Uzasadnienie
Decyzją nr [...] z dn. [...].07.2003 r. Prezydent W. po rozpatrzeniu wniosku A. B. i E. B. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego i przebudowy przyłącza gazowego, położonego przy ul. [...] w W. na działce nr ewid. [...].
Wskazano, że teren inwestycji położony jest w obszarze [...] o funkcji mieszkaniowo-usługowej z zielenią leśną, w strefie wysokościowej [...]. Zdaniem organu planowana inwestycja zgodna jest z treścią zapisu i rysunkiem Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego W., zatwierdzonego uchwałą Nr [...] z dn. [...].09.1992 r. Rady W. Wskutek odwołania wniesionego przez K. G. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dn. [...].12.2003 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu wskazano, że do dnia 10.07.2003 r. tj. do dnia wejścia w życie ustawy z dn. 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 80, poz. 717) ustalanie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu regulowała ustawa z dn. 07.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139 ze zm.). Zgodnie z art. 85 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym do spraw wszczętych, a nie zakończonych przed jej wejściem w życie stosuje się przepisy dotychczasowe. Takim przepisem dotychczasowym jest powołana ustawa z 07.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z tym aktem jeżeli wniosek spełnia wymagane warunki, a zamierzenie inwestycyjne pozostaje w zgodności z obowiązującym planem, organ nie może odmówić wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Uchwałą z dn. [...].12.1996 r. Rada Gminy przystąpiła do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który jest w trakcie opracowywania. Tym samym został spełniony warunek wynikający z art. 67 ust. 1a ustawy z dn. 07.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Dokładne usytuowanie budynku zostanie ustalone na etapie pozwolenia na budowę. Kwestie natomiast stanu prawnego nieruchomości, wpisów do księgi wieczystej, podziału działki i rozbiórki istniejących budynków nie mogą być przedmiotem badania na etapie ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego K. G. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji SKO oraz utrzymanej przez nią decyzji Prezydenta
W., a także o zasądzenie kosztów postępowania sądowego.
Skarżący zarzucił naruszenie przepisów art. 39, 40 ust. 1 i 3 oraz art. 42 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Podniósł, iż nie została rozpoznana wniesiona przez niego apelacja od wpisu do księgi wieczystej, jak również skarga do NSA w przedmiocie rozbiórki wymienionych w zaskarżonej decyzji: budynku, ogrodzenia i szamba wybudowanych zdaniem skarżącego samowolnie.
Skarżący podniósł, iż skoro plan jest dopiero "w trakcie opracowywania", to nie można mówić o wypisie z planu, którego jeszcze nie ma. Nie można również "obiecywać" możliwości zabudowy wg jeszcze nie istniejącego planu.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie, odwołując się do argumentów podniesionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga jest bezzasadna, a podniesione w niej zarzuty nie zasługują na uwzględnienie.
Przede wszystkim organy zasadnie przyjęły, iż wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu winien być rozpoznany w oparciu o przepisy ustawy z dn. 07.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139 ze zm.) mimo, że w dacie orzekania przez organy obydwu instancji obowiązywała już nowa ustawa z 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717). Jednakże zgodnie z jej art. 85 ust. 1 do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem jej wejścia w życie, czyli 10 lipca 2003 r., stosuje się przepisy dotychczasowe. Data wszczęcia postępowania jest natomiast dzień doręczenia organowi wniosku, co w niniejszej sprawie nastąpiło [...] maja 2003 r. Tym samym wobec wszczęcia postępowania pod rządami ustawy z dn. 07.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, ocena wniosku o ustalenie warunków zabudowy podlegała temu aktowi prawnemu.
Podstawowym zaś kryterium przy rozstrzyganiu w tym przedmiocie była zgodność zamierzenia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak ustalił organ I instancji, teren inwestycyjny znajduje się na obszarze obowiązywania Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego W. zatwierdzonego uchwałą Rady W. nr [...] z dn. [...].09.1992 r. Zgodnie z art. 67 ust. 1 ustawy z 07.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym plany, które obowiązywały w dniu wejścia w życie tej ustawy tj. 01.01.1995 r. utraciły moc po upływie 8 lat od dnia jej wejścia w życie tj. z dniem 31.12.2002 r. Jedynie w wypadku uchwalenia przez radę gminy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego i przystąpienia do sporządzenia nowego planu lub zmiany dotychczasowego, stary plan zachowywał ważność do czasu uchwalenia nowego planu, jednak nie dłużej niż do dnia 31.12.2003 r.
Zasadnie zatem SKO podjęło działania w kierunku ustalenia, czy na terenie przedmiotowej inwestycji przystąpiono do sporządzenia zmiany planu lub uchwalenia nowego. Przy czym przystąpienie do sporządzenia planu oznacza podjęcie przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu (art. 12 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym).
W wypadku natomiast obszaru W. nie było potrzeby uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania, bowiem stosownie do art. 27 ust. 2 ustawy z dn. [...].03.2002 r. o ustroju miasta [...] (Dz. U. Nr [...], poz. [...] ze zm.) dotychczasowy plan zagospodarowania W. uzyskał funkcję studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego.
Wobec zatem ustalenia przez SKO, iż uchwałą nr [...] z [...].12.1996 r. Rada Gminy przystąpiła do sporządzenia miejscowego planu oś. R., dotychczasowy plan uchwalony [...].09.1992 r. zachował ważność dla terenu objętego tą uchwałą do końca 2003 r. A ponieważ zapisy tego planu przewidują dla terenu inwestycyjnego funkcje mieszkaniowo-usługowe z zielenią leśną, zabudowa budynku mieszkalnego wraz z przebudową przyłącza gazowego nie będzie w żaden sposób kolidowała z przeznaczeniem terenu.
Podnoszona w skardze okoliczność przyjęcia jako podstawy ustaleń planu, który jest dopiero w trakcie opracowywania, wynika z niezrozumienia przez skarżącego zagadnień prawnych, mających istotne znaczenie w niniejszej sprawie.
Otóż organy dokonały oceny wniosku o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie w oparciu o tenże plan, który jest w trakcie opracowywania, lecz o zapisy Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego W. zatwierdzonego uchwałą nr [...] z dn. 28.09.92 r. Jedynie warunkiem ważności planu uchwalonego w 1992 r. było podjęcie uchwały o przystąpieniu do sporządzenia nowego planu albo jego zmiany. Uchwała taka winna zapaść do końca 2002 r., co w niniejszym wypadku nastąpiło. Nie oznacza to jednak, iż organy mogły oprzeć się na tym nowym, jeszcze nie uchwalonym planie, który jest dopiero w trakcie opracowywania. Nie mniej jednak przystąpienie do nowego planu warunkowało możliwość powołania się na zapisy dotychczasowego planu z 1992 r., według to którego organy oceniły dopuszczalność przedmiotowej inwestycji. Uznając prawidłowo, iż będzie ona zgodna z zapisami obowiązującego planu z 1992 r., dokonały ustalenia warunków zabudowy.
Zwłaszcza, iż zapisy kontrolowanej decyzji odpowiadają ustaleniom zawartym w uprzednio wydanej w tej samej sprawie decyzji z dn. [...].01.2001 r., która była przedmiotem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. NSA uznając, iż powołana decyzja z dn. [...].01.2001 r. odpowiada prawu, wyrokiem z dn. 11.04.2003 r. oddalił skargę K. G. (sygn. akt. IV SA 2534/01).
Trafnie również SKO przyjęło, iż konkretne usytuowanie rozbudowy budynku zostanie ustalone dopiero na etapie wydawania pozwolenia na budowę. Również kwestia rozbiórki stojących na gruncie budynków jest przedmiotem innego postępowania administracyjnego, prowadzonego przez inne organy i na podstawie innych przepisów i nie może być przedmiotem oceny organu wydającego decyzję w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
Podnoszone w skardze zarzuty, dotyczące wpisu prawa własności do księgi wieczystej również nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Zgodnie bowiem z art. 46 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym decyzja taka nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności. Oznacza to możliwość wystąpienia o takie warunki przez osoby, które nie dysponują prawem własności do terenu, na którym ma być zlokalizowana inwestycja.
Uznając zatem, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd na zasadzie art. 151 ustawy z dn. 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), orzekł jak w sentencji.
Nie zasądzono zwrotu kosztów na rzecz skarżącego, bowiem stosownie do art. 200 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przysługuje on jedynie w razie uwzględnienia skargi przez Sąd.