Uzasadnienie
T. P. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] sierpnia 2010 r. Nr [...], którą uchylono decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. Nr [...] i orzekając co do istoty sprawy stwierdzono nieważność decyzji Prezydenta Miasta O. z dnia [...] października 2003 r. Nr [...] w sprawie wymeldowania Z. P. z pobytu stałego z nieruchomości położonej w O. przy ul. [...] (obecna ul. [...]).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 11 lutego 2011 r. odrzucił przedmiotową skargę, jako wniesioną z uchybieniem ustawowego terminu do jej wniesienia. Powyższe postanowienie zostało doręczone skarżącemu w dniu 17 lutego 2011 r.
W dniu 21 lutego 2011 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) skarżący T. P. wystąpił do Sądu z wnioskiem przywrócenie terminu do wniesienia skargi wskazując, iż uchybienie terminu spowodowane było niedoręczeniem przez pocztę przesyłki, w której znajdował się odpis zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Z treści art. 86 i 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwanej dalej P.p.s.a.) wynika, że warunkiem przywrócenia uchybionego terminu do dokonania określonej czynności jest spełnienie się łącznie trzech przesłanek, a mianowicie: wniesienia przez stronę wniosku o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od czasu ustania przeszkody, która uniemożliwiła jej dochowania terminu, dokonanie jednocześnie czynności, której w zakreślonym terminie nie dokonano, oraz uprawdopodobnienie, iż uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony.
Podkreślić jednak należy, że przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna uchybienia terminowi istniała przez cały czas, aż do momentu jej ustania (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2006, s. 207-209).
W ocenie Sądu skarżący spełnił dwie pierwsze przesłanki, tj. złożył wniosek w ustawowym terminie oraz dopełnił czynności, której przywrócenia terminu się domaga.
Sąd uznał jednak, iż skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi, albowiem okoliczności wskazane we wniosku są niewiarygodne i nie znajdują potwierdzenia w aktach sprawy.
Należy mieć na uwadze, iż w rozpatrywanej sprawie, jak wynika z akt administracyjnych sprawy, doręczenie przesyłki dla skarżącego zawierającej odpis zaskarżonej decyzji, nastąpiło w trybie, o którym mowa w art. 44 § 1 Kpa. Przesyłka skierowana do T. P., zawierająca odpis zaskarżonej decyzji została bowiem dwukrotnie awizowana (w dniu 2 września 2010 r. i 9 września 2010 r.) oraz zwrócona z adnotacją poczty "zwrot nie podjęto w terminie" (dowód: zwrot listu poleconego, k-94 akt administracyjnych).
Podkreślić i wyjaśnić w tym miejscu należy, iż zwrotne potwierdzenie odbioru jest dokumentem urzędowym. Zostało wypełnione w sposób prawidłowy, jest dowodem obiektywnym i bez przedstawienia dowodu przeciwnego Sąd nie ma podstaw do jego kwestionowania, albowiem stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone i korzysta z domniemania prawdziwości (tak np. wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2008 r. sygn. akt II GSK 554/08, postanowienia NSA z 4 sierpnia 2006 r. sygn. akt II FZ 462/06, postanowienie NSA z dnia 21 maja 2010 r. sygn. akt II FSK 619/10).
Stan faktyczny niniejszej sprawy, a przede wszystkim znajdujący się w aktach dowód potwierdzający skuteczność doręczenia skarżącemu przesyłki zawierającej odpis zaskarżonej decyzji wskazuje, iż podniesione przez skarżącego argumenty nie mogą wywrzeć zamierzonego skutku i stanowić podstawy do uwzględniania przedmiotowego wniosku.
Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu, skarżący nie uprawdopodobnił, iż uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez jego winy.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 86 i 87 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.