Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawiez 12 lutego 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 2231/13

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] lipca 2013r. Nr [...] Rada do Spraw Uchodźców działając na podstawie art. 89p ust. 1 i art. 19 ust. 1 pkt 1, art. 20 ust 1 pkt 1, art. 48 ust 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 680) oraz art. 138 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 267), po rozpatrzeniu odwołania Pana A. A. ob. [...] od decyzji Sze6 Urzędu do Spraw Cudzoziemców nr [...] z dnia [...].08.2012 r. o odmowie nadania statusu uchodźcy i odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej w Rzeczypospolitej Polskiej oraz o wydaleniu z terytorium RP wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany, utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję.

Jak wynika z jej treści obejmuje ona również małżonkę Wnioskodawcy, A. A. oraz ich małoletnie dzieci: A. A. i J. A. W uzasadnieniu Rada rozpatrując odwołanie wniesione przez Stronę wskazała, że istotą niniejszej sprawy jest udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy Wnioskodawca –A. A. jest uchodźcą w rozumieniu Konwencji Genewskiej oraz czy odmowa nadania mu statusu uchodźcy, ochrony międzynarodowej i zgody na pobyt tolerowany w Polsce jest zasadna.

Podstawą do rozpatrzenia odwołania Strony był materiał dowodowy zgromadzony przez organ pierwszej instancji oraz na etapie postępowania odwoławczego, w tym oświadczenia złożone w trakcie przesłuchania uzupełniającego oraz oświadczenia świadka w postępowaniu p. A. B. Rada prowadząc postępowanie w niniejszej sprawie oparła się na postanowieniu przepisu art. 13 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP (tekst jednolity Dz. U. z 2009 r., Nr 189, poz. 1472) wskazującym, że warunkiem nadania cudzoziemcowi statusu uchodźcy w RP jest wykazanie przez niego uzasadnionej obawy przed prześladowaniami w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej, cudzoziemiec zaś nie może lub też nie chce korzystać z ochrony tego kraju. Kluczowym elementem oceny, czy cudzoziemiec spełnia przesłanki materialno-prawne warunkujące z mocy prawa de lege lata nadanie statusu uchodźcy jest ocena jego oświadczeń nie tylko z punktu widzeniu subiektywnego (stan jego umysłu), ale wskazanie, czy stan ten jest uzasadniony przez sytuację obiektywną. Ponadto w przypadku, jeśli w wyniku postępowania zostanie ustalone, że obawa przed prześladowaniem w kraju pochodzenia nie istnieje — w myśl przepisu art. 19 ust.

1. 1. pkt. 1 cytowanej ustawy odmawia się nadania status uchodźcy w RP.

Organ wskazał, że zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie i powszechnie akceptowanym poglądem, ustalenie statusu uchodźcy wymaga przede wszystkim oceny oświadczeń Wnioskodawcy, a nie oceny sytuacji panującej w kraju pochodzenia. Dlatego też w procesie analizy okoliczności sprawy Rada wzięła pod uwagę pełny materiał dowodowy, w tym przede wszystkim zeznania Wnioskodawcy, dochodząc do wniosku, że powody, dla których Strona obawia się powrotu do kraju pochodzenia nie mogą być uznane za "uzasadnioną obawę" i nie stanowią podstawy do nadania mu statusu uchodźcy.

W ocenie organu Cudzoziemiec nie udowodnił, jak też nie uprawdopodobnił, że władze [...] bądź inne podmioty wymienione w art.15 ust.1 pkt. 2-3 cytowanej ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP podejmowały i mogłyby podejmować w przyszłości wobec niego jakiekolwiek działania krzywdzące na tle jego rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej, czy poglądów politycznych.

Cytowana Konwencja Genewska dotycząca statusu uchodźców w art. 1 A zawiera wyczerpujący katalog przesłanek, jakie winny być spełnione przez osobę ubiegającą się o nadanie jej statusu uchodźcy. Zgodnie z art.13 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP (Dz.U. z 2003 r., Nr 128, poz. 1176 z póź. zm.) status uchodźcy w RP może być nadany cudzoziemcowi, który spełnia przesłanki zawarte w Konwencji Genewskiej.

Organ dokonał ustaleń dotyczących stanu faktycznego w niniejszej sprawie, uwzględniając informacje przedstawione przez stronę w złożonym dnia 29.11.2009 r. wniosku o nadanie mu statusu uchodźcy oraz w trakcie dodatkowego przesłuchania przeprowadzonego przez Radę w dniu [...].11.2012 r. w których wskazał m.in., że powodem jego wyjazdu były problemy jakie miał z władzami od marca 2009r., ponieważ jego 3 koledzy mieszkający w tej samej wsi [...] i I. S. oraz A. B., przyłączyli się do [...]. Dwaj pierwsi nie żyją a ostatni przepadł bez śladu. Cudzoziemiec stwierdził, że na stałe zamieszkiwał i był zameldowany we wsi [...]. Mieszkał tam w jednej zagrodzie ze swoim bratem, natomiast w domu mieszkał sam. Dodał, że od 2008 r. mieszkał i posiadał czasowe zameldowaniem [...], gdzie wynajmował mieszkanie.

Następnie stwierdził, że do [...] przeprowadził się po pójściu swego przyjaciela A. [...] w marcu 2009 r. (vide k.39). Miał własny samochód i zarabiał wożąc nim ludzi. Zaprzestał tego zajęcia 30 marca 2009 r. gdy jego przyjaciel A. poszedł do lasu. Żona uczyła w szkole angielskiego i dodatkowo dorabiała dając prywatne lekcje. Stwierdził, że z braćmi A. i A. B. utrzymywał bliskie kontakty. Cudzoziemiec podał, że po pójściu do lasu — A. przychodził do niego kilkakrotnie, a A. nie widział, natomiast śledził jego losy w Internecie. Do czasu ich przystąpienia do bojowników nie był przez władze nigdy niepokojony.

Natomiast władze nie interesowały się jego bratem M., lecz zabierały krewnych i znajomych, którym kazano współpracować i donosić. Po chwili dodał, że M. A., A. M. i R. S. podczas zatrzymania zostali pobici i zmuszeni do podpisania deklaracji, że pomagali tej trójce, która poszła do lasu. Mieli być osadzeni w więzieniu i zwolnienia za dużą łapówkę (vide k.49).

Zapytany czy miał trudności z uzyskaniem paszportu. zaprzeczył i dodał, że wyrobił leszcze przed pójściem braci do lasu i dał pieniądze, aby mieć o szybciej. Dodał, że od swojego brata mieszkającego na wsi dowiedział się, że jego dom był nachodzony i brat był pytany o miejsce pobytu wnioskodawcy. Ponadto przed domem stał samochód policyjny. Miały też przychodzić wezwania na jego i rodziców wspólny adres w [...] (który określił jako swój ostatni adres) oraz we wsi do stawienia się do ROWD, które otrzymywali krewni, matka i ojciec. W tekście wezwania nie podawano powodu.

Ponadto do ich mieszkania w [...] raz przyszli funkcjonariusze pytając się o miejsce jego pobytu. Rodzice mieli powiedzieć, że jest w Polsce. Zapytany, na czym opiera swoją 100% pewność, że funkcjonariusze " którzy mieli przyjść do ich wspólnego mieszkania [...] i zabrać go — szukali właśnie jego, skoro poszli do innego mieszkania. Cudzoziemiec stwierdził, że dowiedział się od matki, że jego pracujący w policji krewny podał im błędny adres.

Dodatkowo podał fakt otrzymywania licznych wezwań do ROWD (których nie posiada) oraz skazania na karę pozbawienia wolności jego szwagra p. (szwagier-brat jego żony i przyjaciel) w powodu podejrzewania go przez władze o powiązania go ze sprawą zabójstwa obywatelki [...] niejakiej M., która prowadziła śledztwo dziennikarskie w celu wyjaśnienia morderstw i porwań związanych ze sprawą braci B., z powodu których Wnioskodawca miał być prześladowany przez władze i zmuszony do opuszczenia kraju pochodzenia.

A. A. miał on zostać zatrzymany, pobity i skazany na 1,5 roku pozbawienia wolności. Wnioskodawca dowiedział się o tym od teściowej, gdy był już w Polsce.

Nie potrafił odpowiedzieć na pytanie. dlaczego władze miałyby interesować się nim. Gdy dwaj koledzy nie żyją już od 3 lat.

W trakcie przesłuchania Cudzoziemiec, jako ofiarę nieznanych sprawców przedstawił kobietę o nazwisku M., która starała się wyjaśnić sprawy zabójstw. Później po zreflektowaniu się stwierdził, że pomylił się, gdyż na myśli miał N. E., za co władze miały obwiniać jego oraz braci B. (vide k. 40).

Cudzoziemiec w końcowym oświadczeniu powiedział, wiedział o odejściu swoich kolegów do lasu i udzielił im dwa lub trzy razy pomocy i była mu znana data przyłączenia się A. do bojowników. Raz jeszcze stwierdził, że podnosi te kwestie dopiero teraz, gdyż wcześniej bał się, że przekazane przez niego informacje dotrą do władz rosyjskich — mimo że przed przesłuchanie statusowym został zapewniony o jego poufnym charakterze. Nie potrafił wyjaśnić, dlaczego obecnie nie żywi tych obrażających władze polskie podejrzeń.

Dnia [...].06.2013 r. zostało przeprowadzone przesłuchanie obywatela [...] p. A. B. w charakterze świadka sprawie Wnioskodawcy. W przesłuchaniu uczestniczył pełnomocnik Strony.

Odpowiadając na postawione pytanie, wnioskodawca był w jakikolwiek sposób powiązany z bojownikami stwierdził, że jego zdaniem nie miało to miejsca. Natomiast powodem zainteresowania władz osobą A. A. był przenośny piecyk. Najpierw stał w domu A. B., który przygotowując się do pójścia w góry zamierzał go ze sobą zabrać. Piecyk wzbudził zainteresowanie i podejrzenia jego wuja - szefa wiejskiej administracji, mającego bliskie kontakty ze strukturami siłowymi i będącego ich informatorem. Wuj wypytywał się, do czego jest im potrzebny piecyk, skoro mają gaz w domu. Z tego powodu piecyk został tymczasowo przeniesiony do mieszkania A. A. Po pójściu braci w góry wuj twierdził, że A. A. wie dokąd poszli. Razem ze świadkiem pojechali do domu A. A. i zobaczyli piecyk stojący na podwórku. Świadek złożył sprzeczne zeznania — najpierw stwierdził, że A. A. dostarczył ten piecyk bojownikom do lasu (vide k. 129), by następnie zadeklarować, że nie wie kto i czy ktoś (wyniósł piec do lasu (vide k.128).

Wuj poszedł na policję i doniósł na A. A., który nie znał powodu zainteresowania władz jego osobą. Jednakże w trakcie obydwu przesłuchań ani też w żadnym z licznych wniosków dowodowych składanych przez jego pełnomocnika nie wspomniał nawet jednym słowem o piecyku ani też o odwiedzinach ich wuja i A. B. i ich zainteresowaniu piecykiem. Dodał też, że syn wuja poszedł do lasu i zobaczył tam ten piecyk, następnie powrócił do domu, jednak władze nie stosowały wobec niego żadnych represji (vide 129). A. B. oświadczył, że wraz z bratem A. był obwiany przez władze o porwanie i zamordowanie działaczki praw człowieka N. E. Nie postawiono mu jednak oficjalnego zarzutu i dowiedział się o tym z mediów. W tydzień po jego wyjeździe do [...] (czerwiec/ lipiec 2009 r.) funkcjonariusze włamali się do jego pustego domu i jego zdaniem podrzucili broń, z której E. została zabita. Świadek stwierdził, że na pendrivie ma nagrany tekst wywiadu, który przeprowadziła z nim "[...]", ponadto poddał się próbie krwi w celu ustalenia, kto dokonał zabójstwa.

Działania wyjaśniające mieli prowadzić dziennikarze. Z tego powodu są oni poszukiwani listami gończymi i władze [...] po dowiedzeniu się, że przebywa we [...] wystąpiły z wnioskiem o jego ekstradycję - na co władze [...] nie wyraziły zgody.

Na zadane mu pytanie, czy jego zdaniem mimo ustalenia przez władze i skazanie zabójców E., brat A. jest nadal poszukiwany przez Interpol- świadek odpowiedział, że tak, ale z tego powodu, że poszedł do lasu i zrobił sobie zdjęcie z D. U. Dodał, że z powodu jego samego i jego brata –A. A. był obiektem zainteresowania władz, każdego dnia do domu przychodziła milicja, musiał się ukrywać i wyjechać z [...]. Uważa, że jeśli A. A. powróci do [...] to zostanie oskarżony o zabójstwo N. E., gdyż jego dom jest stale nachodzony (vide k. 126). Opinie tę - choć pozostaje poza kraje od maja/czerwca 2009 r. - opiera na informacjach otrzymywanych od innych osób (yide k. 125). Rada pobrała z przekazanego przez Świadka pendrivu wydruki materiałów internetowych (vide k. 133-148 RdU).

Po analizie opracowania [...] oraz wspomnianego pisma UdsC z 21.05.2013 r. Rada ustaliła, że dnia 15 lipca 2009 r. trzej nieznani sprawcy uprowadzili w [...] N. E. pracownicę [...] oddziału Centrum Praw człowieka [...]. Tego samego dnia odnaleziono w miejscowości [...] w [...] jej ciało z ranami postrzałowymi. [...] Śledczy [...] po przeprowadzeniu postępowania w tej sprawie przedstawił jedyną oficjalną wersję twierdzącą, że została porwana i zabita przez bojowników z zemsty w celu skompromitowania przed opinią światową władz [...] i przedstawicieli struktur siłowych w [...].

Zdaniem [...] śledczych za zabójstwo N. E. odpowiedzialni są bracia A. B. i A. B. oraz ich cioteczny brat R. B. Według śledztwa przeprowadzonego przez [...] i [...] nie ma dowodów udziału braci B. w zabójstwie N. E. (brak materiału DNA czy zeznań R.). Ich zdaniem powodem porwania i zabójstwa było opublikowanie jej reportażu o zabójstwie w dniu 07.07.2009 r. R. A. w wiosce [...]. Cytowane opracowanie potwierdza, że obydwaj bracia B. — wbrew pierwotnym twierdzeniem - żyją i A. znajduje się we [...], gdzie uzyskał status uchodźcy, a A. do 2010 r. przebywał na terytorium [...].

Rada uznała za udowodnione, że p. A. A. nie prowadził działalności politycznej, nie należał do żadnej partii politycznych, organizacji religijnych lub społeczno- kulturalnej. Urodził się i mieszkał we wsi [...] w rejonie [...], a następnie przeniósł się do [...], gdzie mieszkał w wynajętym mieszkaniu wraz żoną i rodzicami. W sprawie daty przeniesienia się do [...] złożył sprzeczne zeznania, gdyż raz twierdził, że żona mieszkała na wsi i on dojeżdżał do niej po pracy, aby następnie oświadczyć, że wszyscy. mieszkali w [...] i na wsi został tylko jego starszy brat. Posiada wykształcenie średnie i nie udowodnił, aby studiował przez ponad 2 lata na Uniwersytecie w [...]. Nie posiada żadnego wyuczonego zawodu i utrzymywał się z prac dorywczych pracując na budowach lub jeżdżąc przez kilka miesięcy jako taksówkarz i wykorzystując w tym celu swój prywatny samochód. Nigdy nie został zatrzymany, aresztowany, nie postawiono mu zarzutów, nie był sądzony lub skazany.

Twierdzi, że jego rodzina była wielokrotnie nachodzona przez funkcjonariuszy struktur siłowych, ale złożył w tej sprawie sprzeczne zeznania. Skoro nie mieszkali od pójścia jego przyjaciół w góry w marcu lub kwietniu 2009 r. w [...] - to twierdząc, że był tam nachodzony mija się z prawdą. Z kolei - jak sam oświadczył - w [...] tylko raz funkcjonariusze mieli przejechać do domu, w którym wynajmowali mieszkanie, ale poszli pod inny adres i jest on na 100% pewien, że przyszli po niego. Już na etapie postępowania odwoławczego Cudzoziemiec przedstawił niewiarygodne wyjaśnienia, że przebywając w Polsce miał się dowiedzieć od swojej matki, że jej kuzyn pracujący w policji podał ekipie policyjnej fałszywy adres.

Nie sposób jest uznać za wiarygodne, aby prowadzili na ten temat konwersacje telefoniczne, tym bardziej że jak twierdził Cudzoziemiec on i rodzina byli śledzeni przez władze. Rada odrzuca to wyjaśnienie jako całkowitą konfabulację. Opierając się na nagraniu filmu telewizyjnego dostarczonego przez Stronę (vide k. 78 i 80 i 80 A) organ przyjął za wiarygodne, że dnia 31. 10.2009 r. na granicy z [...] zostali zabici znajomi Wnioskodawcy – A., A. i U. S., którzy poruszając się samochodem marki [...] odmówili zatrzymania się do kontroli i otworzyli ogień do funkcjonariuszy. Na miejscu wydarzenia znaleziono broń, między innymi automaty typu kałasznikow i pistolet automatyczny [...] (vide k.8 ł-82).

Z kolei drugi film wskazuje jako miejsce wydarzenia rejon nadgraniczny z [...]. Narrator twierdził, że przejechali [...], jeden z nich pokazał legitymację, następnie po wyciągnięciu broni zaczęli strzelać (ibidem). Fakt zabicia w.w. osób przez funkcjonariuszy struktur siłowych potwierdza opracowanie WIKP z dnia 28.09.2010 r.. Cudzoziemiec w piśmie towarzyszącym twierdzi, że wysyła powyższe nagrania w celu udowodnienia, że osoby te zostały zabite przez funkcjonariuszy i wywodzi z tego, że jako znajomemu grozi mu z tego powodu niebezpieczeństwo. Pomija niewygodny dla siebie drugi zapis o wywołaniu strzelaniny przez jego znajomych, a w szczególności posługiwania się legitymacją.

Rada odmówiła dania wiary dwom pisemnym oświadczeniom znajomych Wnioskodawcy - rzekomo nadesłanych drogą pocztową z [...] (brak kopert) o tym, że grozi mu niebezpieczeństwo ze strony [...] władz (vide k.105-108). Tego rodzaju pisma - nawet przyjmując, że są autentyczne, są bardzo częstym przypadkiem solidarności wśród [...], którzy często wzajemnie wystawiają sobie tak lakoniczne i ogólnikowe poświadczenia.

Za udowodnione należy uznać, że wbrew wcześniejszym informacjom – A. B. żyje i do 2010 r. przebywał na terytorium [...] a obecnie jest w innym państwie.

Rada po wnikliwym zbadaniu wniosku dowodowego w sprawie powinowactwa między w Wnioskodawcą a A. A. ur. w 1983 r. w [...] (vide 73-78) nie uznaje za wiarygodne twierdzenie pełnomocnika Strony, że jest synem brata teściowej i z tego powodu p. A. A. jest zagrożony represjami ze strony władz. Po pierwsze, odpis zawarcia związku małżeńskiego jest nieczytelny i analiza linii rodzinnych dokonana na podstawie pozostałych dokumentów, których czytelność pozostawia wiele do życzenia nie wykazuje żadnego powinowactwa. Również organ I instancji, który na wniosek Rady przeprowadził badanie tej kwestii nie ustalił, aby między tymi osobami istniały jakiekolwiek związki rodzinne.

Natomiast ustalono, że 7 września 2010 r. w miejscowości J. A. rejonu funkcjonariusze struktur siłowych zatrzymali [...] letniego A. A. Według doniesień Centrum Informacji Rady Organizacji Pozarządowych (SNO) w ostaniem okresie zamieszkiwał w [...] i zajmował się prywatnymi przewozami towarów jego prywatnym samochodem. Władze miały postawić mu zarzut udzielania pomocy członkom formacji zbrojnych.

Z kolei dostarczona kopia odbycia kary pozbawienia wolności przez okres 6 miesięcy przez A. A. ur. [...].11.1983 r., mieszkańca wsi [...] nie posiada żadnych błędów formalnych. Stwierdza ona, że osoba ta została skazana [...].10.2010 r. przez [...] Sąd Rejonowy za popełnienie czynu przewidzianego art. 33 cz.5 (pomocnictwo) oraz art.208 cz.2 (udział w formacjach zbrojnych kk. [...] (vide k. 5 7-63 i 99 i 100 RdU). Stwierdza też, że został on zwolniony dnia 25.02.2011 r. i skierowany do miejsca zamieszkania.

Odnosząc się do zawartego w piśmie pełnomocnika z dnia 03.01.2013 r. twierdzenia, że A. A. został oskarżony o to samo, o co podejrzewa się jego klienta, to znaczy o udzielenie pomocy braciom S. (vide k.71-72) - jest rażącym nadużyciem. Pełnomocnik nie wskazuje, na jakiej podstawie opiera swoje przekonanie i wydaje się nie zwracać uwagi na fakt, że aresztowanie nastąpiło w ponad rok po zabójstwie N. E. i w żadnym źródle oficjalnym nie znajdują się jakiekolwiek dane potwierdzające tę bezpodstawną i tendencyjną tezę. Rada odrzuca ją jako sprzeczną z prawda materialną.

Zatem twierdzenie przez Stronę i pełnomocnika, że A. A. jest jego szwagrem jest zwykłym nadużyciem i sprzeczne z prawdą. Natomiast fakt skazania A. A. na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności i jej odbycie nie może być, jak to czyni pełnomocnik, traktowane jako wiarygodna i zasadna podstawa do twierdzenia, że stanowi to jakiekolwiek zagrożenie dla Wnioskodawcy. Pełnomocnik dokonuje subiektywnej i błędnej nadinterpretacji, że wszyscy nawet najbardziej oddaleni powinowaci są niejako automatycznie zagrożeni represjami, jeśli jeden z tych odległych członków rodziny udzielał pomocy bojownikom. A. A. został skazany na udzielanie pomocy członkom nielegalnych formacji zbrojnych na najniższy wymiar kary przewidziany art.208 kk [...] i od 25.02.2011 r. przebywa na wolności i nie jest reperowany przez władze.

W konkluzji Rada stwierdza, że nie uznaje za udowodnione powinowactwo między Wnioskodawcą a p. A. A., nie uznaje za zasadną usilnie podnoszoną przez pełnomocnika tezę, że fakt skazania go na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności oznacza, że po powrocie do [...] p. A. A. mógłby być z tego powodu represjonowany — skoro ze skazanym nie współdziałał. Ponadto Rada odrzuca jako błędne i sprzeczne z prawdą materialną twierdzenie pełnomocnika, że p. A. A. został rzekomo skazany na udzielnie pomocy braciom S., którzy nie żyli już od [...].10.2009 r. i z tego powodu bezpieczeństwo jego Mocodawcy jest zagrożone.

W ocenie Rady podnoszona przez Stronę oraz jej pełnomocnika i świadka teza, że p. A. A. może jest lub może być podejrzewany przez władze federalne lub [...] o związek z porwaniem i zabójstwem N. E. — jest całkowicie pozbawione jakichkolwiek podstaw. Prawdą jest to, że obydwaj znają się od dzieciństwa oraz że władze FR uznają pp. A. i A. B. za winnych jej porwania i zabójstwa i według słów p. A. B. wystąpiły do władz [...] z wnioskiem o jego ekstradycję - to jednak nie daje to zasadnych podstaw do twierdzenia, że w oczach władz p. A. A. jest współwinnym tej zbrodni. Jego nazwisko nie pojawia się w oficjalnej wersji władz na temat okoliczności i sprawców tego wydarzenia, jak również w żadnej z 5 wersji podanych w [...]. Rada za uderzający uznaje fakt, że podczas przesłuchania w Radzie Wnioskodawca mówiąc o zabójstwie kobiety i wiązania z tym jego osoby miał na myśli R. M. Miała on wyjaśnić sprawę morderstw i porwań oraz sprawę braci B. Dodał, że nie wie kto i dlaczego zabił tę kobietę, ale próbowano o to zabójstwo obwinić braci B. Twierdził, że cała jego wieś miała mówić, że jest on podejrzewany o zabójstwo p. M. Potwierdził, że nie ogłoszono ani też nie postawiono mu jednak żadnych oficjalnych zarzutów (vide k. 41).

Dopiero na zakończenie przesłuchania Cudzoziemiec oświadczył, że się pomylił i miał ma na myśli N. E. W ocenie Rady owa pomyłka jest jednoznacznym potwierdzeniem, że sprawa rzekomego wiązania p. A. A. z zabójstwem N. E. została przez niego wymyślona jako kolejny rzekomy powód mający uzasadnić deklarowane przez niego obawy przed prześladowaniami ze strony władz. Cudzoziemiec nie przygotował tej wersji należycie i składając oświadczenia podczas przesłuchania w Radzie twierdził, że jest wiązany z zabójstwem p. R. M. - mieszając przy tym fakty i okoliczności. To, że jest to wersja nieprawdziwa i wymyślona najdobitniej potwierdza fakt, że R. M. z powodu 5-6 postępowań karnych wytoczonych przeciwko niej za szerzenie poglądów ekstremistycznych wyjechała w 2008 r. do [...], gdzie otrzymała status uchodźcy. W żadnym zbiorze nie ma informacji o tym, aby dokonano zamachu przeciwko niej i potwierdzeniem, że żyje i zajmuje się działalnością publicystyczną jest jej audycja radiowa z lutego 2013 r. (vide k.102).

Jak zostało już powiedziane dopiero w końcowej fazie przesłuchania Cudzoziemiec dokonał korekty swoich zeznań twierdząc, że miał na myśli N. E. Rada widzi w tej korekcie zeznań potwierdzanie eskalacji zeznań Strony i przedstawiania na kolejnych etapach postępowania rzekomo nowych okoliczności. W konkluzji Rada uznaje stawianą w toku postępowania odwoławczego tezę, że p. A. A. jest wiązany z zabójstwem N. E. (cała wieś miała o tym mówić) za kolejną konfabulację i ewidentny zamiar wprowadzenia w błąd organów polskiej administracji publicznej.

Rada nie uznaje twierdzenia p. A. B., że powodem zainteresowania władz osobą Wnioskodawcy, jego kolegi z tej samej wsi, mógł być przenośny piecyk, który A. B. zabrał ze sobą w góry. W ocenie Rady historia ta została wymyślona dla wskazania rzekomego motywu zainteresowania się osobą A. A. przez władze. Po pierwsze, A. B. przystąpił do bojowników w marcu 2009 r., kiedy to p. A. A. —jak sam stwierdził.- już nie przebywał w swoim domu na wsi, gdyż od 2008 r. zamieszkiwał z rodzicami i żoną w wynajmowanym mieszkaniu w [...]. Po drugie, jeśli konfident [...] zobaczył ten piecyk na jego podwórku — to w tej zagrodzie - w tym czasie mieszkał tylko jego starszy brat, który jak wynika ze słów Wnioskodawcy nigdy nie był obiektem zainteresowania czy też represji ze strony władz.

Rada odmawia też zasadności twierdzeniu Cudzoziemca, że po powrocie do [...] może być on obwiniany o udzielania pomocy braciom S. —skoro nie żyją oni od lutego 2009 r. Wobec nie przedstawienia uzasadnienia wyroku skazującego p. A. A.- twierdzenie Wnioskodawcy, że został on skazany za udzielnie pomocy owym osobom nieżyjącym już od ponad roku — za bezpodstawne.

Rada stoi na stanowisku, że Wnioskodawca nie uprawdopodobnił, że przyczyną wyjazdu z [...] i wszczęcia procedury uchodźczej w Polsce była obawa przed prześladowaniem z powodu rasy, religii, narodowości, wyznawanych poglądów politycznych czy przynależności do określonej grupy społecznej, co jest przesłanką dla nadania statusu uchodźcy. W związku z tym Rada pragnie podkreślić, że nie uznaje, aby był on prześladowany przez struktury siłowe [...] z powodów konwencyjnych i wyczerpał przesłanki art. 1 A Konwencji Genewskiej i Protokołu Nowojorskiego oraz art. 13 ust.1 ustawy o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP. Argumenty podniesione w odwołaniu w niczym nie zmieniają tej oceny, gdyż są oparte na błędnej i przesadnej ocenie stanu faktycznego w sprawie i jego skrajnie subiektywnej nietrafnej interpretacji.

Z materiałów dostępnych organom orzekającym wynika, że w przypadku Wnioskodawcy brak jest podstaw do twierdzenia, że jest on narażony na prześladowania w rozumieniu cyt. ustawy; nie istnieje też ryzyko obawy o naruszenie praw zagwarantowanych w Europejskiej Konwencji Praw Człowieka. Wobec powyższego Rada stwierdzą że w przypadku Cudzoziemca nie istnieje uzasadniona obawa przed prześladowaniem w rozumieniu cytowanej ustawy, wobec czego zgodnie z przepisem art. 19 ust. 1 kpt. 1 należy odmówić nadania mu statusu uchodźcy w RP.

W ocenie Rady do Spraw Uchodźców p. A. A. nie jest uchodźcą w rozumieniu Konwencji Genewskiej i Protokołu Nowojorskiego, zatem decyzja organu I instancji o odmowie nadania Wnioskodawcy statusu uchodźcy była trafna. Cudzoziemiec nie wykazał bowiem, że posiada uzasadnione, a nie tylko domniemane obawy przed prześladowaniami z przyczyn wskazanych w Konwencji Genewskiej, to jest z powodu jego rasy, narodowości, religii, przynależności do określonej grupy społecznej lub poglądów politycznych. Przeprowadzone postępowanie jednoznacznie wykazało, że fakt zamieszkiwania w tej samej wsi z osobami, które przystąpiły do bojowników nie może być traktowany jako zasadna podstawa do prześladowania go przez władze. Jak zostało dowiedzione, cudzoziemiec od 2008 r. lub od początku 2009 r. mieszkał w [...], nie prowadził żadnej działalności politycznej, nie przeciwstawiał się władzom. Nigdy nie został zatrzymany, aresztowany, nie znajduje się na liście osób poszukiwanych, jego brat zamieszkujący w tej samej zagrodzie nie jest indagowany i represjonowany przez struktury siłowe. Cudzoziemiec nie udowodnił nawet w najmniejszym zakresie, że mógłby być obiektem trwałego zainteresowania ze strony struktur siłowych.

Zgodnie z dyspozycją art. 48 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP w ramach prowadzonego postępowania o nadanie statusu uchodźcy organy administracji państwowej zobowiązane są do ustalenia, czy w przypadku odmowy uznania za uchodźcę zachodzą przesłanki do udzielenia cudzoziemcowi zgody na pobyt tolerowany na terytorium RP, bądź ochrony uzupełniającej.

Jak zostało wykazane wyżej podstawą do objęcia cudzoziemca jedną z form ochrony międzynarodowej nie jest sytuacja panująca w kraju jego pochodzenia, stan poszanowania praw człowieka i obywatela, poziom oświaty czy opieki zdrowotnej, lecz czy konkretny Aplikant wyczerpuje przesłanki ujęte w zamknięty katalog przyczyn wymienionych w Konwencji Genewskiej i Protokole Nowojorskim. Konwencja Genewska dotyczącą statusu uchodźców określa przesłanki, jakie winny być spełnione, aby państwo mogło cudzoziemcowi przyznać status uchodźcy. Procedurę i tryb przyznawania ochrony międzynarodowej Konwencja pozostawiła do uregulowania prawu wewnętrznemu państwa przyjmującego aplikanta. Właściwe władze, powołane do określenia statusu uchodźcy lub innej formy udzielenia ochrony międzynarodowej nie mają za zadanie dokonywać osądu warunków, jakie panują w kraju pochodzenia aplikanta. Wiedza o warunkach w kraju pochodzenia jest dla nich - zgodnie z wytycznymi zawartymi w podręczniku UNHCR - jedynie elementem branym pod uwagę przy określaniu wiarygodności Strony. Zasada ta została w pełni i w sposób konsekwentny zastosowana przez organa obu instancji, co między innymi pozwoliło na wnikliwą i obiektywną ocenę jego deklaracji i oświadczeń.

Analizując sytuację w kraju pochodzenia (organ I instancji oparł się na szeregu wiarygodnych opracowań eksperckich -vide lista k. 2 decyzji), należy podkreślić, iż źródła międzynarodowe nie wskazują na takie pogorszenie się sytuacji w [...] w ostatnim czasie, które miałoby skutkować koniecznością udzielania ochrony międzynarodowej wszystkim osobom narodowości [...]. Naruszenia praw człowieka wprawdzie mają miejsce, ale dotyczą one indywidualnie wskazanych osób, a nie ogółu ludności. Sama sytuacja w [...] nie może być przeto przesłanką do nadania p. A. A. statusu uchodźcy, ochrony uzupełniającej, czy też wyrażenia zgody na pobyt tolerowany w sytuacji niewykazania jakichkolwiek zagrożeń związanych z jego indywidualną sytuacją. Rada do Spraw Uchodźców nie podważyła faktu istnienia napiętej sytuacji w rejonie, jednakże podkreśliła, że osoba ubiegająca się o nadanie statusu uchodźcy w Polsce musi wykazać indywidualny charakter prześladowań lub obaw przed takimi prześladowaniami z powodów, o których mówi art. 1 A Konwencji Genewskiej.

W ocenie Rady twierdzenie Strony, iż sytuacja w kraju pochodzenia uniemożliwia jej powrót do kraju pochodzenia nie znajduje pokrycia w faktach obiektywnych. Cudzoziemiec nigdy nie prowadził żadnej działalności politycznej, nie wspierał ani skrzydła nacjonalistycznego, ani też fundamentalistycznego mchu bojowników, nie był przedmiotem zainteresowania władz, które bez problemów wydały paszport zagraniczny i nie stawiały przeszkód w podróżowaniu po terytorium [...] i opuszczenia jej granic.

Rada dokonała wyjaśnienia pojęcie wojny i konfliktu zbrojnego i wskazała, że w [...] nie toczy się obecnie żaden konflikt zbrojny, ani w wymiarze międzynarodowym, ani wewnętrznym. Faktem powszechnie znanym jest, że struktury militarne złożone z [...] zwalczają rozproszone i niezorganizowane w armię ugrupowania partyzanckie, przeważnie o profilu skrajnie [...]. Od kilku lat nie dochodzi do klasycznych działań wojennych polegających na militarnym starciu stron, lecz do pojedynczych aktów terroru ze strony partyzantów [...] i operacji antyterrorystycznych. Obie strony nie przestrzegają przy tym międzynarodowego prawa praw człowieka.

Co więcej, aktualne doniesienia (w tym wykorzystane przez organ I instancji stanowisko UNHCR) wskazują, że obecna sytuacja cechuje się względną stabilności. Przemoc nieselektywną (dotykającą każdego, kto znajdzie się w rejonie konfliktu) zastąpiły działania wymierzone w określone grupy. Nie ma zatem podstaw, by ochroną obejmować dziś każdego [...], który wykaże, że zamieszkuje na terenie tej [...].

Rada prowadząc obecne postępowanie odwoławcze dokonała wyczerpującej analizy aktualnej sytuacji w [...] odnosząc ją do indywidualnej sytuacji Wnioskodawcy. Czyniąc to organ oparł się na opracowaniach zgromadzonych i włączonych do akt sprawy UdsC (vide k. 3 i 4 decyzji obejmujący 16 pozycji oraz zważywszy, że decyzja została wydana [...].08.2012 r. dokonał ich aktualizacji;

1. - [...] opracowanie z 05.09.2012 r. aktualizacja dnia 27.11.2012 r.
2. - [...] z 25.01.2013 r. na temat aktualnej sytuacji w [...],
3. - opracowania Ośrodka Studiów Wschodnich z 30.08.2012 r. dotyczące aktualnej sytuacji na [...],
4. - tłumaczenie artykule opublikowanego dnia [...].010.2012 w internetowym systemie [...] na temat sytuacji w [...],
5. - [...] z 22.04.2013 roku na temat związków braci B. ze śmiercią N. E. oraz dwa załączniki,
6. - [...] z 24.04.2013 r. na temat pp.A. A. i A. A.
7. - pismo [...] z 21.05.2013 r.

Wszystkie analizy podkreślają klanowy charakter sprawowania władzy przez ekipę [...], która jest żywotnie zainteresowana wyeliminowaniem struktur bojowników - obecnie mających ambicje bardziej religijne niż niepodległościowe. Nie stosują one masowych i ślepych represji wobec ludności cywilnej, o której poparcie zabiega [...]. Dochodzi do łamania prawa i stosowania przemocy, lecz jest ona wymierzona w przeciwników religijnych i politycznych obecnych władz [...]. Jednakże istnieją [...] i na szczeblu federalnym struktury ochrony praw człowieka pozwalające na dochodzenia doznanych krzywd i naruszeń prawa. Z przeprowadzonych analiz wynika, że co prawda nadal dochodzi do przypadków przemocy stosowanej przez struktury [...], ale również przez bojówki [...] czy ugrupowania mafijne i klanowe działające z chęci zysku. Te ostatnie prowadzą działania na dwóch frontach: ideologicznym i militarnym.

Podkreślono, że [...] jest relatywnie najbardziej stabilna i bezpieczna spośród wszystkich [...]. Ofiary wśród ludności cywilnej są przypadkowe, gdyż żadna ze stron nie czyni jej bezpośrednim celem ataków.

W ocenie zatem Rady obraz przedstawiony w tekście odwołania jest skrajnie subiektywny, koncentrujący się na wyszukiwaniu tylko tych opinii, które mają służyć poparciu postawionej tezie o stanie powszechnego zagrożenia ludności cywilnej mieszkającej w [...]. Przeprowadzona przez organ analiza wykazała jednak, że ten punkt widzenia jest sprzeczny ze stanem faktycznym, a ponadto, gdyby przyjąć go za trafny oznaczałoby to, że każdy mieszkaniec [...], który złoży wniosek o objęcie go ochroną powinien być nią automatycznie otoczony i to niezależnie od stanu faktycznego i prawnego jego sprawy.

W ocenie Rady analiza sytuacji w [...] jednoznacznie wskazuje, że nie toczy się tam żadne konflikt wewnętrzny, a ponadto państwo to nie jest zaangażowane w konflikt dwustronny lub międzynarodowy, który mógłby stwarzać potencjalne zagrożenie dla praw i wolności Strony. Od wyjazdu Cudzoziemca z kraju pochodzenia sytuacja nie tylko nie uległa pogorszeniu, lecz a contrario nastąpiła jej stabilizacja.

Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje zatem, że w przypadku powrotu do kraju pochodzenia Strona nie byłaby narażona na prześladowanie ani innego rodzaju represje. Nie można uznać za wiarygodne, że w przypadku powrotu p. A. A. do [...] mogłoby mu grozić orzeczenie kary śmierci, tortury lub nieludzkie traktowanie czy karanie, poważne i zindywidualizowane zagrożenia dla życia i zdrowia. W świetle powyższego Rada nie uznaje za zasadny postawiony przez Stronę zarzut, że odmowa udzielenia jej ochrony na terytorium RP będzie stanowiła zagrożenie dla jej wolności i bezpieczeństwa, życia i zdrowia.

Z tych też względów Rada do Spraw Uchodźców uznała, że Cudzoziemiec nie spełnia przesłanek do objęcia go ochroną uzupełniającą na terytorium RP.

W przypadku odmowy objęcia Wnioskodawcy ochroną uzupełniającą na terytorium RP orzeka się o zasadności udzielenia zgody na pobyt tolerowany z przyczyn, o których mowa w art. 97 ust. 1 pkt 1 lub la. Zgodnie z tymi przepisami cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli jego wydalenie mogłoby nastąpić jedynie do kraju, w którym zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, w którym mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, lub wydalenie naruszałoby prawo do życia rodzinnego w rozumieniu ww. Konwencji lub naruszałoby prawa dziecka określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r., w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu.

Podkreślono, że zgoda na pobyt tolerowany nie może być traktowana jako konsekwencja ogólnej niestabilności w kraju pochodzenia, (na co powołuje się Strona), niedostatków praworządności, czy nawet ogólnego braku bezpieczeństwa. Przedmiotem oceny jest bowiem sytuacja Cudzoziemca, a nie jego kraju pochodzenia. Aby uznać, że spełnia przesłanki do wyrażenia zgody na pobyt tolerowany materiał dowodowy obejmujący deklaracje i oświadczenia Wnioskodawcy musi dać solidne podstawy do twierdzenia, że te generalne zagrożenia przełożą się na jego indywidualne położenie i będzie to skutkować zagrożeniami, które wymienia cytowany art.97 ustawy. Analiza przeprowadzona przez organy obu instancji zasadnie wykazała, że przesłanki wymienione w art. 97 ust.1 cytowanej ustawy nie występują w stosunku do Strony. Rozstrzygnięcie sprawy w części zgody na pobyt tolerowany wymaga od organu dokonania oceny sytuacji w kraju, do którego cudzoziemiec miałby zostać wydalony, a więc po raz kolejny w odniesieniu do jego kraju pochodzenia.

W sprawie nie ujawniły się bowiem żadne inne okoliczności, które wskazywałyby, że wydalenie ma nastąpić do któregokolwiek innego państwa. Rozpatrzenie następuje w oparciu o stan faktyczny, który już wcześniej wyczerpuj ąco opisano, zmienia się jednak norma prawna, do której należy go odnieść na tym etapie organ powinien przeanalizować ustalony już stan faktyczny pod kątem wystąpienia zagrożeń, o których stanowi art. 97 ww. ustawy. Postępowanie przeprowadzone przez obydwa organy ponad wszelką wątpliwość wykazały, że bezpieczeństwo Strony nie było zagrożone przed wyjazdem do Polski i nie ma podstaw do zasadnego twierdzenia, że zagrożenia takie mogą się pojawić po powrocie do kraju pochodzenia.

Rada do Spraw Uchodźców dokonała w oparciu o przytoczone wyżej opracowania eksperckie ponownej analizy sytuacji w kraju pochodzenia Strony w celu ustalenia, czy zaistnieją przesłanki wskazane w przytoczonym artykule 97 ust.1 pkt.1 ustawy o ochronie. W konkluzji przeprowadzenia postępowania odwoławczego oraz odniesieniu się do argumentów podniesionych w tekście odwołania Rada stwierdza, że w przypadku powrotu Cudzoziemca do kraju pochodzenia nie można uznać za wiarygodne, aby znalazł się w sytuacji rzeczywistego ryzyka zagrożenia jego prawa do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego lub też, aby został poddany torturom albo nieludzkiemu traktowaniu, karaniu, zmuszany do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego czy ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Obywatela sporządzonej Rzymie dnia 04.11.1950 r., zaś Strona ze względu na to ryzyko nie może lub nie chce korzystać z ochrony kraju pochodzenia.

W konkluzji Rada do Spraw Uchodźców stwierdza, że wydalenie Strony z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie narusza jej prawa do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (art. 97 pkt. 1 a cytowanej ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP). Wnioskodawca wraz z rodziną może bezpiecznie powrócić do kraju pochodzenia, gdzie nie grożą mu realne i rzeczywiste zagrożenia jego wolności, bezpieczeństwa, zdrowia i życia z powodów konwencyjnych. Nie można zatem uznać, że wydalenie Cudzoziemca w jakikolwiek sposób naruszy jego życie rodzinne. Jest obywatelem [...], posiada prawo przebywania na jej terytorium i stałe zameldowanie. Jest uprawniony do korzystania pomocy społecznej i opieki medycznej w placówkach publicznych. Nie ma zatem przeciwwskazań przed powrotem Strony do kraju pochodzenia.

Odnosząc się do argumentacji Strony zawartej w odwołaniu organ że nie ma żadnych rzeczywistych powodów oprócz chęci osiedlenia się w Polsce i korzystania z pomocy państwa polskiego powstrzymujących Wnioskodawcę przed powrotem. Wydalenie go do kraju pochodzenia nie będzie stanowiło naruszenie przepisu art. 8 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka. W świetle powyższego, jak też w rezultacie przeprowadzonego postępowania odwoławczego Rada do Spraw Uchodźców stwierdza, że nie można mówić o naruszeniu przez organ I instancji przepisów art. 2, art. 3 i art.5 Konwencji Rzymskiej.

W ocenie Rady nie ma zatem podstaw uznać, że zachodzą okoliczności uzasadnia lace udzielenie zgody na pobyt tolerowany na terytorium RP. Wydalenie Strony z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie narusza bowiem jej prawa do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (art. 97 pkt.1 cytowanej ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP). Pan A. A. przebywa w Polsce z żoną i dwójką dzieci i może z nimi bezpiecznie powrócić do kraju pochodzenia, gdzie nie grożą mu realne i rzeczywiste zagrożenia jego wolności, bezpieczeństwa, zdrowia i życia z powodów konwencyjnych. Warto podkreślić, że w [...] przebywają ich rodziny, które według deklaracji Wnioskodawcy nie byli i nie są obiektem zainteresowania, czy represji ze strony władz federalnych lub [...]. Nie ma podstaw do zasadnego twierdzenia, że

I wydalenie Strony naruszy postanowienia Konwencji o ochronie praw dziecka, czy też wywrze negatywny wpływ na ich rozwój psychofizyczny. Fakt przebywania w Polsce od 2009 roku i rozmyślnego wydłużania procedury poprzez składanie kolejnych pozbawionych wiarygodności oświadczeń i dokumentów, czy przywoływania świadków nie związanych z istotą jego sprawy- nie może być rozumiany jako zasadny argument za przejęciem przez państwo polskie odpowiedzialności za byt materialny, opiekę zdrowotną i kształcenie dzieci w polskich placówkach oświatowych- skoro posiada on uprawnienia do takiej formy pomocy ze strony władz [...].

Skargę na powyższą decyzję domagając się jej uchylenia oraz uchylenia decyzji organu I instancji, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Pan A. A. Zaskarżonej decyzji zarzucił:

1. - naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 13 ust. 1 i 3 oraz art. 15 pkt 2 u.u.c.o.", poprzez:
2. a) nieuznanie iż posiadam "uzasadnioną obawę" przed prześladowaniem w kraju mojego pochodzenia, o czym mowa w art. 1A ust. 2 Konwencji dotyczącej statusu uchodźców sporządzonej dn. 28 lipca 1951 r. w Genewie (Dz. U. z 1991 r. Nr 119, poz. 515 i 517);
3. b) odmowę uznania faktu, iż znajomość z osobami, które uczestniczyły w życiu politycznym [...] i okazały opór wobec działań władz federalnych i [...] udzielając wsparcia bojownikom stanowi dla mnie zagrożenie;
4. c) błędne uznanie, iż uzyskanie i posiadanie przeze mnie paszportu jest jednym z argumentów odmowy udzielenia mi przedmiotowej ochrony międzynarodowej.
5. 2. art. 97 ust. 1 pkt 1 u.u.c.o., poprzez odmowę uznania [...] za miejsce, w którym groziłoby mi oraz członkom mojej rodziny pozbawienie albo pogwałcenie naszych podstawowych wolności i praw potwierdzonych gwarantowanych przez przepisy Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej dn. 4 listopada 1950 r. w Rzymie (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 i 285 ze zm.),
6. - naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
7. 1. art. 10 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach2, w zw. z art. 48 ust. 3 u.u.c.o., w zw. z art. 9 K.p.a. " tzn. zasady informowania strony o przysługujących jej prawach i nałożonych na nią obowiązkach związanych z toczącym się postępowaniem, poprzez:

1. a) niewykonanie obowiązku pouczenia mnie w języku dla mnie zrozumiałym o zasadach i trybie postępowania w sprawie o wydalenie, co w konsekwencji istotni ograniczyło możliwość wzięcia przeze mnie czynnego udziału w postępowaniu, stanowiąc tym samym naruszenie art. 10 §1 K.p.a.,
2. 2. art. 7, art. 77§ 1, art. 80 i art. 107 §3 Kodeksu postępowania administracyjnego, przez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i niedopełnienie obowiązku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, a zwłaszcza

1. a) niewystarczająco wnikliwego zbadania okoliczności posiadania i przekazania bojownikom żeliwnego piecyka;
2. b) niezbadanie osoby wuja A. B. - szefa lokalnej administracji, który zgodnie z jego słowami doniósł na mnie policji oraz związanych z tym konsekwencji;
3. c) nieuznanie, iż pomyłka nazwiska podczas przesłuchania statusowego może być wynikiem zbyt długo trwającej procedury, jak i stresu wywołanego faktem przesłuchania;
4. d) nieodpowiednio wnikliwe zbadanie kwestii przedstawionego przeze mnie wezwania na przesłuchanie w siedzibie Rejonowego Urzędu Spraw Wewnętrznych rejonu [...];
5. e) wybiórcze i mało wnikliwe przeanalizowanie protokołu z przesłuchania świadka

A. B. z dnia [...] czerwca 2013 r.

1. 3. art. 8 w zw. z art.
2. 11. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a., tzn. zasady ochrony i pogłębiania zaufania strony postępowania do organu rozpoznającego jej sprawę, poprzez dopuszczenie do powstania wskazanego powyżej uchybienia procesowego,

1. 4. art. 7 w zw. z art. 77 §1, w zw. z art. 107 § 3 K.p.a., tzn. zasady prawdy materialnej w postępowaniu administracyjnym oraz art. 80 K.p.a., tzn. zasady swobodnej oceny dowodów poprzez,
2. a) przekroczenie jej dopuszczalnych granic w zakresie oceny wiarygodności mojej osoby.

W obszernym uzasadnieniu skargi Cudzoziemiec rozwija postawione w niej zarzuty. W pierwszej kolejności stwierdza, że uznaje za niesłuszne stanowisko Rady, że odmowa przekazania w trakcie postępowania wszystkich znanych sobie faktów przed złożeniem pełnych wyjaśnień w czasie przesłuchania z powodu obawy przed ich wyciekiem od władz polskich do władz rosyjskich była krzywdząca i nieetyczna wobec organów państwa, do których zwrócił się o objęcie jego i rodziny ochroną międzynarodową. Twierdzi, że prześladowania, jakich miał doznać ze strony władz państwowych były powodem nieufności i obawy przed przekazywaniem organowi prowadzącemu postępowanie wszystkich znanych mu informacji.

Natomiast celem bynajmniej nie było obrażenie i zniesławianie władz polskich. Zmianę swojego nastawienia tłumaczy, że wciągu trwającej 4 lata procedury przekonał się, że Polska jest krajem w pełni bezpiecznym i uzyskał pewność, że jego zeznania nie dotrą do władz czeczeńskich. Odrzucenie jego wyjaśnień przez Radę spowodowało uznanie go za osobę niewiarygodną i doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji. Kwestionuje też ocenę, że wydanie paszportu jest potwierdzaniem braku zaufania, gdyż paszport może być uzyskany potajemnie lub wydany w celu pozbycia się danej osoby z kraju. Zarzuca też błędne posłużenie się faktem, że nigdy nie był zatrzymany, aresztowany ani też nie znajduje się na liście osób poszukiwanych - stwierdzając jednocześnie, że jego oświadczenie w tych kwestiach jest zgodne z prawdą.

Kwestionuje też ocenę sytuacji w [...] dokonaną przez obydwa organy administracji, zarzucając wybiórcze uwzględnienie informacji i skoncentrowanie się jedynie na aspektach pozytywnych, a nie na prawdziwych i obiektywnych faktach - w czym widzi naruszanie przywołanych wyżej przepisów postępowania administracyjnego. Wyjaśnia również, że metalowe piecyki są w [...] kojarzone z przyłączeniem się do struktur podziemia, gdyż są używane w miejscach, gdzie nie ma elektryczności i w związku z tym zarzuca Radzie nieznajomość lub też brak zrozumienia realiów panujących na Kaukazie. Dodaje, że nie wspomniał w trakcie uprzedniego postępowania o piecyku, gdyż nie przypuszczał, że władze interesują się nim z tego powodu. Podnosi też, że Rada nie zbadała osoby jego wuja, który doniósł na niego czeczeńskiej policji z powodu owego piecyka - w czym widzi naruszanie szeregu przepisów Kpa.

Odnosząc się do wykazanego mu przez Radę popełnienia rażącego błędu poprzez przypisywanie padnięcia ofiarą zabójstwa innej osobie niż N. E. - twierdzi, że było to przyczyną długotrwałej procedury uchodźczej w Polsce, a samo wydarzenie miało miejsce wiele łat temu i z tego powodu mógł się pomylić. Kwestionuje też podważenie wiarygodności przedstawionego przez siebie wezwania na przesłuchanie do siedziby RUSW rejonu [...] ze względu na istotny błąd formalny — twierdząc, że organ nie odniósł się do realiów panujących w [...] i nietrafnie porównał ten dokument ze stosowanymi w Polsce. Kwestionuje też trafność analizy protokołu przesłuchania świadka A. B. i dokonuje interpretacji zapisanej wypowiedzi.

W odpowiedzi na skargę organ odniósł się do podniesionych w niej zarzutów i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2012, poz. 270 ze zm. zwanej w dalszej części p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

W ocenie Sądu wbrew zarzutom podniesionym w skardze zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym konieczność jej uchylenia.

W pierwszym rzędzie podkreślenia wymaga fakt, że zgodnie z art. 23 w zw. z art. 27 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej z 13 czerwca 2003 r. (zw. dalej ustawą) postępowanie o udzielenie statusu uchodźcy prowadzi się na wniosek cudzoziemca, a wniosek ten musi zawierać jego dane, kraj pochodzenia i wskazanie faktów, mających potwierdzać okoliczności go uzasadniające. Zgodnie z art. 23 ust 2 ustawy rozpoznając wniosek o nadanie statusu uchodźcy rozpoznaje się jednocześnie wniosek o udzielenie ochrony uzupełniającej z tym, że ochrony tej udziela się dopiero wówczas kiedy brak jest podstaw do nadania statusu uchodźcy. Przepisy te określając zasadnicze dane wniosku wskazują tym samym, że to na cudzoziemcu spoczywa obowiązek wykazania prześladowania lub poważnego ryzyka jego wystąpienia w stosunku do niego. Jest to zrozumiałe jeśli się zważy, że to cudzoziemiec decydując się na opuszczenie swojego kraju w związku z doznanymi prześladowaniami lub żywiąc uzasadnione obawy ich doznania powinien je określić i jak najpełniej przedstawić wskazując, że dotyczą właśnie jego osoby.

Okoliczności dotyczące prześladowań mogą być wówczas wszechstronnie ocenione. Jest przy tym rzeczą oczywistą, że prześladowania mogą mieć różne formy i różne podłoże, ale jest przy tym wymagane ażeby miały odniesienie do osoby cudzoziemca. Uzyskanie statusu uchodźcy jest zatem możliwe wyłącznie wtedy kiedy prześladowania dotykające cudzoziemca dotyczą jego rasy, religii, przekonań politycznych, przynależności do określonej grupy społecznej lub mają związek z jego seksualnością, a więc są określone w art. 1A Konwencji Genewskiej. Wykazanie takich prześladowań lub wykazanie istnienia poważnej obawy ich wystąpienia, pozwala na zastosowanie w odniesieniu do zainteresowanego cudzoziemca treści art. 13 ust. 1 ww. Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd podzielił stanowisko orzekających w sprawie organów, iż w przypadku skarżącego nie zachodzą przesłanki pozwalające na stwierdzenie istnienia uzasadnionej obawy przed prześladowaniem z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej w rozumieniu art. 13 ust. 1 ustawy.

Jak wynika ze zgromadzonego przez organy materiału dowodowego, skarżący nie uprawdopodobnił jakichkolwiek naruszeń praw człowieka w stosunku do niego przez władze kraju pochodzenia bądź zagrożenia takim naruszeniem. Ponadto nie brał on udziału w działaniach wojennych, nie był skazany wyrokiem sądu.

Jak wynika z zeznań przedłożonych przez skarżącego Pan A. A. nigdy nie prowadził działalności politycznej, nie należał do żadnej partii politycznych, organizacji religijnych lub społeczno-kulturalnej. Nie odbył służby wojskowej i nie walczył. Urodził się i mieszkał we wsi [...] w rejonie [...], a następnie przeniósł się do [...], gdzie mieszkał w wynajętym mieszkaniu wraz żoną i rodzicami. W sprawie daty przeniesienia się do [...] złożył sprzeczne zeznania, gdyż raz twierdził, że żona mieszkała na wsi i on dojeżdżał do niej po pracy, aby następnie oświadczyć, że wszyscy mieszkali w [...] i na wsi został tylko jego starszy brat. Posiada wykształcenie średnie i nie udowodnił, aby studiował przez ponad 2 lata na Uniwersytecie w [...]. Nie posiada żadnego wyuczonego zawodu i utrzymywał się z prac dorywczych pracując na budowach lub jeżdżąc przez kilka miesięcy jako taksówkarz wykorzystując w tym celu swój prywatny samochód.

Podkreślenia wymaga, że Skarżący nigdy nie został zatrzymany, aresztowany, nie postawiono mu zarzutów, nie był sądzony lub skazany. Twierdził, że w kraju pochodzenia był prześladowany i poddawany przemocy, gdyż musiał uciekać z domu z powodu rzucania pod jego adresem gróźb z racji tego, że znał bojowników. Wbrew zarzutom skargi, Sąd podzielił stanowisko orzekających organów w zakresie braku podstaw do przyjęcia, iż po powrocie do kraju pochodzenia może być prześladowany ze względu na znajomość z nieżyjącymi od kilku lat A., A. i U. S. oraz przebywającym obecnie w innym kraju A. B. Powyższa okoliczność została dogłębnie i szczegółowo przeanalizowana przez Radę, na tą okoliczność przesłuchano świadka, w poczet materiału dowodowego włączono szereg informacji pochodzących z kraju pochodzenia skarżącego, w konsekwencji organ właściwie uznał, że skarżący swojego stanowiska nie udowodnił w najmniejszym zakresie.

Powyższe odnosi się również do kwestii powinowactwa skarżącego z A. A. Okoliczność ta była przedmiotem oceny przeprowadzonej przez oba organy, które wbrew stanowisku strony nie potwierdziły, aby między tymi osobami istniały jakiekolwiek związki rodzinne. Ustalono jedynie, że 7 września 2010 r. w miejscowości [...] rejonu funkcjonariusze struktur siłowych zatrzymali [...] letniego A. A. Według doniesień Centrum Informacji Rady Organizacji Pozarządowych (SNO) w ostaniem okresie zamieszkiwał w [...] i zajmował się prywatnymi przewozami towarów jego prywatnym samochodem. Władze miały postawić mu zarzut udzielania pomocy członkom formacji zbrojnych.

Z kolei dostarczona kopia odbycia kary pozbawienia wolności przez okres 6 miesięcy przez A. A. ur. [...].11.1983 r., mieszkańca wsi [...] nie posiada żadnych błędów formalnych. Stwierdza ona, że osoba ta została skazana [...].10.2010 r. przez [...] Sąd Rejonowy za popełnienie czynu przewidzianego art. 33 cz.5 (pomocnictwo) oraz art.208 cz.2 (udział w formacjach zbrojnych kk. [...] (vide k. 57-63 i 99 i 100 RdU). Stwierdza też, że został on zwolniony dnia 25.02.2011 r. i skierowany do miejsca zamieszkania.

Wbrew stanowisku skarżącego słusznie organy uznały, iż strona nie udowodniła, aby ta kwestia mogła być uznana za źródło zainteresowania władz jej osobą lub powodem do prześladowania. A tym samym, aby A. A. został oskarżony o to samo, o co podejrzewa się skarżącego, to znaczy o udzielenie pomocy braciom S. Za uzasadnione Sąd uznał także stanowisko organu wskazujące na brak podstaw do przyjęcia za udowodnioną okoliczność podejrzewania skarżącego przez władze federalne lub [...] w związku z porwaniem i zabójstwem N. E. Z poczynionych przez organ ustaleń wynika, że nazwisko skarżącego nie pojawia się w oficjalnej wersji władz na temat okoliczności i sprawców tego wydarzenia, jak również w żadnej z 5 wersji podanych w [...]. Nawet p. A. B. podczas przesłuchania w Radzie nie był w stanie tego ani dowieść, ani też uzasadnić. Kwestionowana przez skarżącego pomyłka w złożonym podczas przesłuchania w Radzie oświadczeniu gdy twierdził, że jest wiązany z zabójstwem p. R. M., potwierdza jedynie stanowisko Rady w zakresie małej wiarygodności zeznań skarżącego w tym zakresie.

Wbrew zarzutom podniesionym w skardze organ odwoławczy dokonał analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w zakresie zainteresowania władz osobą Wnioskodawcy z uwagi na posiadanie przenośnego piecyka, który A. B. zabrał ze sobą w góry. Organ uznał, przedstawioną przez skarżącego historię za niewiarygodną, wskazując, że po pierwsze, A. B. przystąpił do bojowników w marcu 2009 r., kiedy to skarżący - jak sam stwierdził - już nie przebywał w swoim domu na wsi, gdyż od 2008 r. zamieszkiwał z rodzicami i żoną w wynajmowanym mieszkaniu w [...].

Po drugie, jeśli konfident [...] zobaczył ten piecyk na jego podwórku - to w tej zagrodzie w tym czasie mieszkał tylko jego starszy brat, który jak wynika ze słów Wnioskodawcy nigdy nie był obiektem zainteresowania, czy też represji ze strony władz. Stanowisko organu w ocenie Sądu zasługuje zaś na uwzględnienie. Tym samym zarzut, że w trakcie postępowania Rada nie uwzględniła tej okoliczności, należy uznać za nieuzasadniony. Powyższe, analogicznie odnosi się także do zarzut nie zbadania sprawy wuja -szefa wiejskiej administracji, który miał donieść policji, że w zagrodzie skarżącego, dzielonej z bratem - stał piecyk, który potem być widziany u bojowników przebywających w górach.

Reasumując Sąd uznał, iż zasadnie orzekające w sprawie organy przyjęły, iż znajomość skarżącego z osobami, które uczestniczyły w życiu politycznym [...] i okazały opór wobec działań władz federalnych i [...] udzielając wsparcia bojownikom nie może stanowić podstawy do nadania skarżącemu statusu uchodźcy. Przeprowadzone przez organy postępowanie jednoznacznie wykazało bowiem, że fakt zamieszkiwania w tej samej wsi z osobami, które przystąpiły do bojowników nie może być traktowany jako zasadny powód do prześladowania przez władze. Cudzoziemiec od 2008 r. lub od początku 2009 r. mieszkał w [...], nie prowadził żadnej działalności politycznej, nie konfrontował, ani też nie przeciwstawiał się władzom. Nigdy nie został zatrzymany, aresztowany, nie znajduje się na liście osób poszukiwanych, jego brat zamieszkujący w tej samej zagrodzie nie jest indagowany i represjonowany przez struktury siłowe.

Cudzoziemiec nie udowodnił nawet w najmniejszym zakresie, że mógłby być obiektem trwałego zainteresowania ze strony struktur siłowych. W związku z tym decyzja o odmowie uznania go za uchodźcę oraz odmowa udzielenia mu ochrony uzupełniającej jest zasadna i oparta na przekonującym wywodzie będącym rezultatem wnikliwego i wyczerpującego postępowania dowodowego i analizy wiarygodności i związku ze sprawą wszystkich okoliczności przywołanych przez Stronę.

Tym samym wbrew zarzutom strony skarżącej ustalenia organów w odniesieniu do jej osoby są właściwe. Nie wynikają przy tym z braku wiedzy o sytuacji w kraju pochodzenia i stanie przestrzegania w tym regionie praw człowieka, lecz wyłącznie z oceny jego sytuacji osobistej i wiarygodności zeznań.

Zdaniem Sądu orzekające w sprawie organy słusznie odmówiły także skarżącemu udzielenia ochrony uzupełniającej. Zgodnie z art. 15 ustawy cudzoziemcowi, który nie spełnia warunków do nadania statusu uchodźcy, udziela się ochrony uzupełniającej, w przypadku gdy powrót do kraju pochodzenia może narazić go na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez:

1. 1) orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji,
2. 2) tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie,
3. 3) poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego
4. - i ze względu na to ryzyko nie może lub nie chce korzystać z ochrony kraju pochodzenia.

Jak słusznie wskazały organy orzekające żadna z przesłanek udzielenia takiej ochrony, w konkretnej sytuacji Skarżącego, nie zaistniała. Nie doszło zatem do naruszenia przepisu art. 15 cyt. ustawy.

Jeśli chodzi o odmowę udzielenia skarżącemu zgody na pobyt tolerowany to należy wskazać, że zgodnie z dyspozycją art. 48 ust. 1 pkt 2 oraz art. 97 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP w ramach prowadzonego postępowania o nadanie statusu uchodźcy organy administracji państwowej zobowiązane są do ustalenia, czy w przypadku odmowy uznania za uchodźcę zachodzą przesłanki do udzielenia cudzoziemcowi zgody na pobyt tolerowany na terytorium RP. Zgodnie z w/w przepisem cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli jego wydalenie:

1. 1) mogłoby nastąpić jedynie do kraju, w którym zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, w którym mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r.;

1a) naruszałoby prawo do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., lub naruszałoby prawa dziecka określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 120, poz. 526 oraz z 2000 r. Nr 2, poz. 11), w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu;

1. 2) jest niewykonalne z przyczyn niezależnych od organu wykonującego decyzję o wydaleniu i od cudzoziemca.

Z przepisu tego wynika, że organ rozpatrujący sprawę ma obowiązek zbadania, czy nie zachodzą okoliczności opisane w art. 97 ust. 1 ustawy, nie ma natomiast obowiązku przeprowadzania odrębnego postępowania wyjaśniającego w tej materii. Organ opiera się w tej kwestii na całokształcie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie o nadanie statusu uchodźcy i w przypadku odmowy nadania statusu uchodźcy rozstrzyga, czy zachodzą okoliczności do udzielenia zgody na pobyt tolerowany.

W ocenie Sądu wbrew stanowisku prezentowanemu przez skarżącego w skardze słusznie orzekające w sprawie organy uznały, że nie wskazał on przesłanek znalezienia się w sytuacji rzeczywistego ryzyka wystąpienia zagrożeń wymienionych w art. 97 ust. 1 pkt 1, czy 1 a cytowanej ustawy w związku z postanowieniami Europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności z 1950 r. Strona nie wykazała bowiem, że obawy w zakresie w jej przypadku są uzasadnione i że powrót do kraju pochodzenia istotnie wiązałby się z zagrożeniem. Należy bowiem mieć na uwadze, że zgoda na pobyt tolerowany nie może być traktowana jako konsekwencja ogólnej niestabilności, niedostatków praworządności czy nawet ogólnego poczucia braku bezpieczeństwa w państwie pochodzenia. Aby rozstrzygnięcie było pozytywne materiał dowodowy musi dawać podstawy do twierdzenia, że te generalne zagrożenia przełożą się na indywidualne położenie Cudzoziemca i będą skutkować zagrożeniami, które art. 97 ww. ustawy wymienia.

W rozpoznawanej sprawie takich okoliczności nie wykazano. Udzielenie zgody na pobyt tolerowany nie jest i nie może być metodą legalizowanie pobytu cudzoziemca w Polsce, gdyż jest ściśle powiązane z ochroną międzynarodową i może być rozpatrywane tylko w tym kontekście. Dlatego przepis ten można stosować tylko w powiązaniu z ochroną międzynarodowa, a nie w celu legalizacji pobytu cudzoziemca ze względu na to, że wybrał sobie Polskę jako kraj, w którym chce pozostać. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w ocenie Sądu pozwalał więc na przyjęcie przez organy, deportacja Wnioskodawcy do kraju pochodzenia nie zagrażałaby w jakimkolwiek stopniu podstawowym prawom człowieka, przez co nie spełnia on przesłanek do udzielenia zgody na pobyt tolerowany.

Skarżący nie uprawdopodobnił bowiem naruszeń praw człowieka wobec niego. Nie był on prześladowany w kraju pochodzenia i nie wskazano na żadne wiarygodne przyczyny, dla których mógłby być prześladowany. Władze nie podejmowały nigdy wobec niego żadnych działań, które mogłyby rodzić obawę o prześladowanie lub możliwość takiego prześladowania w przyszłości. Pan A. A. przebywa w Polsce z żoną i dwójką dzieci i może z nimi powrócić do kraju pochodzenia, gdzie jak wywiodły organy nie grożą mu realne i rzeczywiste zagrożenia jego wolności, bezpieczeństwa, zdrowia i życia z powodów konwencyjnych. Warto podkreślić, że w [...] przebywają ich rodziny, które według deklaracji Wnioskodawcy nie były i nie są obiektem zainteresowania, czy represji ze strony władz federalnych lub republikańskich. Tym samym nie ma podstaw do zasadnego twierdzenia, że wydalenie Strony naruszy postanowienia Konwencji o ochronie praw dziecka, czy też wywrze negatywny wpływ na ich rozwój psychofizyczny.

Mając na uwadze powyższe Sąd nie podzielił zarzutów skargi, iż w sprawie doszło do naruszenia art. 7,8, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. W ocenie Sądu, decyzje w niniejszej sprawie wydane zostały na podstawie prawidłowo zebranego materiału dowodowego, który uzasadnia oceny i rozstrzygnięcia orzekających w sprawie organów. Czyni to nietrafnymi zarzuty skargi dotyczące naruszenia powinności wyczerpującego zebrania dowodów i dokładnego ustalenia stanu faktycznego, jak również niewłaściwego uzasadnienia decyzji. Jak wynika z akt sprawy Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika kilkakrotnie zwracał się do organów o zbadanie wskazanych przez niego kwestii, przesłuchanie świadka itp. Organy uwzględniały wnioski skarżącego, zaś wszelkie ustalenia, dowody, opracowania włączono do akt sprawy.

Dodatkowo obydwa organy zebrały aktualne na datę wydania przez nie decyzji materiały i eksperckie opracowania na temat sytuacji na [...] i po ich analizie zawarły wiarygodną i aktualną ocenę w wydanych przez siebie decyzjach. Cudzoziemiec miał pełne i niczym nie skrępowane prawo do składania wniosków, dowodów i ustosunkowywania się do swych wcześniej deklaracji i dowodów - z czego korzystał. Był zawiadamiany o dyspozycji art.10 Kpa. Z racji wniosków składanych przez pełnomocnika - w tym licznych i bardzo obszernych dowodowych - Rada czterokrotnie wyznaczała nowy termin rozpatrzenia odwołania Strony, rozpoznania sprawy co do jej istoty i wydania decyzji. W świetle powyższego należy uznać, że podniesiony w skardze zarzut niedostatecznego zebrania materiału dowodowego uznać należy za oczywiście bezzasadny.

Za chybiony należy także uznać zarzut naruszenia art. 10 Kpa poprzez nie pouczenie Strony w zrozumiałym dla niej języku o zasadach i trybie postępowania w sprawie wydalenia, co rzekomo miało ograniczyć możliwość czynnego udziału w postępowaniu. Wskazać należy, iż procedura wydalenia nie leży w kompetencji organu odwoławczego, lecz Straży Granicznej.

Z tych względów i na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku. Orzeczenie o przyznaniu wynagrodzenia pełnomocnikowi działającemu z urzędu oparto o art. 250 w/w ustawy.