Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 6 listopada 2013 r. referendarz sądowy przyznał skarżącej J. B. prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata.
W piśmie z dnia 28 listopada 2013 r. Okręgowa Rada Adwokacka w W. poinformowała, że wyznaczyła adwokata A. W. pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącej w niniejszej sprawie.
Wyrokiem z dnia 1 kwietnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. B. i B. Z. i przyznał na rzecz wyznaczonego pełnomocnika z urzędu stosowne wynagrodzenie.
W ustawowym terminie pełnomocnik skarżącej wystąpił do Sądu z wnioskiem o sporządzenie uzasadnienia wyroku oraz doręczenie odpisu orzeczenia wraz z uzasadnieniem. Wyrok wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi skarżącej w dniu 14 maja 2014 r.
W dniu 29 maja 2014 r. adwokat A. W. wraz z odpisem opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie, złożył wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej i oświadczył, że koszty te nie zostały uiszczone w całości ani w części.
Rozpoznając przedmiotowy wniosek zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Szczególne zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielanej przez adwokata ustanowionego z urzędu, reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461).
W myśl § 18 ust. 1 pkt 2 lit. "b" tego rozporządzenia, stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi – 50 % stawki minimalnej określonej w pkt. 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji - 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Stawka minimalna określona w pkt. 1 omawianego przepisu wynosi 240 zł.
Natomiast stosownie do treści § 2 ust. 3 powołanego rozporządzenia w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przed adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.
W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik z urzędu skarżącej – adwokat A. W. w ustawowym terminie wniósł o sporządzenie uzasadnienia wyroku, następnie sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, oraz złożył wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, oświadczając, że nie zostały one opłacone.
W tej sytuacji uznano, że należy mu przyznać wynagrodzenie za zastępstwo prawne w kwocie 120 zł (50 % stawki minimalnej, bowiem reprezentował on skarżącą w postępowaniu w pierwszej instancji) na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c" i ust. 1 pkt 2 lit. "b", podwyższając powyższą kwotę o stawkę podatku od towarów i usług.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono jak w sentencji.