Uzasadnienie
J. L. zgłosił swoją kandydaturę oraz przedłożył dokumenty z zamiarem uczestniczenia w konkursie na stanowisko dyrektora [...] w [...] Urzędzie Wojewódzkim (konkurs [...]). Uchwałą zespołu konkursowego z dnia [...] lipca 2004 r. J. L. został wezwany do uzupełnienia dokumentów złożonych na konkurs na w/w stanowisko potwierdzających posiadanie doświadczenia zawodowego w zarządzaniu środkami finansowymi - do dnia 9 sierpnia 2004 r.
W kolejnym etapie, uchwałą z dnia [...] sierpnia 2004 r. zespół konkursowy nie dopuścił J. L. jako kandydata na stanowisko dyrektora [...] w [...] Urzędzie Wojewódzkim wskazując, że z dokumentów nie wynika aby spełniał warunek doświadczenia zawodowego w zarządzaniu środkami finansowymi.
Uchwałą z dnia [...] sierpnia 2004 r. zespół konkursowy odstąpił od wskazania kandydata na stanowisko dyrektora [...] w [...] Urzędzie Wojewódzkim.
Kolejno Szef Służby Cywilnej pismem z dnia [...] września 2004 r. zarządził przeprowadzenie ponownego konkursu na stanowisko dyrektora [...] w [...] Urzędzie Wojewódzkim na podstawie art. 47 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o służbie cywilnej (Dz.U. z 1999 r. Nr 49, poz. 483 ze zm.). O powyższym J. L. został poinformowany odrębnym zawiadomieniem. Pismo zostało doręczone J. L. w dniu 13 września 2004 r.
Rozstrzygnięcie to zawierało pouczenie, że na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy o służbie cywilnej, stronie przysługuje odwołanie – powództwo do sądu pracy. Stosując się do w/w pouczenia J. L. wniósł pozew do Sądu Rejonowego – Sądu Pracy w L. Postanowieniem z dnia [...] października 2004 r. (sygn.akt [...]) Sąd Rejonowy w L., VII Wydział Pracy przekazał sprawę według właściwości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Sąd ten z kolei postanowieniem z dnia 24 lutego 2005 r. (sygn.akt III SA/Lu 77/05) uznał się niewłaściwym i przekazał sprawę do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
W pierwszej kolejności wskazać należy, że Sąd orzeka na podstawie stanu prawnego obowiązującego w chwili wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia, a zatem na podstawie przepisów ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o służbie cywilnej (Dz.U. z 1999 r. Nr 49, poz. 483 ze zm.), w brzmieniu wówczas obowiązującym.
Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest stanowisko Szefa Służby Cywilnej zawarte w piśmie z dnia [...] września 2004 r., nr [...].
Szef Służby Cywilnej wskazał w w/w piśmie, że po zbadaniu dokumentacji konkursu na przedmiotowe stanowisko stwierdził naruszenie zasad przeprowadzenia konkursu na wyższe stanowisko w służbie cywilnej bowiem zespół konkursowy na posiedzeniu w dniu 12 lipca 2004 r. w sprawie dopuszczenia do udziału w konkursie nie miał możliwości zapoznania się z ofertami wszystkich kandydatów zgłaszających się do udziału w konkursie. Zespół konkursowy nie otrzymał dokumentów jednego z kandydatów, a zgłoszenie kandydata do konkursu nadane zostało drogą pocztową z zachowaniem terminu podanego w ogłoszeniu. Tym samym doszło do naruszenia zasad przeprowadzenia konkursu polegającego na niezgodnym z § 2 ust. 1 pkt 1 i § 4 ust. 3 rozporządzenia, pozbawieniu jednego z kandydatów, prawa do udziału w konkursie.
Zgodnie z poglądem przyjętym w orzecznictwie (wyrok NSA z dnia 14 września 2004 r., sygn.akt OSK 460/04, LEX nr 156420), kierowane do konkretnego kandydata, stanowisko Szefa Służby Cywilnej w przedmiocie przebiegu postępowania konkursowego było czynnością z zakresu administracji publicznej, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – P.p.s.a.), a zatem podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego.
W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z art. 52 § 3 P.p.s.a. przesłanką dopuszczalności skargi na czynność z art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., w przypadku gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, jest uprzednie wezwanie na piśmie organu do usunięcia naruszenia prawa w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o podjęciu czynności.
Ustawa z dnia 18 grudnia 1998 r. o służbie cywilnej, stanowiąca podstawę postępowania konkursowego na wyższe stanowisko w służbie cywilnej, nie przewidywała możliwości wniesienia środka odwoławczego, o którym mowa w art. 52 § 1 i § 2 P.p.s.a. Odwołanie od rozstrzygnięcia podjętego przez zespół konkursowy, o którym mowa w art.45 ustawy o służbie cywilnej oraz § 16 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 3 listopada 1999 r. w sprawie sposobu organizowania oraz szczegółowych zasad przeprowadzania konkursów w służbie cywilnej nie było środkiem odwoławczym w rozumieniu wskazanych przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Było jedynie środkiem odwoławczym przewidzianym w ramach wewnętrznej procedury samego postępowania konkursowego. Powołany do przeprowadzenia konkursu zespół konkursowy był organem pomocniczym Szefa Służby Cywilnej i to on jako organ administracji rządowej właściwy w sprawach służby cywilnej podejmował określone czynności, podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego.
Taką właśnie czynnością było stanowisko Szefa Służby Cywilnej w sprawie zarządzenia ponownego przeprowadzenia konkursu i w stosunku do tej czynności ustawa o służbie cywilnej nie przewidywała żadnych środków odwoławczych.
Z uwagi na powyższe, stwierdzić należy, że w warunkach przedmiotowej sprawy, skarżący przed wniesieniem skargi winien był wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa. Z akt sprawy nie wynika, aby skarżący J. L. dokonał takiego wezwania. W tym miejscu wskazać należy, że za datę wniesienia skargi do sądu administracyjnego, uznać należy datę wniesienia pozwu do sądu powszechnego, a zatem dzień 1 października 2004 r. (data wpływu do Biura Podawczego Sądu Rejonowego w L. – 1 października 2004 r.).
Powyższe prowadzi do wniosku, że skarga J. L., wobec niewezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Sąd stwierdzając taką wadliwość skargi ma obowiązek orzec o jej odrzuceniu, niezależnie od faktu błędnego pouczenia skarżącego przez organ o możliwości wniesienia pozwu do sądu powszechnego. W przypadku bowiem błędnego pouczenia, strona może skorzystać ze środka przewidzianego w art.112 kpa, tj. może złożyć wniosek o przywrócenie terminu, dokonując jednocześnie czynności dla której przywrócenia terminu się domaga.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art.58 § 1 pkt 6 powołanej wyżej ustawy P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia.