Uzasadnienie
Zaskarżoną do Sądu Administracyjnego decyzją z dnia [...].09.2005 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...].06.2005 r., w której na podstawie art. 151 § 2 Kpa w zw. z art. 146 § 2 w wyniku wznowienia postępowania stwierdzono, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...].08.2003 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta W. nr [...] z dnia [...].07.2003 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu została, z uwagi na przesłankę z art. 145 § 1 pkt. 4 Kpa, wydana z naruszeniem prawa, lecz należy odmówić jej uchylenia, gdyż w sprawie nie może zapaść inna merytoryczna decyzja niż ta, która zapadła.
Samorządowe Kolegium dokonało kontroli decyzji Prezydenta W. nr [...], ale rozpatrując jedynie odwołanie wniesione od tej decyzji przez M. i J. T., podczas gdy następnie w terminie wpłynęły odwołania G. R., R. R., U. W.j oraz J. K., a także kolejne odwołania E. i M. K. Rozważając co zrobić w zaistniałej sytuacji Samorządowe Kolegium uznało, że kolejne odwołania należy potraktować jako wnioski o wznowienie postępowania z racji wydania już decyzji z dnia [...].08.2003 r. utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta W. nr [...] z dnia [...].07.2003 r., która wywołała już skutki prawne. Samorządowe Kolegium zwróciło się do osób, których odwołania pominięto, czy zgadzają się z treścią decyzji z dnia [...].07.2003 r. Odpowiedź była odmowna, bowiem pominięci skarżący uznali, że ich zarzuty różniły się od rozpoznanych, a SKO wiedząc, że stron postępowania jest wiele przedwcześnie wydało swe rozstrzygnięcie nie oczekując aż wpłyną wszystkie odwołania. Na zapytanie SKO czy ich odwołania ma potraktować jako wnioski o wznowienie postępowania, stwierdzili natomiast, że najpierw powinny być rozpoznane ich odwołania.
SKO wszczęło postępowanie wznowieniowe, wydając stosowne postanowienie. W jego uzasadnieniu podniosło, że jest to jedyna możliwość naprawienia zaistniałego uchybienia. Jednocześnie przyjęło, że wniesione odwołania należy traktować jako wnioski o wznowienie.
W decyzji z dnia [...].06.2005 r., podjętej we wznowionym postępowaniu SKO uznało, że nie zaistniały przesłanki do uchylenia decyzji Prezydenta W. nr [...]. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że w sprawie znajdują zastosowanie przepisy ustawy z dnia 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, bowiem postępowanie to zostało wszczęte przed wejściem w życie ustawy z dnia 27.03.2003 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a zatem w myśl art. 85 ust. 1 tej ustawy należy stosować poprzednie przepisy. Zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym wraz z infrastrukturą techniczną na działce o nr ew. [...] przy ul. [...] w W. zgodne było, zdaniem SKO, z planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego W. z 1992 r., który obszar ten przeznaczył pod funkcje mieszkaniowo-usługowe, oznaczone w planie symbolem MU-29. Kolegium zaznaczyło, że argumentacja zawarta w odwołaniach odnosi się do elementów związanych z uzyskaniem pozwolenia na budowę.
We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy G. R., R. R. i U. W. zauważyli, że wskazany plan zagospodarowania przestrzennego w ustaleniach ogólnych dopuszczał realizację obiektów kubaturowych wyższych niż otaczające, przy zastosowaniu wymogów określonych w warunkach szczególnych realizacji planu nr [...]., przy czym wymogów wynikających z tych warunków szczególnych inwestor nie dopełnił. Odwołujący się podnieśli także kwestię braku kanalizacji miejskiej na ul. [...]. Nadto zarzucili, że powierzchnia biologicznie czynna będzie mniejsza niż 25 % pow. działki, a inwestora nie zobowiązano do uzyskania zgody na odstępstwo od takiego wymogu, wynikającego z rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Decyzją z dnia [...].09.2005 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy kwestionowaną decyzję własną z dnia [...].06.2005 r. Stwierdziło, że zamierzona inwestycja jest zgodna z ówcześnie obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego, a nie uchyla się decyzji, jeśli w wyniku wznowienia mogłaby wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej treści decyzji dotychczasowej.
W skardze do Sądu Administracyjnego G. R. i U. W. podniosły zarzuty tożsame z zawartymi we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a nadto zarzuciły, że w decyzji ustalającej warunki zabudowy pominięto informację, że przewidziana pod zainwestowanie działka leży w całości w strefie wokół lotniska [...] o symbolu [...], gdzie wysokość obiektów i urządzeń musi być uzgodniona z władzami lotniczymi. Takiego obowiązku natomiast na inwestora nie nałożono. Nadto obrys budynku zaznaczony na załączniku graficznym do decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla zamierzonej inwestycji narusza ich zdaniem, przepisy w sprawie warunków technicznych, określających dopuszczalne odległości między budynkami zróżnicowanymi co do wysokości.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. podtrzymało swą dotychczasową argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Skarga zasługuje na uwzględnienie, jakkolwiek z innych przyczyn niż w niej podniesione.
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.
Decyzje zapadłe we wznowionym postępowaniu wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast tak decyzja organu odwoławczego wydana w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jak i postanowienie o wszczęciu postępowania wznowieniowego zapadły z rażącym naruszeniem prawa.
Nie ulega wątpliwości, że pozostałe odwołania od decyzji Prezydenta W. nr [...] z dnia [...].07.2003 r. (poza rozpoznanym przez SKO odwołaniem M. i J. T.), również wpłynęły w terminie.
Były to mianowicie odwołania G. R., R. R., U. W. oraz J. K., a także odwołania E. i M. K. Niewątpliwie ci uczestnicy postępowania w efekcie koncepcji przyjętej przez Samorządowe Kolegium pozbawieni zostali udziału w postępowaniu odwoławczym, a sprecyzowane przez nich zarzuty różniły się od rozpoznanych przez Kolegium zarzutów M. i J. T. Zatem bez własnej winy nie brali udziału w postępowaniu odwoławczym. Okoliczność ta jednakże mogłaby być przesłanką do wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 Kpa jedynie w sytuacji, gdyby pominięci przez organ odwoławczy odwołujący się - w myśl art. 147 Kpa - tego zażądali. Przepis ten bowiem stanowi, że wznowienie postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 Kpa następuje tylko na żądanie strony, a takiego w niniejszej sprawie nie było. Wręcz przeciwnie kilku odwołujących się żądało rozpoznania ich odwołań lub przywrócenia im terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, a nie godziło się na wznowienie postępowania.
Z tego względu brak było podstaw do potraktowania następnych odwołań kolejnych uczestników postępowania, złożonych w terminie, jako wniosków o wznowienie postępowania. Wobec tego stwierdzić należy, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...].08.2003 r., podobnie jak i postanowienie o wznowieniu postępowania wydane zostały z rażącym naruszeniem prawa, w szczególności art. 127 § 1 Kpa oraz art. 15 Kpa. Dodatkowo podkreślenia wymaga, że wskazane postanowienie wydano z naruszeniem art. 147 Kpa.
Mając na względzie brak podstaw do uruchomienia trybu wznowieniowego należy uznać, że tak zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...].09.2005 r. jak i utrzymana nią w mocy decyzja tego organu z dnia [...].06.2005 r. wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 147 Kpa,.
Z przytoczonych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na zasadzie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) stwierdził nieważność orzeczeń Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. wymienionych w pkt. 2 sentencji, a w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c tej ustawy uchylił decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., wymienione w pkt. 1 sentencji, w tym decyzję zaskarżoną.
O niepodleganiu wykonaniu zaskarżonej decyzji orzeczono w oparciu o art. 152 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.