Uzasadnienie
Skarżąca K. K. zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od całości kosztów sądowych i o ustanowienie radcy prawnego. Wniosek złożyła w sprawie z jej skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2015 r. nr [...].
Z wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz oświadczenia i dokumentów przedstawionych przez skarżącą na wezwanie referendarza sądowego wynika, że K. K. otrzymuje co miesiąc dochody z emerytury w wysokości 1686,00 zł. brutto (1408,32 zł. netto). Wnioskodawczyni ma 64 lata i jest osobą niepełnosprawną o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności. Posiada majątek w postaci domu o powierzchni 85,67 m², nieruchomość leśną o powierzchni 2,15 ha. Skarżąca oświadczyła, że wysokość obowiązkowych opłat w skali miesiąca wynosi ok. 900 zł. miesięcznie (7210 zł za 8 miesięcy w tym: opłaty za energię elektryczną, gaz, kanalizację, nieczystości, telefon, ubezpieczenie domu), zatem na pozostałe wydatki (zakup pożywienia, lekarstw, ubrań) zostaje jej ok. 500 zł.
Stwierdzono, co następuje:
Ponieważ skarżąca ubiega się o ustanowienie adwokata i zwolnienie od kosztów sądowych, to powinna wykazać, że nie posiada jakiegokolwiek majątku zdatnego do pokrycia kosztów postępowania sądowo - administracyjnego. W ten sposób warunki uzyskania prawa pomocy w zakresie całkowitym nakreśla treść art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwana dalej P.p.s.a.).
Zdaniem referendarza sądowego, skarżąca spełnia przesłanki do otrzymania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Jej emerytura jest na tyle niska, że pozwala w zasadzie wyłącznie na zaspokojenie podstawowych potrzeb związanych z prowadzeniem gospodarstwa domowego. Wskazywany w uzasadnieniu wniosku zły stan zdrowia dowodzi, że skarżąca musi się liczyć z koniecznością ponoszenia stałych wydatków związanych z korzystaniem z usług medycznych i zakupem leków, nie posiada przy tym żadnych oszczędności, które mogłyby zostać przeznaczone na partycypowanie w kosztach prowadzonego postępowania sądowego. Akta sprawy nie pozwalają na ocenę, że strona mogłaby w prosty sposób uzyskać z tytułu posiadanej nieruchomości leśnej środki finansowe. Trudno również oczekiwać, by w stosunkowo krótkim czasie, w którym strona jest zobowiązana do uiszczenia kosztów sądowych, poczyniła z pomocą swoich nieruchomości inwestycje pozwalające na uzyskanie środków pieniężnych.
Wskazane powyżej okoliczności świadczą o tym, że skarżąca spełnia przesłanki do otrzymania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Biorąc to wszystko od uwagę, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.