Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 marca 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 1511/11 oddalił skargę G. Z. na uchwałę Rady Gminy W. z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi K. Gminy W. w części dotyczącej działki nr [...].
Od powyższego wyroku wniesiona została przez pełnomocnika skarżącego skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 8 listopada 2012 r., sygn. akt II OSK 1991/12 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu Sądowi, poddając pod rozwagę Sądowi pierwszej instancji zawieszenie, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postępowania w niniejszej sprawie do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 1613/11 [obecnie sprawa ma przyporządkowany numer IV SA/Wa 2750/12], w której Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 25 września 2012 r., sygn. akt II OSK 1377/12 uchylił wyrok WSA w Warszawie oddalający skargę na uchwałę Rady Gminy W. z dnia [...] listopada 2000 r. w sprawie "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy W." i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu Sądowi.
Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 8 listopada 2012 r. stwierdził, że ocena prawna odnosząca się do kontroli zgodności z prawem "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy W." ma istotne znaczenie w rozpatrywanej sprawie, bowiem plan miejscowy uchwala rada gminy po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium, a ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Ewentualne zatem naruszenia przepisów przy sporządzaniu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego może w konsekwencji powodować naruszenie zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albowiem ustalenia planu nie mogą być odmienne od przeznaczenia ustalonego w studium.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.
W niniejszej sprawie zasadnicze znaczenie ma art. 153 tej ustawy, zgodnie z którym, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 stycznia 2006 r., sygn. akt I FSK 506/05 (LEX nr 187499), związanie samego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w rozumieniu art. 153 powołanej ustawy, oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych – sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania poprzez treść nowego orzeczenia. Związanie oceną prawną dotyczy sądu w każdym składzie i bez względu na to, w jakim trybie sąd orzeka.
Uwzględniając przedstawiony stan faktyczny i prawny, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.