Uzasadnienie
Minister Zdrowia, zwany dalej Ministrem, postanowieniem z dnia [...] lipca 2012 r. utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] lipca 2010 r. Ostatnio wymienionym postanowieniem odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy terenu działki nr ew. [...], położonej w obrębie ewidencyjnym W., w gminie B. dla inwestycji, polegającej na budowie przydomowej indywidualnej siłowni wiatrowej o mocy 2,2 kW położonej w strefie "C" ochrony uzdrowiska W..
Minister wskazał, że proponowana budowa jest zlokalizowana w strefie "C" ochrony uzdrowiskowej, która obejmuje obszar przyległy do strefy "B" i stanowiący jej otoczenie oraz mający wpływ na zachowanie walorów krajobrazowych, klimatycznych oraz ochronę złóż naturalnych surowców leczniczych. Zgodnie z art.38a ust.3 ustawy z dnia 28.07.2005 o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz gminach uzdrowiskowych, w strefie "C" zabrania się prowadzenia działań, mających negatywny wpływ na fizjografię uzdrowiska, jego układ urbanistyczny oraz właściwości lecznicze klimatu. Lokalizacja siłowni wiatrowych na obszarze uzdrowiska jest zabroniona, gdyż mogłaby negatywnie wpłynąć na walory lecznicze rozpatrywanego obszaru m.in. przez zwiększoną emisję hałasu, negatywny wpływ na fizjografię uzdrowiska oraz istniejącą na danym obszarze florę i faunę.
Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożył P. P..
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy postanowieniem z dnia [...] 07.2012 Minister Zdrowia utrzymał w mocy postanowienie własne.
W uzasadnieniu podtrzymał dotychczasowe ustalenia stanu faktycznego i prawnego sprawy i uznał, że o ile przepis art. 38a ust.3 ustawy z dnia 28.07.2005 o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz gminach uzdrowiskowych nie zawiera wprost wyłączenia możliwości budowy elektrowni wiatrowych, to jednak zakaz ten wywiedziony być musi z zakazu prowadzenia działań, mających negatywny wpływ na fizjografię uzdrowiska, jego układ urbanistyczny oraz właściwości lecznicze klimatu. Ponadto na obszarach ochrony uzdrowiskowej (w tym strefy "C" ochrony uzdrowiskowej) zabronione jest prowadzenie działalności, polegającej na przekształcaniu mechanicznym, fizycznym lub chemicznym materiału, substancji lub ich części składowych na nowy produkt. Zatem budowa elektrowni wiatrowych będzie stanowiła naruszenie przepisów ustawy uzdrowiskowej.
Skargę na postanowienie złożył P. P., wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania. Na uzasadnienie podał, że jego zdaniem powołane w postanowieniach zakazy z ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz gminach uzdrowiskowych, nie odnoszą się do przydomowej indywidualnej siłowni wiatrowej, nie będzie ona miała negatywnego wpływu na fizjografię warunków naturalnych ani nie wpłynie na zmianę istniejących warunków wodnych.
W odpowiedzi na skargę Minister Zdrowia wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko, zawarte w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - dalej P.p.s.a.) sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd badając legalność zaskarżonego aktu, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kontrolowane postanowienie odpowiada prawu, co oznacza, iż skarga nie mogła zostać uwzględniona.
Przedmiotem skargi jest postanowienie Ministra Zdrowia z dnia [...] lipca 2012 r. utrzymujące w mocy własne postanowienie z dnia [...] lipca 2012 r., odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy terenu działki nr ew. [...], położonej w obrębie ewidencyjnym W., w gminie B. dla inwestycji, polegającej na budowie przydomowej indywidualnej siłowni wiatrowej o mocy 2,2 kW położonej w strefie "C" ochrony uzdrowiska W..
Nie jest sporne w sprawie, iż działka, na której powstać ma planowana inwestycja, położona jest w strefie "C" ochrony uzdrowiskowej uzdrowiska W., która obejmuje obszar przyległy do strefy "B" i stanowiący jej otoczenie oraz mający wpływ na zachowanie walorów krajobrazowych, klimatycznych oraz ochronę złóż naturalnych surowców leczniczych.
Zgodnie z art.38a ust.3 ustawy z dnia 28.07.2005 o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz gminach uzdrowiskowych, w strefie "C" zabrania się prowadzenia działań, mających negatywny wpływ na fizjografię uzdrowiska, jego układ urbanistyczny oraz właściwości lecznicze klimatu.
Zdaniem Sądu, rację ma organ orzekający twierdząc, że lokalizacja siłowni wiatrowej na obszarze uzdrowiska mogłaby negatywnie wpłynąć na walory krajobrazowe rozpatrywanego obszaru m.in. przez negatywny wpływ na fizjografię uzdrowiska. Skutkiem budowy przydomowej siłowni wiatrowej niewątpliwie nie jest tylko posadowienie jej na przedmiotowej działce, ale negatywne jej oddziaływanie na krajobraz terenu, czyli sytuacja, która w prawie cywilnym zwana jest immisją.
Dlatego, zdaniem Sądu, lokalizację tego typu inwestycji należy rozpatrywać w szerszym kontekście celu tworzenia uzdrowisk i obszarów ich ochrony, biorąc pod uwagę zakaz immisji, wyrażony w art. 144 k.c. Prawo cywilne wyróżnia kilka rodzajów immisji, czyli oddziaływania na nieruchomości sąsiednie. Immisje niematerialne polegają na oddziaływaniu np. na sferę psychiki, estetyki. Immisje niematerialne zostały objęte normą art. 144 kodeksu i w razie przekroczenia dopuszczalnej miary przeciętnej prawo cywilne przewiduje stosowanie dla ochrony własności nieruchomości sąsiednich - w trybie art. 222 § 2 w zw. z art. 144 - roszczenie negatoryjne. Ponadto ochrona przed immisjami niematerialnymi objęta jest również hipotezą art. 23 i 24 k.c. Należy także brać pod uwagę właściwe przepisy prawa administracyjnego.
Budowa siłowni wiatrowej spełnia też kryteria zaliczenia jej do immisji pośrednich, które są ubocznym, choć kłopotliwym dla walorów krajobrazowych i właścicieli nieruchomości sąsiednich, skutkiem działania właściciela, nawet jeśli nie zamierza on celowo oddziaływać na nieruchomości sąsiednie. Właściciel - jak w sprawie niniejszej- koncentruje się na wykonywaniu swego prawa własności, lecz jego działanie zakłóca walory krajobrazowe, negatywnie wpływa na fizjografię środowiska oraz zakłóca sąsiadom korzystanie z ich nieruchomości, może prowadzić do obniżenia wartości nieruchomości sąsiednich.
Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w sprawie, w której posadowienie siłowni wiatrowej wpłynie negatywnie na fizjografię całego uzdrowiska, zakłóci właściwe funkcjonowanie uzdrowiska. Trudno wyobrazić sobie, aby posadowienie siłowni na działce inwestora było obojętne dla kuracjuszy czy właścicieli nieruchomości sąsiednich, którzy najczęściej w jakiś sposób (np. przez prowadzenie pensjonatów czy restauracji) korzystają z faktu zamieszkiwania w miejscowości będącej uzdrowiskiem lub w jej pobliżu.
Przepisy ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz gminach uzdrowiskowych, zabraniające prowadzenia działań, mających negatywny wpływ na fizjografię uzdrowiska, jego układ urbanistyczny oraz właściwości lecznicze klimatu, niewątpliwie stanowią doprecyzowanie zakazu immisji, wynikających z przepisów kodeksu cywilnego.
W tym kontekście rozpatrywać należy- zdaniem Sądu- odmowę uzgodnienia projektu budowy siłowni wiatrowej. Budowa takiej siłowni miałaby daleko idące, negatywne konsekwencje dla uzdrowiska, dlatego odmowa uzgodnienia musi zostać uznana za słuszną i konieczną dla dobra zarówno uzdrowiska, jak i dla kuracjuszy oraz mieszkańców, najczęściej utrzymujących się z obsługi ruchu turystycznego. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.