Uzasadnienie
A. S. (dalej: "skarżąca") zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] lipca 2016 r. w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy.
We wniosku sporządzonym na urzędowym formularzu PPF skarżąca podała, że we wspólnym gospodarstwie domowym pozostaje wraz z synem, jego żoną i wnuczką. Skarżąca nie posiada majątku, nie pracuje. Jedynym źródłem utrzymania rodziny jest świadczenie socjalne otrzymywane przez nich w procedurze uchodźczej w łącznej wysokości 1950 zł.
Rozpoznając wniosek stwierdzono, co następuje:
Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 cytowanej powyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych koszów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Rozpoznając wniosek skarżącej o ustanowienie pełnomocnika z urzędu stwierdzono, że zasługuje on na uwzględnienie. Skarżąca nie posiada majątku, nie może podjąć zatrudnienia, pozostaje na utrzymaniu państwa polskiego. W tej sytuacji należało uznać, że skarżąca nie jest w stanie ponieść kosztów ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika.
Z wyżej powołanych względów orzeczono jak w sentencji niniejszego postanowienia na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.