Uzasadnienie
E. D., zwany dalej skarżącym, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego o wymierzenie na podstawie art. 154 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, grzywny Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji w związku z niewykonaniem wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 listopada 2002 roku sygn. akt II SAB 388/02 do wykonania, którego wezwał wnioskiem z dnia 20 września 2007 roku.
Odpowiadając na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej odrzucenie wskazując, iż pismem z dnia 20 września 2007 roku skarżący nie wzywał organu do wykonania wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 listopada 2002 roku sygn. akt II SAB 388/02 a jedynie wystąpił o umożliwienie wglądu w akta sprawy zakończonej tym wyrokiem. Dodatkowo, z ostrożności procesowej, wniósł o oddalenie skargi informując, iż wskazany wyrok został wykonany przez Ministra poprzez wydanie w dniu (...) stycznia 2003 roku postanowienia odmawiającego wydania skarżącemu zaświadczenia o żądanej treści.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Stosownie do brzmienia art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270) zwanej dalej p.p.s.a. "W razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności, strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny".
Jest poza sporem, że uwzględnienie przez sąd wniesionej w trybie art. 154 § 1 p.p.s.a. skargi może mieć miejsce wyłącznie w przypadku stwierdzenia przez sąd jednej z dwóch wskazanych wyżej przesłanek, chyba, że wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy nastąpiło, co prawda, z uchybieniem terminu, ale jeszcze przed wniesieniem skargi o wymierzenie grzywny do sądu. Późniejsze dopełnienie tych obowiązków, a więc po wniesieniu skargi, choć przed wydaniem orzeczenia w sprawie, nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi (art. 154§3p.p.s.a.).
Podkreślić, więc należy, że przepis art. 154 § 3 p.p.s.a. wskazuje, iż stan w postaci niewykonania wyroku lub niezałatwienia sprawy istnieć musi w chwili złożenia skargi do sądu administracyjnego. Oznacza to, że ustawodawca mówiąc o niezałatwieniu sprawy w ustawowym terminie wskazuje na określoną okoliczność faktyczną uzasadniającą żądanie ukarania organu grzywną. Z treści w/w przepisu wynika, więc, iż omawiana grzywna stanowi w istocie karę za ignorowanie przez organy administracji publicznej wyroków sądowych (J. Drachal, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi s. 95)
Podnieść należy, iż warunkiem dopuszczalności wniesienia skargi jest uprzednie pisemne wezwanie właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy.
Rozpatrując niniejszą sprawę Sąd uznał, iż pismo skarżącego z dnia 20 września 2007 roku, w którym skarżący zwraca się o umożliwienie wglądu w akta sprawy administracyjnej, wszczętej z jego wniosku i zakończonej orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w dniu 21 listopada 2002 roku, można uznać za spełnienie przywołanego wyżej warunku. W ocenie Sądu bowiem, z wniosku tego wynika, iż intencją skarżącego było wykonanie "dochodzonej czynności" zakończonej wyrokiem NSA, i z tych względów, mając na uwadze niezamykanie stronie drogi do sądu, wniosku organu o odrzucenie skargi nie uwzględnił.
Jak wynika z akt sprawy Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 21 listopada 2002 roku sygn. akt II SAB 388/02 zobowiązał Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 16 października 2001 roku w części pominiętej zaświadczeniem z dnia (...) stycznia 2002 roku. Akta sprawy zostały zwrócone organowi w dniu 10 stycznia 2003 roku. Postanowieniem wydanym dniu (...) stycznia 2003 roku, a więc z zachowaniem ustawowego terminu, organ odmówił wydania zaświadczenia o danych znajdujących się w Powszechnym Elektronicznym Systemie Ewidencji Ludności w zakresie przekraczającym informację, których dotyczy zaświadczenie wydane dnia (...) stycznia 2002 roku.
Jeżeli strona nie była zadowolona z treści tego postanowienia mogła je w sposób wskazany przez przepisy prawa wzruszyć, ale nie można z tego powodu czynić zarzutu, iż pozostaje w bezczynności.
Tak, więc z treści art. 154 § 1 i 154 § 3 p.p.s.a. wynika, iż brak jest podstaw do ukarania Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji grzywną z powodu niewykonania wyroku NSA z dnia 21 listopada 2002 roku sygn. akt II SAB 388/02.
Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.