Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r, Nr [...] Prezydent W. orzekł o zameldowaniu na pobyt stały K. M. oraz J. M. wraz z niepełnoletnią córką K. M. w lokalu przy ul. [...] w W..
Po rozpoznaniu odwołania J. M. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2010 r, Nr [...] w części dotyczącej J. M. i K. M. utrzymał w mocy ww. decyzję, zaś w części dotyczącej K. M. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż bezspornym jest, iż J. M. i K. M. nie legitymują się żadnym tytułem prawnym do przedmiotowego lokalu, w którym zamieszkują od listopada 1999 r. Ww. osoby swobodnie dysponują kluczami do mieszkania i posiadają w nim wszystkie swoje rzeczy osobiste oraz sprzęt niezbędny do prowadzenia gospodarstwa domowego. Fakt zamieszkiwania przez J. M. i K. M. w spornym lokalu potwierdziły przeprowadzone przez pracowników organu I instancji oględziny lokalu oraz zeznania świadka L. M..
Wojewoda [...] wskazał, iż z jego ustaleń wynika, iż K. M. do chwili obecnej jest zameldowana na pobyt stały w lokalu przy ul. [...] w W.. Organ I instancji przed wszczęciem postępowania w tym zakresie winien był wyjaśnić tę kwestię i zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych zobowiązać przedstawiciela ustawowego małoletniej do przedstawienia organowi zaświadczenia o wymeldowaniu K. M. z poprzedniego miejsca pobytu stałego. Wydając decyzję o zameldowaniu małoletniej K. M. w przedmiotowym lokalu naruszył art. 5 ust. 1 ustawy zgodnie z którym w tym samym czasie można mieć tylko jedno miejsce pobytu stałego. Wobec powyższego organ odwoławczy uchylił zaskarżona decyzję i przekazał sprawę Prezydentowi W. do ponownego rozpatrzenia.
Skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2010 r., Nr [...] wniósł J. M. zarzucając błędy w ustaleniach faktycznych przez nie rozpoznanie istoty sprawy oraz przez pominięcie wyjaśnień i
Sygn. akt IV SA/Wa 2241/10 istotnych okoliczności skutkiem czego doszło do naruszenia przepisów kodeksu postępowania karnego, prawa karnego materialnego, kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, prawa cywilnego oraz Konstytucji RP. W ocenie skarżącego wadliwe zastosowanie podstaw prawnych oraz naruszenie przepisów postępowania doprowadziło do wydania negatywnej decyzji, która jest krzywdząca i niesprawiedliwa oraz sprzeczna z obowiązującym prawem, zasadami współżycia społecznego oraz interesem społecznym.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 993 ze zm.), zwaną dalej ustawą, osoba, która przebywa w określonej miejscowości pod tym samym adresem dłużej niż trzy doby, jest obowiązana zameldować się na pobyt stały lub czasowy najpóźniej przed upływem czwartej doby, licząc od dnia przybycia. Zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w tym lokalu (art. 9 ust. 2 b ustawy).
Jak już słusznie wskazał Wojewoda [...] za ewidencyjnym (rejestrowym) charakterem czynności meldunkowych, a tym samym brakiem związku z prawem do lokalu, jak też za niedopuszczalnością wymagania od osoby podlegającej zameldowaniu wykazaniem się udzielenia na tę czynność zgody przez właściciela lokalu, jednoznacznie wypowiedział się już Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 27 maja 2002 r., sygn. akt K 20/01. Trybunał wyraził wówczas pogląd, iż ewidencja ludności służy zbieraniu informacji w zakresie danych o miejscu zamieszkania i pobytu osób, a więc rejestracji stanu faktycznego, a nie prawnego. Nie jest ona formą kontroli nad legalnością zamieszkania i pobytu. Z tego względu do ustawy ewidencyjnej został dodany przepis art. 9 ust. 2b, z którego wynika, że zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w tym lokalu.
Mając te wskazania na względzie oraz aktualne brzmienie ustawy ewidencyjnej należy uznać, iż trafnie organ meldunkowy oddzielił kwestię braku potwierdzenia pobytu w lokalu przez jego właściciela oraz brak wyraźnej zgody na zameldowanie od konieczności dokonania czystej rejestracji stanu faktycznego, a więc zameldowania w razie ustalenia, że wnioskodawczyni i jej córka spełniają przesłanki wynikające z art. 10 ust. 1 ustawy.
Mając powyższe na uwadze podnieść należy, iż organy administracji publicznej prawidłowo zastosowały procedurę określoną w art. 47 ust. 2 ustawy i orzekły o zameldowaniu J. M. i K. M..
Z zebranego w toku postępowania administracyjnego materiału dowodowego wynika, że wprawdzie J. M. I K. M. nie legitymują się żadnym tytułem prawnym do przedmiotowego lokalu, w którym zamieszkują od listopada 1999 r., jednak swobodnie dysponują kluczami do mieszkania i posiadają w nim wszystkie swoje rzeczy osobiste oraz sprzęt niezbędny do prowadzenia gospodarstwa domowego. Ponadto fakt zamieszkiwania ww. osób potwierdziły oględziny lokalu oraz zeznania L. M.. Z powyższych okoliczności bezspornie wynika, że J. M. i K. M. faktycznie zamieszkują w lokalu przy ul. [...] w W..
Ponadto należy wskazać, iż w części dotyczącej zameldowania małoletniej K. M. organ odwoławczy prawidłowo uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Z ustaleń Wojewody [...] wynika bowiem, że K. M. do chwili orzekania przez organ II instancji była zameldowana na pobyt stały w lokalu przy ul. [...] w W., a zatem Prezydent W. wydając decyzję orzekającą o zameldowaniu K. M. w przedmiotowym lokalu naruszył art. 5 ust. 2 ustawy, zgodnie z którym w tym samym czasie można mieć tylko jedno miejsce pobytu stałego.
Biorąc pod uwagę powyższe należy wskazać, iż organ odwoławczy wydał prawidłowe rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie i utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] października 2010 r. w części dotyczącej zameldowania J. M. i K. M., zaś w części dotyczącej K. M. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.
Odnosząc się natomiast do zarzutów skarżącego dotyczących naruszenia przepisów kodeksu postępowania karnego, prawa karnego materialnego, kodeksu rodzinnego i opiekuńczego oraz prawa cywilnego należy wskazać, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie przepisów materialnego i procesowego prawa administracyjnego, a zatem przepisy wskazane przez skarżącego nie znajdują zastosowania w niniejszej sprawie.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę oddalił.