Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] lipca 2012 r. Wojewoda [...] na podstawie art. 134 w związku z art. 129 § 2 K.p.a. stwierdził, że odwołanie J. K. od decyzji Wójta Gminy P. z dnia [...] maja 2012 r. orzekającej o wymeldowaniu J. K. wraz z synem O. S. z miejsca pobytu stałego w miejscowości W. [...], gm. P. zostało złożone z uchybieniem terminu przewidzianego do jego wniesienia.
Powyższe rozstrzygnięcie zostało podjęte w następującym stanie faktycznym i prawnym.
W dniu 23 marca 2011 r. na wniosek E. K. (obecnie M.) zostało wszczęte postępowanie administracyjne w sprawie wymeldowania z miejsca pobytu stałego z budynku nr [...] położonego w miejscowości W., J. K. i jej syna O. S. Decyzją z dnia[...] lutego 2012 r. Wójt Gminy P. orzekł o odmowie wymeldowania J. K. oraz jej syna z miejsca pobytu stałego.
W wyniku wniesienia od powyższej decyzji odwołania przez E. M., Wojewoda [...] wydał w dniu [...] kwietnia 2012 r. decyzję, którą uchylił w całości zaskarżoną decyzję oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, stwierdzając naruszenia przepisów art. art. 7, 12, 35, 36, 77 § 1, 80, 107 § 3 K.p.a.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Wójt Gminy P. wydał decyzję w dniu [...] maja 2012 r. o wymeldowaniu J. K. i jej syna O. S. z budynku nr [...] w miejscowości W., gm. P. Organ pierwszej instancji stan faktyczny ustalił na podstawie kontroli meldunkowej przeprowadzonej przez Policję w P., przesłuchań świadków: M. G., W. L., J. G., D. G., zeznań J. K. W wyniku przeprowadzonego postępowania dowodowego organ stwierdził, że J. K. oraz jej syn O. S. nie zamieszkują w spornym budynku.
W dniu 15 czerwca 2012 r. J. K. złożyła odwołanie od ww. decyzji Wójta Gminy P. z dnia [...] maja 2012 r., kwestionując zeznania świadków stwierdzające fakt niezamieszkiwania jej wraz z synem w lokalu [...] w miejscowości W. Wskazała, że w spornym budynku znajdują się rzeczy osobiste jej i jej syna. Stwierdziła też, że nie ma innego domu czy mieszkania.
Postanowieniem z dnia [...] lipca 2012 r. Wojewoda [...] stwierdził, że odwołanie w sprawie zostało złożone przez J. K. z uchybieniem terminu przewidzianego do jego wniesienia. Organ wskazał, że decyzja organu pierwszej instancji została wysłana na podany przez J. K. adres, tj. W. [...], [...]P. i odebrana przez jej siostrę A. P. w dniu 15 maja 2012 r. Decyzja ta zawierała pouczenie o sposobie i terminie wniesienia środka zaskarżenia. Organ powołując się na treść art. 129 § 2 K.p.a. podał, że odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżoną decyzję w nieprzekraczalnym terminie 14 dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia stronie. W rozpoznawanej sprawie termin do złożenia odwołania upłynął w dniu 29 maja 2012 r., tymczasem J. K. złożyła odwołanie w dniu 15 czerwca 2012 r., a więc po upływie terminu, o którym mowa w art. 129 K.p.a.
Skargę na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2012 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. K. W uzasadnieniu stwierdziła, że zdaje sobie sprawę, że odwołanie od decyzji z dnia [...] maja 2012 r. złożyła z uchybieniem terminu do dokonania tej czynności, ale wnosi o rozważenie również innych czynników. Wskazała, że jest samotną matką dwuletniego syna, nie rozumie dlaczego została podjęta decyzja o wymeldowaniu jej oraz syna z miejsca stałego pobytu, skoro tam mieszkają. W dalszej części skargi zakwestionowała ustalenia organu pierwszej instancji, stanowiące podstawę do wymeldowania.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, stwierdzając brak podstaw do zmiany stanowiska wyrażonego w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "P.p.s.a", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Kierując się powyższymi kryteriami Sąd uznał, że w przedmiotowej sprawie skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem.
Stosownie do art. 129 § 2 K.p.a. odwołanie od decyzji organu administracji pierwszej instancji wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia stronie decyzji. Uchybienie terminu do wniesienia odwołania ma miejsce wówczas, gdy odwołanie zostanie złożone po upływie przewidzianego w tym przepisie czternastodniowego terminu. Każde, nawet nieznaczne przekroczenie tego terminu stanowi jego uchybienie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 listopada 1996r., sygn. akt SA/Łd 2665, Biul. Skarb. 1997, nr 5, s. 32 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 1995 r., sygn. akt SA/Gd 2865/94, Lex nr 26997).
Zgodnie z treścią art. 134 K.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia uchybienie terminu do wniesienia odwołania i postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.
Z powyższego wynika, że po wniesieniu przez stronę odwołania, organ w pierwszej kolejności zobowiązany jest do zbadania czy zostało ono złożone z zachowaniem terminu.
W orzecznictwie administracyjnym i w doktrynie powszechnie przyjmuje się, że rozpatrzenie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., gdyż oznacza weryfikację w postępowaniu odwoławczym decyzji ostatecznej, która korzysta ochrony wynikającej z zasady trwałości - art. 16 § 1 K.p.a. (por. uchwała NSA z 12 października 1998 r. OPS 11/98 ONSA 1999/1/4; wyrok WSA z 28 września 2010 r. I SA/Bk 450/10 Lex nr 752315).
Uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jego stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości działania, jest związany treścią art. 134 K.p.a.
W kontrolowanej sprawie, decyzja Wójta Gminy P. z dnia [...] maja 2012 r. skierowana do skarżącej na podany przez nią adres, została doręczona w dniu 15 maja 2012 r. A. P. - siostrze skarżącej, która - jak wynika z akt sprawy wielokrotnie w toku postępowania odbierała korespondencję kierowaną do skarżącej. W świetle art. 43 K.p.a. doręczenie to należy uznać za skuteczne. Zresztą faktu doręczenia decyzji organu pierwszej instancji w dniu 15 maja 2012 r. nie kwestionuje również sama skarżąca. Zatem organ w zaskarżonym postanowieniu prawidłowo ustalił, że termin do wniesienia dowołania upłynął w dniu 29 maja 2012 r. Tymczasem skarżąca odwołanie złożyła w siedzibie organu pierwszej instancji w dniu 15 czerwca 2012 r., zatem z uchybieniem omawianego czternastodniowego terminu. Przy czym należy mieć na uwadze, że w zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji prawidłowo pouczono skarżącą o możliwości, sposobie i terminie wniesienia odwołania.
Skoro zatem skarżąca złożyła odwołanie z przekroczeniem czternastodniowego terminu, nie wnosząc o jego przywrócenie, to obowiązkiem organu było stwierdzić, że zostało ono złożone z uchybieniem terminu przewidzianego do jego wniesienia.
Stwierdzenie powyższego przez organ odwoławczy uniemożliwiało badanie prawidłowości decyzji organu pierwszej instancji pod względem merytorycznym. Również w postępowaniu sądowoadministracyjnym sąd nie może ustosunkować się do argumentów podniesionych w skardze, dotyczących nieprawidłowego - w ocenie skarżącej - stwierdzenia przez organ pierwszej instancji podstaw do wydania decyzji o wymeldowaniu, bowiem przedmiotem kontroli sądu była jedynie kwestia procesowa dotycząca prawidłowości zastosowania przez organ odwoławczy art. 134 K.p.a.
Podsumowując stwierdzić; należy, że ustalenia organu odwoławczego w kwestii niezachowania przez skarżącą terminu do wniesienia odwołania są prawidłowe i wydając zaskarżone postanowienie Wojewoda [...] prawa nie naruszył.
Z powyższych względów na mocy art. 151 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.