Uzasadnienie
Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na wskazaną w sentencji decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji zobowiązującej do powrotu do kraju pochodzenia. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że jeśli Skarżący wyjedzie z Polski to utraci zatrudnienie i nie będzie miał środków na powrót.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu, o którym mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, albowiem ciężar uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń, przy czym możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie oznacza, że Sąd jest zobligowany w każdym przypadku – niezależnie od okoliczności sprawy – uwzględnić wniosek strony skarżącej. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione.
W niniejszej sprawie, uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący zawarł skąpą argumentację, sprowadzającą się do wskazania braku posiadania środków finansowych na powrót do Polski w przypadku wydalenia go z kraju. Należy stwierdzić, że chociaż w art. 61 § 3 powołanej ustawy mowa jest jedynie o uprawdopodobnieniu okoliczności wymienionych w tym przepisie, nie oznacza to jednak, że samo przekonanie strony skarżącej, że wykonanie decyzji wywoła szczególnie niekorzystne konsekwencje, jest wystarczające do tego, aby wniosek został uwzględniony.
Aby była możliwa ocena, jaki wpływ będzie miało dla skarżącego wykonanie zaskarżonej decyzji konieczne jest odniesienie się do stanu majątkowego i rodzinnego skarżącego. Natomiast z uzasadnienia wniosku o wstrzymanie nie wynika, jaki jest stan majątkowy skarżącego, czy posiada on oszczędności, wartościowe przedmioty, nieruchomości, czy opuszczając Polskę będzie pozbawiony środków do życia, czy też może pozostawi środków do życia swoją rodzinę. Wobec powyższego, skoro skarżący nie przedstawił swego stanu majątkowego i rodzinnego, to niemożliwe jest dokonanie oceny jaki wpływ będzie miało dla skarżącego wykonanie zaskarżonej decyzji. Sąd nie otrzymał danych, które mógłby poddać analizie pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a.
Nie bez znaczenia jest również fakt, iż w sprawie Skarżący jest reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zatem zagwarantowane prawo do sądu i prawo to będzie realizowane za pośrednictwem pełnomocnika, nawet po opuszczeniu przez niego Polski.
Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że skarżący nie uprawdopodobnił, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, a tym samym, że zachodzi konieczność zastosowania żądanej przez niego ochrony tymczasowej.
Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. a contrario orzekł jak w sentencji postanowienia.