Uzasadnienie
Dnia 7 czerwca 2010 r. W. G. wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na podstawie art. 6 § 1a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 tj. ze zm.), dalej jako "pea" skargę na bezczynność wierzyciela – Prezydenta W. W uzasadnieniu skargi wskazał, iż w dniu [...] lipca 2009 r. Prezydent W. wydał decyzję Nr [...] nakazującą Zarządowi Dróg Miejskich w W. (dalej "ZDM") wykonanie wpustów ulicznych w ul. [...] na odcinku [...] – [...] lub przywrócenie do stanu pierwotnego poprzez odtworzenie rowu odwadniającego ul. [...] na w/w odcinku. Pomimo upływu 10 miesięcy od daty wydania decyzji ZDM nie wykonał płynącego z niej nakazu.
Postanowieniem z dnia [...] września 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. na podstawie art. 127 § 2 w zw. z art. 144 oraz art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 tj. ze zm.), zwanej dalej "kpa" w zw. z art. 6 § 1a i art. 17 § 1 i art. 18 pea uwzględniło skargę i zobowiązało Prezydenta W. do wszczęcia postępowania egzekucyjnego w terminie 30 dni od dnia doręczenia niniejszego postanowienia.
Skargę na powyższe postanowienie wniósł ZDM zarzucając postanowieniu naruszenia art. 6 § 1 i art. 6 § 1a pea domagając się uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia w całości. ZDM wskazał, że wykonanie nałożonego obowiązku jest niewykonalne (w miejscu w którym mianoby wykonać prace znajdują się obecnie urządzenia wodociągowe oraz energetyczne).
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie wskazując, że podniesione przez ZDM zarzuty nie dotyczą tego, co jest przedmiotem niniejszego postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu, albowiem wniesienie skargi w sprawie, która nie jest objęta kognicją sądu administracyjnego, musi skutkować takim rozstrzygnięciem.
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami min.: art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej "ppsa", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.
W myśl art. 3 § 2 pkt 3 ppsa kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym, jednakże jedynie na które służy zażalenie.
Zgodnie z art. 6 § 1 pea w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. Art. 6 § 1a pea stanowi natomiast, że na bezczynność wierzyciela w podejmowaniu czynności, o których mowa w § 1, służy skarga podmiotowi, którego interes prawny lub faktyczny został naruszony w wyniku niewykonania obowiązku oraz organowi zainteresowanemu wykonaniem obowiązku; postanowienie w sprawie skargi wydaje organ wyższego stopnia; na postanowienie oddalające skargę przysługuje zażalenie. Natomiast w myśl art. 17 § 1 zdanie drugie pea, na postanowienie rozstrzygające w postępowaniu egzekucyjnym służy zażalenie, wyłącznie gdy ustawa lub kpa tak stanowi.
Natomiast zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ppsa sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Przytoczone przepisy wskazują, że na postanowienia wydawane w toku postępowania egzekucyjnego, w kwestii bezczynności wierzyciela można wnieść zażalenie jedynie w wypadku oddalenia skargi, natomiast zażalenie nie przysługuje w sytuacji uwzględnienia skargi.
Skoro w niniejszej sprawie po rozpoznaniu skargi W. G. - mającego interes prawny w wykonaniu decyzji Prezydenta W. z dnia [...] lipca 2009 r. – Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało w toku postępowania egzekucyjnego postanowienie uwzględniające skargę i wyznaczające wierzycielowi termin na wszczęcie postępowania egzekucyjnego, zatem na takie postanowienie zażalenie nie przysługuje. Konsekwencją wyłączenia przez ustawodawcę możliwości zaskarżenia pozytywnego postanowienia zażaleniem (art. 6 §1a pea in fine) jest wynikający z art. 3 § 2 pkt 3 ppsa brak możliwości skontrolowania takiego rozstrzygnięcia przez sąd administracyjny (bowiem jak wskazano powyżej, sąd kontroluje wyłącznie takie postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym na które służy zażalenie). Dlatego też, zaskarżone postanowienie pozostaje poza kognicją sądu administracyjnego, gdyż nie należy ono do zaskarżalnych zażaleniem lub innym środkiem zaskarżenia (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 stycznia 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 608/07, niepubl.).
Dodatkowo wskazać należy, iż kwestionujący zasadność prowadzenia postępowania egzekucyjnego ZDM nie jest pozbawiony drogi sądowej w zakresie kontroli legalności postępowania egzekucyjnego. Będzie ona możliwa w innym trybie, po zastosowaniu w stosunku do niego środka egzekucyjnego oraz wykorzystaniu służących w toku instancji środków zaskarżenia (po wniesieniu na etapie wszczęcia postępowania egzekucyjnego zarzutów - art. 33 i art. 34 pea).
Ponadto stwierdzić należy, że błędne pouczenie organu o możliwości zaskarżenia postanowienia nie zmienia sytuacji procesowej strony, gdyż nie prowadzi do nabycia przez nią takiego uprawnienia.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ppsa orzekł jak sentencji postanowienia.