Uzasadnienie
A. K. działając w imieniu własnym oraz jako przedstawiciel ustawowy małoletniej córki K. N. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2012 r. w przedmiocie wymeldowania.
Zgodnie z § 2 ust. 3 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisów w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221 poz. 2193) w związku z art. 233 oraz 219 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) – dalej w skrócie: P.p.s.a., skarga wniesiona w niniejszej sprawie podlega opłacie sądowej (wpisowi) w wysokości po 100 złotych, którą skarżące - każda z osobna - winne były uiścić przy wniesieniu skargi.
Zgodnie natomiast z art. 47 § 1 P.p.s.a. do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a nadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Z powodu nieuzupełnienia tych warunków formalnych pismo nie może otrzymać prawidłowego biegu.
Ponieważ skarżące nie uiściły wpisu sądowego oraz nie dołączyły odpisu skargi, Sąd wezwał A. K. działającą w imieniu własnym oraz jako przedstawiciel ustawowy małoletniej córki K. N. do uiszczenia należnych opłat sądowych oraz do nadesłania odpisu skargi w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania. Pouczono A. K., że nieusunięcie braku formalnego skargi poprzez złożenie jej odpisu, a także nieuiszczenie wpisów sądowych w zakreślonym przez Sąd terminie spowoduje odrzucenie skargi.
Jak wynika z akt sprawy przedmiotowe wezwania Sądu zostały doręczone osobiście skarżącej A. K. w dniu 15 lutego 2013 r.
Pozostały one jednak bez odpowiedzi.
Wobec nieusunięcia braku formalnego skargi i nieuiszczenia wpisów od skargi w zakreślonym przez Sąd terminie, który upłynął w dniu 22 lutego 2013 r., skargę należało odrzucić.
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, z mocy art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 oraz art. 220 § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.