Uzasadnienie
W dniu 20 czerwca 2018 r. skarżąca E. N., działająca przez pełnomocnika – syna A. N., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej działki nr [...] o pow. 968 m2 położonej w C. przy ul. [...]
W skardze zawarty został wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek. Jednakże stosownie do art. 247 tej ustawy prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Oczywista bezzasadność skargi, w rozumieniu art. 247 powołanej ustawy, powoduje, że skarżącemu nie przysługuje prawo pomocy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2004 r., sygn. OZ 377/04, Lex nr 837862). O oczywistej bezzasadności skargi można mówić wtedy, gdy bez konieczności dokonywania gruntownej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy, jest zupełnie oczywiste, że skarga nie może zostać uwzględniona. Przy czym stwierdzenie przez sąd oczywistej bezzasadności skargi powoduje, że skarga taka podlegać będzie oddaleniu bądź odrzuceniu. Wskazany przepis nie różnicuje przyczyn bezzasadności skargi, należy zatem stwierdzić, że prawo pomocy nie przysługuje zarówno w razie oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych, jak i z przyczyn uregulowanych w przepisach materialnoprawnych (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 2.; M. Wierzbowski, A. Wiktorowska, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, str. 1034 i nast.).
W niniejszej sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi z uwagi na wniesienie jej z uchybieniem ustawowego terminu. Jak bowiem wynika z akt sprawy zaskarżona decyzja została doręczona pełnomocnikowi skarżącej A. N. w dniu 25 maja 2018 r. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi przypadał na dzień 24 czerwca 2018 r., tj. dzień tygodnia przypadający na niedzielę. Jednakże uwzględniając brzmienie art. 83 § 2 powołanej ustawy, w świetle którego, jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy.
Zatem ostatni dzień trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi upływał w dniu 25 czerwca 2018 r. Skarżąca wniosła skargę wprawdzie w dniu 20 czerwca 2018 r., czyli w terminie otwartym do jej wniesienia, jednak – co należy podkreślić – pomimo prawidłowego pouczenia zawartego w zaskarżonej decyzji, skierowała ją do Prezesa Rady Ministrów. Kancelaria Prezesa Rady Ministrów przy piśmie z dnia 6 lipca 2018 r. przekazała ją do organu właściwego. Pismo to wraz ze skargą wpłynęło do właściwego organu, tj. Ministra Inwestycji i Rozwoju w dniu 10 lipca 2018 r. Okoliczność ta dowodzi, że skarga została wniesiona do Ministra Inwestycji i Rozwoju z uchybieniem trzydziestodniowego terminu, przewidzianego do jej wniesienia, co skutkuje odrzuceniem skargi.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności stwierdzić należy, że ze względu na oczywistą bezzasadność skargi, na mocy art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji, przy czym orzekając w oparciu o powołany przepis, Sąd nie badał sytuacji finansowej skarżącej i jego możliwości płatniczych.