Uzasadnienie
M. S. wraz ze skargę na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z [...] maja 2015 r. w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy, wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Strona złożyła wniosek na urzędowym formularzu PPf.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Zgodnie z art. 244 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do regulacji art. 245 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym, przy czym zgodnie z art. 243 p.p.s.a. może być ono przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku.
Dodatkowo należy zaznaczyć, że w myśl art. 247 p.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (por. J. P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz Warszawa 2006, str. 508). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że cytowany znajduje zastosowanie, w szczególności gdy są podstawy do odrzucenia skargi.
W niniejszej sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych skargi. Z akt sprawy wynika, że skarżący został wezwany do uzupełnienia braków skargi poprzez nadesłanie odpisu skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem. Skarżący mimo prawidłowego doręczenia wezwania nie uzupełnił powyższego braku.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności stwierdzić należy, że ze względu na oczywistą bezzasadność skargi, na mocy art. 247 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji. Orzekając w oparciu o powołany przepis, Sąd nie badał wniosku pod względem merytorycznym.