Uzasadnienie
Skarżący S. K. wniósł skargę na postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] sierpnia 2007 r. w przedmiocie uzgodnienia pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia.
W dniu 29 listopada 2007 r. skarżącemu doręczono wezwanie do uiszczenia wpisu w przedmiotowej sprawie w wysokości 100 zł. W terminie do wykonania tego wezwania skarżący złożył na urzędowym formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, tj. o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Skarżący prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z żoną. Co prawda, w rubryce nr 6 formularza (stan rodzinny) wskazał także dwóch pełnoletnich synów, jednakże podał, że nie mieszkają wspólnie a ich dochody są skarżącemu nieznane. Wnioskodawca posiada dom o pow. 200 m², nieruchomość rolną o pow. 1.61 ha oraz zgromadził oszczędności w wysokości 82 000,00 zł. Żona uzyskuje dochód w wysokości 1 363,40 zł z tytułu emerytury, zaś skarżący – 2 680,00 zł – ze stosunku pracy. W uzasadnieniu wniosku wnioskodawca podał, że dochody miesięczne wystarczają mu "na opłaty i skromne codzienne życie".
Co do oszczędności wskazał, iż nie są jedynie jego oszczędnościami, gdyż "część otrzymał od teściów dla ich wnuków z przeznaczeniem na pomoc w ich startach życiowych". Poza tym budynek, który posiada wymaga kapitalnego remontu.
Rozpatrując przedmiotowy wniosek uznano, że nie zasługuje on na uwzględnienie.
Przede wszystkim należy mieć na uwadze, że celem instytucji prawa pomocy jest zapewnienie dostępu do sądu osobom, dla których sytuacja materialna stanowi barierę dla dochodzenia swych praw przed sądem, np. osobom bezrobotnym, nie posiadającym stałego dochodu, dla których wygospodarowanie środków pieniężnych dla opłacenia wymaganych ustawą kosztów postępowania stanowi nieusuwalną przeszkodę.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym uwarunkowane jest wykazaniem przez stronę, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Biorąc pod uwagę sytuację opisaną we wniosku, nie sposób uznać, że warunek ten został przez wnioskodawcę spełniony.
Wnioskodawca wraz z żoną uzyskują łącznie stałe comiesięczne dochody w wysokości 4 043,40 zł, a przede wszystkim – jak wynika z informacji zawartych na formularzu – skarżący posiada znaczne oszczędności - 82 000,00 zł. Przy czym argumentacja, że część z tych oszczędności przeznaczona jest na pomoc w "startach życiowych" synów wnioskodawcy czy też na remont domu, nie uzasadnia uwzględnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy. Należy bowiem stwierdzić, że koszty postępowania sądowego powinny być traktowane na równi z innymi wydatkami, które nie są niezbędne do zaspokojenia najbardziej podstawowych potrzeb życiowych. Ponadto z uwagi na znaczną kwotę zgromadzonych środków (tj. 82 000,00 zł), nie sposób uznać, że poniesienie kosztów niniejszego postępowania przez skarżącego w znaczący sposób wpłynie na jego plany co do sposobu przeznaczenia oszczędności.
Biorąc powyższe pod uwagę uznano, że sytuacja materialna wnioskodawcy pozwala na poniesienie kosztów sądowych oraz kosztów ustanowienia pełnomocnika we własnym zakresie, a odmowa przyznania prawa pomocy nie pozbawi wnioskodawcy prawa do sądu.
Dlatego też, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postanowić jak w sentencji.