Uzasadnienie
W dniu 16 lipca 2018r. (data stempla pocztowego) G. M. reprezentowany przez adw. R. S. złożył skargę na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] maja 2018r. w przedmiocie odmowy wjazdu na granicy.
Zgodnie z zarządzeniem z 21 sierpnia 2018r. wezwano pełnomocnika skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, przez nadesłanie oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. Wezwanie doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 3 września 2018r. Ostatni dzień terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi przypadł zatem na dzień 10 września 2018r. Pomimo upływu zakreślonego terminu, strona skarżąca nie nadesłała brakującego dokumentu. Pismem z 10 września 2018r. pełnomocnik skarżącego wyjaśnił jedynie, że z uwagi na fakt, że skarżący przebywa w [...] nie miał możliwości uzyskania dodatkowego pełnomocnictwa.
Ponadto wskazał, że pełnomocnictwo z dnia 21 stycznia 2018r. (znajdujące się w aktach administracyjnych) obejmowało umocowanie do działania w imieniu skarżącego przed wszystkimi sądami, dlatego też wniósł o uznanie tego pełnomocnictwa za prawidłowe.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018r., poz. 1302), dalej P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Zgodnie z art. 58 § 3 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.
W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego nie nadesłał brakującego dokumentu, tj. pełnomocnictwa udzielonego przez skarżącego we wskazanym terminie.
Odnosząc się zaś do twierdzenia pełnomocnika skarżącego, że w aktach administracyjnych znajduje się udzielone pełnomocnictwo z dnia 21 stycznia 2018r. należy podkreślić, że stosownie do art. 46 § 3 P.p.s.a. do pisma składanego do sądu (skargi) należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeśli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Zgodnie natomiast z art. 37 § 1 P.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Właściwe zastosowanie powyższych przepisów daje sądowi administracyjnemu pewność, że pełnomocnik jest rzeczywiście upoważniony do dokonania konkretnej czynności, a także stanowi gwarancję dla strony, że będzie należycie reprezentowana w toczącym się postępowaniu. Zgodnie z zasadą wolnego wyboru działania przed sądem administracyjnym (art. 34 P.p.s.a.) to do strony postępowania należy decyzja odnośnie tego, czy przed sądem administracyjnym będzie występowała osobiście, czy też będzie reprezentowana przez fachowego pełnomocnika procesowego.
Sąd administracyjny o ustanowieniu pełnomocnika powinien zostać zatem poinformowany przez stronę w pierwszym piśmie procesowym przesyłanym do sądu, w odpowiedzi na korespondencję sądu albo podczas posiedzenia sądu.
W aktualnym stanie prawnym utrwalone jest stanowisko judykatury, że przepisy P.p.s.a. nie nakładają na sąd administracyjny obowiązku badania w trakcie postępowania sądowoadministracyjnego, czy dokument pełnomocnictwa został złożony do akt administracyjnych, ani też skuteczności złożonego do akt administracyjnych pełnomocnictwa (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 17 maja 2016, sygn. akt II OSK 2587/14, Lex nr 2083553, z 15 maja 2018r. sygn. akt I FSK 1379/16, Postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 27 września 2017r. sygn. akt I FZ 225/17, z dnia 11 października 2017r. sygn. akt II OZ 1039/17, z 28 czerwca 2018r. II OZ 659/18, [orzeczenia dostępne są na www.orzeczenia.nsa.gov.pl]).
Wobec przedstawionych rozważań, brak było podstaw do uznania pełnomocnictwa z akt administracyjnych jako właściwego.
Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 P.p.s.a. oraz art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.