Uzasadnienie
W skardze z dnia 2 sierpnia 2013 r. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2013 r., którą utrzymano w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2013 r. o odmowie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony skarżąca – A. Z. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że nie można wykluczyć, że pomiędzy okresem od wniesienia skargi nie można wykluczyć, że zostanie wydana decyzja o wydaleniu cudzoziemki z terytorium RP. Skarżąca podkreśliła, że do chwili wniesienia skargi, pomimo złożenia przez nią egzaminu magisterskiego, nie wydano jej dyplomu ukończenia studiów. W tej sytuacji wydalenie jej z terytorium RP może spowodować trudne do odwrócenia skutki w postaci pozbawienia możliwości odbioru dyplomu i przeprowadzenie legalizacji tego dokumentu. Ponowny zaś wjazd na terytorium Polski będzie wymagał uzyskania wizy, zaś w związku z ukończeniem studiów będzie to bardzo utrudnione.
Podkreśliła także, że jest stypendystką Rządu [...] i otrzymywała z tego tytułu miesięczne stypendium. Obliguje to ją do powrotu do [...] i podjęcia pracy zgodnie ze zdobytym wykształceniem. Brak możliwości przedłożenia dyplomu ukończenia studiów może prowadzić do konieczności zwrotu całości stypendium oraz brak możliwości podjęcia pracy zgodnie ze zdobytym wykształceniem. Dlatego zdaniem skarżącej wykonanie decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. zwaną dalej Ppsa), Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W ocenie Sądu, ze względu na charakter zaskarżonego aktu nie zachodzą przesłanki o których mowa w powyższym przepisie.
Przede wszystkim należy mieć na względzie, że przedmiotem skargi do Sądu jest decyzja odmawiająca udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP, wydana na podstawie art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach.
W ocenie Sądu skarżąca generalnie chce przedłużenia możliwości legalnego pobytu na terytorium RP z uwagi na konieczność odebrania dyplomu ukończenia studiów. Podkreśliła przy tym, że jest prawdopodobne, że będzie zmuszona opuścić wcześniej terytorium RP.
W ocenie Sądu argument ten nie może być podnoszony na obecnym etapie postępowania, bowiem bezpośrednim skutkiem odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP nie jest wydalenie cudzoziemca z terytorium RP (por. postanowienie NSA z dnia 7 lutego 2013 r., sygn. II OZ 61/13, postanowienie NSA z dnia 10 maja 2013 r., sygn. II OZ 307/13). Brak też podstaw prawnych, aby traktować wstrzymanie wykonania decyzji o odmowie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP jako środek prowadzący do zalegalizowania pobytu cudzoziemca na terytorium RP (por. postanowienie NSA z dnia 6 września 2012 r., sygn. II OZ 701/12).
Podkreślić także należy, że załączone do skargi zaświadczenia o ukończeniu studiów wyższych zostało wystawione w dniu 3 czerwca 2013 r. i wskazano w nim, że dyplom zostanie wydany w ciągu trzech miesięcy. Należy zatem przyjąć, że dokument ten został już wydany. Ponadto, jak można wywnioskować z treści skargi i wniosku, skarżąca po otrzymaniu dyplomu zamierza powrócić do kraju pochodzenia, bowiem w przeciwnym wypadku zobowiązany byłaby do zwrotu stypendium udzielonego przez rząd [...].
Reasumując stwierdzić należy, że w sprawie nie występują przesłanki, które dawałyby podstawę do uwzględnia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Co już podkreślono, zaskarżona decyzja bezpośrednio nie skutkuje wydaleniem cudzoziemki z terytorium RP. Wobec tego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 Ppsa, orzekł jak w sentencji.