Uzasadnienie
W dniu 17 grudnia 2014 r. [...] S. A. w C. wniosła do Sądu skargę na uchwałę Rady Miasta W. z [...] czerwca 2007 r. Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] w zakresie stanowiących własność Skarżącego działek ew. nr [...], nr [...] i nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w W. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności § 9 ust. 1 pkt 6 i § 76 ust. 1 pkt 57 i pkt 58 zaskarżonej uchwały w części dotyczącej powyższych działek w zakresie, w którym zarezerwowano na nich pas terenu wyznaczony liniami rozgraniczającymi dla ulic projektowanych [...] i [...].
Przed wniesieniem skargi Skarżący wniósł dwa pisma zatytułowane "wezwanie do usunięcia naruszenia prawa", o którym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.), zwanej dalej "u.s.g.": pierwsze złożono 20 listopada 2013 r., a drugie - 14 listopada 2014 r. W obydwóch powyższych pismach Skarżący zakwestionował zapis "ust. 2 pkt 13 «postulowana komunikacja wewnętrzna», poprzez wykreślenie z rysunku planu dróg wewnętrznych oznaczonych symbolami [...] i [...] w granicach działek stanowiących własność Spółki, znajdujących się w kwartale oznaczonym na rysunku planu symbolem [...]".
Organ administracji nie udzielił odpowiedzi na żadne z powyższych pism.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.
Skarga podlega odrzuceniu.
Określone w art. 101 ust. 1 u.s.g. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest czynnością prawną, która przysługuje danemu podmiotowi w stosunku do danej uchwały jedynie jednokrotnie. Następne pisma w tej samej sprawie (w tym samym zakresie) pochodzące od tego samego podmiotu nie posiadają już waloru wezwania do usunięcia naruszenia prawa w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g. Instytucja wezwania, o której mowa w powołanym przepisie, jest bowiem odpowiednikiem środka odwoławczego, o którym stanowi art. 52 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". Środek odwoławczy można zaś na dane rozstrzygnięcie wnieść tylko raz. Oznacza to, że ten sam podmiot nie może powtórnie złożyć wezwania do usunięcia naruszenia prawa do tego samego organu w sprawie dotyczącej tej samej uchwały (w tym samym zakresie).
Byłoby to sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości wszystkich podmiotów wobec prawa, wyrażoną w art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483, ze zm.), jak i z art. 78 Konstytucji. Strony, którym przysługują tradycyjne środki odwoławcze (odwołanie czy zażalenie) nie mogą być w gorszej sytuacji prawnej niż podmioty, którym z powodu specyfiki postępowania przysługuje środek prawny określony w art. 101 ust. 1 u.s.g. (por. postanowienie składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 czerwca 2002 r., sygn. akt OSA 2/02, opubl. ONSA 2003/1/2; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 769/09 - dostępne na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, zwanej dalej "CBOSA").
W związku z tym, że obydwa pisma (z 20 listopada 2013 r., a drugie - z 14 listopada 2014 r.), zatytułowane "wezwanie do usunięcia naruszenia prawa", kwestionują ten sam zakres uchwały, należy uznać, że określone w art. 101 ust. 1 u.s.g. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało przez Skarżącego złożone 20 listopada 2013 r.
Zgodnie art. 53 § 2 P.p.s.a. w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 4 P.p.s.a., dotyczących m. in. wnoszenia skargi na uchwałę w przedmiocie planu miejscowego, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. W niniejszej sprawie organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, stąd skargę należało wnieść w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Skoro wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wniesiono 20 listopada 2013 r., to sześćdziesięciodniowy termin do wniesienia skargi, w związku z art. 83 § 2 P.p.s.a., upłynął 19 stycznia 2014 r. Skarga została zaś wniesiona 17 grudnia 2014 r., czyli z uchybieniem terminu.
W związku z powyższym na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 58 § 3 P.p.s.a. skarga podlega odrzuceniu.
Ponadto należy zwrócić uwagę, że skarga została wniesiona w innym zakresie niż zakres uchwały kwestionowany w wezwaniu o usunięcie naruszenia prawa oraz w piśmie z 14 listopada 2014 r. zatytułowanym "wezwanie do usunięcie naruszenia prawa". W wezwaniu oraz powyższym piśmie Skarżący zakwestionował bowiem zapis "ust. 2 pkt 13 «postulowana komunikacja wewnętrzna», poprzez wykreślenie z rysunku planu dróg wewnętrznych oznaczonych symbolami [...] i [...] w granicach działek stanowiących własność Spółki, znajdujących się w kwartale oznaczonym na rysunku planu symbolem [...]", natomiast w skardze - § 9 ust. 1 pkt 6 i § 76 ust. 1 pkt 57 i pkt 58 zaskarżonej uchwały w części dotyczącej należących do niego działek w zakresie, w którym zarezerwowano na nich pas terenu wyznaczony liniami rozgraniczającymi dla ulic projektowanych [...] i [...]. Trafnie zauważa się w orzecznictwie sądowym (np. wyroki NSA z 11 sierpnia 2011 r., sygn. II OSK 1082/11 i z 5 czerwca 2014 r., sygn. akt II OSK 117/13 - dostępne w CBOSA), że wnoszący skargę do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. jest związany zakresem wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, jakie wcześniej skierował do organu, który wydał kwestionowaną uchwałę.
W związku z powyższym na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 P.p.s.a. skarga podlega odrzuceniu.