Uzasadnienie
Na mocy postanowienia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 grudnia 2007 r. skarżący B. i M. L. zostali zwolniony z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych w niniejszej sprawie.
Po wydaniu w dniu 26 lutego 2008 r. wyroku oddalającego skargę w przedmiotowej sprawie, skarżący wnieśli o przyznanie im prawa pomocy w zakresie ustanowienie pełnomocnika- adwokata do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej od wymienionego wyżej wyroku.
W ponownie złożonym oświadczeniu o stanie rodzinnym i majątkowym zawartym na urzędowych formularzach skarżący wskazali, że ich sytuacja materialna nie uległa poprawie od czasu wydania postanowienia o zwolnieniu ich od kosztów sądowych, a wręcz pogorszyła się, bowiem na mocy wyroku Sądu Rejonowego w S., sygn. akt (...) są zobowiązani do zapłaty na rzecz K. L. kwoty 5928 zł.
Jedynym źródłem dochodu skarżących w dalszym ciągu jest emerytura M. L. w wysokości 1308 zł brutto miesięcznie (1090 zł netto), z której skarżący pokrywają koszty bieżącego utrzymania w wysokości ok. 200 zł (m.in. koszty leczenia ok. 56,89 zł, pozostałe wydatki konieczne ok. 136,98 zł).
Rozpoznając wniosek skarżących należy stwierdzić, że zasługuje on na uwzględnienie.
Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej,,P.p.s.a.") ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby.
Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), prawo pomocy w zakresie częściowym przyznaje się osobie fizycznej, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Zasadność wniosku skarżących rozpatrzono w dwóch aspektach. Z jednej strony uwzględniono wysokość kosztów zastępstwa procesowego, jakie musieli by ponieść skarżący w przypadku korzystania z pomocy prawnej profesjonalnego pełnomocnika, z drugiej ich realne możliwości finansowe.
Z informacji zawartych w złożonych przez skarżących formularzach PPF wynika, że sytuacja materialna skarżących jest trudna, bowiem jedyny dochód jaki uzyskują w wysokości 1090 zł służy do utrzymania dwóch osób oraz do pokrycia wydatków związanych z bieżącym utrzymaniem. Powyższe daje podstawę przypuszczać, iż poniesienie przez skarżących kosztów związanych z ustanowieniem profesjonalnego pełnomocnika, narazi ich na uszczerbek w środkach utrzymania koniecznego, zatem istnieją przesłanki do przyznania skarżącym prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Z tych względów na podstawie art. 245 i 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 §1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji postanowienia.