Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2005 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego w wyniku rozpatrzenia odwołania T. i B. małżonków L oraz J. O. od decyzji Starosty G. z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] odmawiającą uchylenia własnej decyzji z dnia [...] września w przedmiocie zmiany w ewidencji gruntów uchylił w/w decyzję i umorzył postępowanie w sprawie.
Organ I instancji uznał, iż przedmiotowe działki o nr [...], [...], [...], [...] oznaczone są symbolem " [...]" jako teren usług komercyjnych spełniający wymogi definicji zurbanizowanego terenu niezabudowanego oznaczonego symbolem " [...]" i nie kwalifikują się jako drogi. Sprawa dostępu do pawilonu handlowego, którego właścicielami są skarżący jest sprawą cywilną właścicieli obydwu nieruchomości.
W złożonym odwołaniu J. O. oraz małżonkowie T. i B. L., zwani dalej skarżącymi, domagając się zmiany, ewentualnie uchylenia decyzji Starosty G. zarzucili głównie naruszenie przepisów prawa, nieuwzględnienie rzeczywistego charakteru przedmiotowych nieruchomości, niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy. Nadto podnieśli,iż między nimi a Wójtem Gminy P. zawisła przed Sądem Okręgowym w S. sprawa cywilna dotycząca korzystania przez gminę z części pawilonu stanowiącego ich własność w której to Wójt żąda wynagrodzenia za korzystanie z drogi i parkingu dlatego też zmienił zapisy w ewidencji gruntów.
Zajmując stanowisko w sprawie organ II instancji stwierdził, iż skarżący nie są stroną w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym w rozumieniu art. 28 k.p.a. a z żądaniem zapewnienia dojazdu do budynku stanowiącego własność skarżących winni oni wystąpić z powództwem do sądu powszechnego o ustalenie drogi koniecznej.
W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze skarżący podnieśli między innymi,iż jako sąsiedzi przedmiotowych gruntów mają interes prawny w zaliczeniu danej działki do określonej kategorii gruntu, albowiem wiąże się to z ustaleniem ich statusu jako korzystających z tego terenu co będzie miało wpływ na konieczność uiszczania przez nich opłat za to korzystanie.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Na rozprawie w dniu 6 marca 2006 r. pełnomocnik skarżącego T.L. podniósł, iż jego interes prawny polega na tym, że zmieniony zapis przeznaczenia nieruchomości daje podstawę Gminie P. do obciążenia skarżącego płatnością za korzystanie z tego terenu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153 z 2002 r. poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Zgodnie z art.134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 z 2002 r. poz.1270) dalej zwanej p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] września 2005 r. jest zgodna z prawem.
Istotą niniejszej sprawy jest w ocenie Sądu okoliczność czy skarżący posiadają przymiot strony w postępowaniu administracyjnym.
Zgodnie z art.28 k.p.a. stroną postępowania jest wyłącznie osoba, której interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo która żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.
Podstawowe znaczenie dla wykładni tego przepisu ma pojęcie interesu prawnego. Czynnikiem różnicującym interes prawny i interes faktyczny jest istnienie lub brak normy prawnej przyznającej ochronę danemu podmiotowi. O istnieniu interesu prawnego decydują przepisy prawa materialnego przyznające stronie konkretne, indywidualne i aktualne korzyści.
Interes prawny jest kwalifikowanym interesem faktycznym, który wynika z określonego przepisu prawnego odnoszącego się wprost do sytuacji danego podmiotu i pojawia się wówczas gdy istnieje związek między obowiązującą normą prawa materialnego a sytuacją prawną tegoż podmiotu (wyrok NSA z 2 czerwca 1998 r., IV SA 2164/97-LEX nr 43262)
Tak więc warunkiem dopuszczenia danego podmiotu do udziału w postępowaniu administracyjnym jest stwierdzenie,iż ma on interes prawny w sprawie. Innymi słowy pojęcie strony, jakim posługuje się art. 28 k.p.a. może być wyprowadzone tylko z przepisów prawa materialnego, czyli z normy prawnej która stanowi podstawę ustalenia uprawnienia lub obowiązku (zob. kom Kodeks postępowania administracyjnego Piotr Przybysz Lexis Nexis str. 100) Zdarzenia przyszłe nie mogą stanowić o interesie prawnym, a co najwyżej o interesie faktycznym, który nie daje uprawnień strony.
Należy przyjąć, iż w postępowaniu w przedmiocie wprowadzenia zmiany w ewidencji gruntów obrębu ewidencyjnego P. gm. P. w działkach nr [...], [...], [...] i [...] polegającej na zmianie użytku gruntowego z dotychczasowego " [...] "(drogi) na
" [...] " (zurbanizowane tereny zabudowane) stroną będzie tylko ta osoba, która posiada uprawnienia do gruntu objętego w/w zmianami a warunku tego skarżący nie spełniają.
Jak wynika z akt sprawy przedmiotowe działki określone podanymi wyżej numerami stanowią własność Gminy P., natomiast skarżący są współwłaścicielami sąsiadującej działki o nr [...], na której znajduje się pawilon handlowy. W swoim odwołaniu skarżący podnieśli, iż zaskarżona decyzja zmusza ich do korzystania z przejazdu po przedmiotowych gruntach stanowiących własność gminy co może spowodować konieczność uiszczania opłat z tego tytułu, w konsekwencji więc jest dla nich krzywdząca.
Skarżący nie wykazali istnienia normy prawa materialnego stanowiącej podstawę ustalenia uprawnienia lub obowiązku, tym samym nie wykazali interesu prawnego dającego im przymiot strony w postępowaniu administracyjnym. Taki przymiot przysługiwał skarżącym jedynie w postępowaniu zmierzającym do uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego.
Reasumując powyższe rozważania Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.