Uzasadnienie
Marszałek Województwa [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...] w pkt 1 cofnął bez odszkodowania zezwolenie na odzysk odpadów dla firmy [...] Sp. z o. o. z siedzibą w R. (dalej również jako "skarżąca", "Spółka"), a w pkt 2 nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.
Po rozpatrzeniu odwołania skarżącej od powyższej decyzji Minister Środowiska decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w pkt 1 uchylił pkt 2 decyzji, a w pkt 2 utrzymał w mocy pkt 1 zaskarżonej decyzji.
[...] Sp. z o. o. z siedzibą w R. wniosła skargę na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] kwietnia 2015 r. w części utrzymującej w mocy pkt 1 decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] stycznia 2015 r., tj. w zakresie cofnięcia bez odszkodowania zezwolenia na odzysk odpadów. Jednocześnie wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji w zaskarżonej części.
Skarżąca podniosła, że w wstrzymanie wykonania decyzji we wnioskowanym zakresie uzasadnione jest niebezpieczeństwem wyrządzenia skarżącej znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Konieczność natychmiastowego wykonania decyzji całkowicie uniemożliwi skarżącej prowadzenie jej podstawowej i wyłącznej działalności, którą jest odzysk odpadów w celu wypełnienia wyrobiska w Przewrotnem. Cofnięcie zezwolenia na odzysk odpadów oznacza, że Spółka nie będzie mogła prowadzić działalności pomimo, że wiążą ją umowy z innymi podmiotami, na podstawie których Spółka zobowiązana jest zbierać odpady. Brak prawnej możliwości wywiązywania się z zawartych umów, grozi wypowiedzeniem tych umów przez kontrahentów, lub nawet rozwiązania takich umów ze skutkiem natychmiastowym, co oznacza znaczną szkodę dla Spółki wraz z prawdopodobnym obowiązkiem wypłaty przez Spółkę odszkodowań za przedterminowe zerwanie umowy, a w konsekwencji również zwolnienie zatrudnionych pracowników, a nawet ogłoszenie upadłości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Zasadą wynikającą z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej w skrócie: "P.p.s.a." jest, że wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. dopuszcza jednak na wniosek skarżącego wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu przez Sąd, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu.
Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym m.in. w postanowieniu NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. (sygn. akt GZ 138/2004), podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu.
W ocenie Sądu złożony w niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, nie zasługuje on na uwzględnienie.
Przede wszystkim należy wskazać, że skarżąca bardzo ogólnie uzasadniała wiosek podnosząc, że odzysk odpadów w celu wypełnienia wyrobiska w P. jest podstawową działalnością Spółki. Podniosła, że cofniecie zezwolenia będzie oznaczać, że Spółka nie będzie mogła prowadzić działalności, mimo że wiążą ją umowy na odbiór odpadów. W związku z tym, jej zdaniem, istnieje ryzyko wypowiedzenia tych umów, co będzie rodzić odpowiedzialność odszkodowawczą i w konsekwencji może wiązać się ze zwolnieniem zatrudnionych pracowników, a nawet ogłoszeniem upadłości. Na poparcie tych twierdzeń skarżąca nie przedstawiła jednak żadnych dowodów. Nie udokumentowano przy tym w żaden sposób aktualnej sytuacji majątkowej spółki i ewentualnego wpływu na nią poprzez wykonanie zaskarżonej decyzji. Nie podano ile umów spółka zawarła z kontrahentami na obiór odpadów i ewentualnie odszkodowania w jakiej wysokości byłaby zobowiązana wypłacić w przypadku zerwania tych umów. Nie wskazano także konkretnie ilu pracowników zatrudnia strona skarżąca i ilu z niech utraciłoby pracę w następstwie wykonania decyzji.
Tymczasem, w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, iż do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie wniosku powinno się bowiem odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. post. NSA z 30 listopada 2004 r. GZ 120/04, post. NSA z dnia 18 maja 2004 r. FZ 65/04).
Ponadto podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od sądu, aby ten wyręczając go, niejako z urzędu, poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny (por. post. NSA: z dnia 25 kwietnia 2012 r. II FSK 498/12, z dnia 10 maja 2011 r. II FZ 106/11, z dnia 9 września 2011 r. II FSK 1501/11, z dnia 28 września 2011 I FZ 219/11, z dnia 26 listopada 2007 II FZ 338/07).
Podkreślić należy, że to w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na spełnienie omawianych przesłanek oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie.
W rozpatrywanej sprawie skarżąca nie przedstawiała żadnych konkretnych danych potwierdzających wystąpienie przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a, tym samym brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku.
Mając na uwadze wskazane okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił jak w sentencji.