Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 30 stycznia 2014 r. oddalił skargę S. S. (dalej: "skarżący") na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy, udzielenia ochrony uzupełniającej oraz stwierdzenia braku przesłanek do udzielania zgody na pobyt tolerowany.
Odpis wyroku z uzasadnieniem został doręczony kuratorowi skarżącego w dniu 13 marca 2014 r. (k. 97 akt sąd.).
Kurator 8 kwietnia 2014 r. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy skarżącego poprzez ustanowienie radcy prawnego.
Postanowieniem referendarza sądowego tutejszego Sądu z 10 kwietnia 2014 r. został ustanowiony dla skarżącego pełnomocnik z urzędu – radca prawny.
Następnie pismem z 15 maja 2014 r. ustanowiony dla skarżącego pełnomocnik złożył wniosek o doręczenie mu odpisu wyroku z uzasadnieniem. Odpis ww. wyroku wraz z uzasadnieniem został mu doręczony 21 maja 2014 r.
Następnie w dniu 16 czerwca 2014 r. pełnomocnik skarżącego wniósł drogą pocztową skargę kasacyjną od ww. wyroku Sądu 30 stycznia 2014 r. W skardze nie został zawarty wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skargę kasacyjną, jako spóźnioną, należało odrzucić.
Zgodnie z art. 177 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, ze zm. - dalej: "p.p.s.a."), skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Przepis art. 178 p.p.s.a. stanowi, że wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełni w wyznaczonym terminie.
Mając na uwadze, że zaskarżony kasacyjnie wyrok z 30 stycznia 2014 r. został doręczony (wraz z uzasadnieniem) kuratorowi w dniu 13 marca 2014 r., zaś skargę kasacyjną pełnomocnik skarżącego wniósł w dniu 16 czerwca 2014 r., uzasadniony jest wniosek, że wniesienie skargi kasacyjnej nastąpiło z uchybieniem trzydziestodniowego terminu do jej wniesienia. Wobec tego należało na podstawie art. 178 w zw. z art. 177 § 1 p.p.s.a. odrzucić skargę kasacyjną.
Należy podkreślić, że postępowanie w przedmiocie przyznania prawa pomocy nie może stanowić i nie stanowi podstawy do wstrzymania lub wydłużenia biegu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Sytuacja taka nie sytuuje strony chcącej skorzystać z prawa pomocy w gorszej, niekorzystnej pozycji ani nie pozbawia strony konstytucyjnego prawa do sądu. Pełnomocnik ustanowiony z urzędu jest bowiem takim samym pełnomocnikiem jak pełnomocnik z wyboru, zaś jedyną różnicą jest zwolnienie strony z obowiązku ponoszenia kosztów związanych z jego ustanowieniem. Natomiast okoliczności sprawy, np. niemożność dotrzymania terminu do dokonania czynności przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu, podlega ocenie w ramach ewentualnego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej (por. stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w postanowieniu z 19 grudnia 2012 r. sygn. akt II OZ 1118/12 – dostępny w Internecie pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Takiego wniosku w niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego jednakże nie złożył. Przeciwnie, zapis w komparycji skargi kasacyjnej, że odpis zaskarżonego orzeczenia wraz z uzasadnieniem został pełnomocnikowi doręczony w dniu 21 maja 2014 r. sugeruje, że pełnomocnik uznał, iż wnosi skargę w terminie.
Błędne stanowisko pełnomocnika co do zachowania terminu do wniesienia skargi kasacyjnej nie może, co oczywiste, zastępować wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia (art. 86 § 1 p.p.s.a.), który w sprawie nie został złożony.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 178, w zw. z art. 177 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.