Uzasadnienie
Skarżący N. R. wraz ze skargą na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] lipca 2013 r. w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy złożył wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego z urzędu.
We wniosku (PPF) oświadczył, że utrzymuje się z pomocy socjalnej w postaci świadczenia pieniężnego (750 zł. miesięcznie) na pokrycie we własnym zakresie kosztów pobytu na terytorium RP. Pomoc socjalna ustanie jednak we wrześniu br. (po dwóch miesiącach od daty doręczenia decyzji ostatecznej w sprawie o nadanie statusu uchodźcy skarżącemu).
Stwierdzono, co następuje:
Wniosek skarżącego zasługuje na uwzględnienie.
Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest - zgodnie z art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej, jako P.p.s.a., ponoszenie przez strony kosztów postępowania związanych ze swym udziałem w sprawie. Przyznanie prawa pomocy ze środków publicznych jest instytucją wyjątkową i następuje tylko w przypadkach określonych w cytowanej ustawie, po spełnieniu przez stronę określonych przesłanek. Przesłanki te są każdorazowo odnoszone do stanu majątkowego osoby ubiegającej się o przyznanie rzeczonego prawa.
N. R. domaga się zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego z urzędu, a więc przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Powinien więc wykazać, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
Mając na względzie przedstawione we wniosku okoliczności referendarz stwierdził, że sytuacja materialna skarżącego jest trudna i stanowi pozytywną przesłankę do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Dlatego, na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 i art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.