 k.p.a. może złożyć jedynie strona. Stanowi o tym art. 147 k.p.a. Z tego względu – przy tej konkretnie podstawie wznowieniowej – konieczne jest ustalenie jakie podmioty były stronami postępowania zwykłego. Dopiero ustalenie tej legitymacji daje możliwość przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.). O tym natomiast decyduje norma art. 129 ust. 7 prawa wodnego. Z tych względów konieczne było zweryfikowanie operatu wodnoprawnego co do jego prawidłowości i rzetelności w zakresie ustalenia oddziaływania przedsięwzięcia objętego pozwoleniem wodnoprawnym, co podnoszą konsekwentnie skarżący.
Jak się przyjmuje w orzecznictwie operat jest podstawowym dokumentem w postępowaniu o wydanie omawianego pozwolenia, sporządzony przez osoby mające do tego stosowne, wymagane przepisami uprawnienia, jest to zatem środek dowodowy mający moc opinii biegłych (vide wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2011r., sygn. akt II OSK 32/10). Takie dowody są właśnie podstawą do oceny przez organ czy zachodzą warunki do wydania pozwolenia, a także głównie w oparciu o ten dokument organy dokonują ustaleń faktycznych, w tym ustalenia stron postępowania. Operat jest dowodem w sprawie administracyjnej przedkładanym przez inwestora, zaś inne podmioty uczestniczące w postępowaniu administracyjnym jako strony lub na prawach strony mają wynikającą z przepisów o postępowaniu dowodowym w administracji, możliwość zgłoszenia wniosków dowodowych zmierzających do podważenia miarodajności tego dowodu np. w postaci opinii sporządzonej przez inną osobę posiadającą odpowiednią wiedzę (vide wyrok NSA z dnia 23 lutego 2007 r., sygn. akt II OSK 363/06).
Jeżeli organ dojdzie do przekonania, że operat nie zawiera wad, ustalenia dotyczące stron postępowania wynikające z tego operatu wyznaczają krąg stron postępowania. Organ natomiast powinien zindywidualizować te strony.
Powracając do wniosku o wznowienie - jedynie jeśli zgłasza go strona, organ ma obowiązek ustalania dalszej przesłanki tj. czy osoba ta nie brała udziału postępowaniu bez własnej winy. Dopiero stwierdzenie tej ostatniej okoliczności uprawnia organ do zastosowania art. 151 § 2 k.p.a. w zw. z art. 146 k.p.a.
Dlatego kluczowym w sprawie jest wykonanie wskazań wyroków sądowych i ustalenie, czy poszczególne osoby, które wnioskowały o wznowienie postępowania zwykłego, były jego stronami, co wymaga sprawdzenia prawidłowości operatu w tym zakresie. Jak wskazał WSA w Warszawie w ostatnim wyroku z dnia 12 lipca 2016r.- w toku postępowania odwoławczego organ zobowiązany będzie do rozpoznania wniosków stron dotyczących ustalenia interesu prawnego skarżących. W tym celu rozważy czy wystarczające jest opieranie się wyłącznie na operacie znajdującym się w aktach postępowania zwykłego. Weryfikacja operatu pozwoli na przeanalizowanie czy po kolei osoby wnoszące podanie o wznowienie były stronami postępowania zwykłego. Tylko bowiem pozytywne ustalenie otwiera drogę do badania kwestii sposobu doręczeń, a dalej czy sposób ten został naruszony. Nie może bowiem domagać się wznowienia postępowania osoba, która nie wylegitymuje się przymiotem strony.
W pierwszej kolejności zatem organ zbada prawidłowość operatu, a dalej przeanalizuje po kolei status każdego z wnoszących podanie o wznowienie. Jeśli nie jest stroną, tj. nie włada działką w zasięgu leja depresji to w zakresie wniosków o wznowienie tych osób winien zastosować art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. i odmówić uchylenia pozwolenia wodnoprawnego. Jedynie w wypadku stron postępowania zwykłego dopuszczalne jest badanie prawidłowości doręczeń w toku postępowania zwykłego.
W ocenie Sądu organ przedwcześnie, bez wykonania wytycznych sądów, doszedł do wniosku, że doszło do uchybień przy zawiadamianiu w procedurze pozwolenia. Organ ma obowiązek bowiem ustalić, że choćby jedna ze stron procesowych wnoszących podanie była stroną postępowania zwykłego w rozumieniu materialnym. Wówczas otwiera się możliwość badania kwestii absencji owych stron w tym postępowaniu.
Ponadto należy zwrócić uwagę, że postępowanie wznowieniowe z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. ma charakter indywidualny i przesłanka musi być badana i rozstrzygana indywidualnie wobec każdego z żądających. Nie ma oczywiście przeszkód, aby ze względu na tożsamość sytuacji faktycznej i prawnej sytuacja tych osób była analogiczna, jednak nie można zapominać, że postępowanie toczy się z wniosku każdego z nich, o czym stanowi art. 147 k.p.a.
Bezspornie jeśli liczba stron postępowania zwykłego przekraczała 20 podmiotów zastosowanie znajduje art. 49 k.p.a. Jak wynika z akt postępowania zwykłego organ zastosował ten tryb zawiadamiania stron. I tutaj Sąd zwraca uwagę na brzmienie art. 49 k.p.a. Otóż norma ta przewiduje, że strony mogą być zawiadamiane przez obwieszczenie lub inny zwyczajowo przyjęty sposób publicznego ogłaszania. Norma ta statuuje dwa rozłączne sposoby zawiadamiania stron. Jednym z nich jest obwieszczenie. Odrębnym natomiast inny zwyczajowo przyjęty sposób zawiadamiania. Nie jest dopuszczane łączenie tych dwóch odrębnych sposobów zawiadamiania, jak uczynił to organ w zaskarżonej decyzji. Jeśli Wojewoda [...] zdecydował się na obwieszczenie, nie było potrzeby spełnienia jakichkolwiek dodatkowych warunków.
Mając na uwadze wyżej poczynione wywody, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. i art. 77 § 1 oraz 127 ust. 7 prawa wodnego. O kosztach orzeczono względem każdego ze skarżących na podstawie art. 200 p.p.s.a. i składa się na nie wpis sądowy w kwocie 100 zł.