Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z [...] lipca 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] na podstawie art. 31 §2 w zw. z art. 31§ 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2013, poz. 267), dalej K.p.a., odmówiło wszczęcia postępowania z wniosku Fundacji [...] z siedzibą w [...], dalej zwanej "skarżącą", z dnia 29 kwietnia 2014 r. w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] maja 2012 r. nr [...], znak [...] o środowiskowych uwarunkowaniach, stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie centrum handlowo-usługowego o pow. sprzedaży pow. 2000 m2 wraz z parkingiem naziemnym i towarzyszącą infrastrukturą techniczną przy ulicy [...] w [...] na terenie działek o nr ew. [...], [...], [...], obręb [...].
Powodem odmowy wszczęcia postępowania było ustalenie, że organizacja społeczna nie wykazała spełnienia przesłanek z art. 31 § 1 K.p.a., nie wykazała iż posiada interes prawny w żądaniu wszczęcia postępowania. Wskazanie przez skarżącego, że za wszczęciem postępowania przemawia to, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa nie spełnia wymogów z art. 31 § 1 k.p.a.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wywiodła skarżąca zaskarżając w całości postanowienie SKO w [...] i zarzucając mu naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 144, 31 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a. poprzez uchylenie postanowienia i nie orzeczenie o istocie sprawy w zakresie wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza [...] z [...] maja 2012 r. z urzędu oraz art. 8 K.p.a. poprzez pominięcie przez SKO okoliczności, że w postanowieniu z dnia [...] kwietnia 2015 r., znak [...] nie została rozstrzygnięta sprawa dotycząca postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności z urzędu.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Na wstępie należy wyjaśnić, że złożona w niniejszej sprawie skarga została przez sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Od dnia 15 sierpnia 2015 r. obowiązuje regulacja art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", zgodnie z którą sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Przepis ten, zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), ma zastosowanie również do postępowań wszczętych przed dniem wejścia w życie nowelizacji p.p.s.a. Oznacza to, że w przypadku skarg na określone wyżej postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym w obecnym stanie prawnym skierowanie ich do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od wniosku strony.
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Ocenie podlega konkretna sprawa, rozpoznawana wcześniej przez organ administracji publicznej, pod kątem prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa i trafności rozstrzygnięcia.
Kompetencje sądu administracyjnego nakładają na niego obowiązek oceny przebiegu postępowania administracyjnego i to zarówno czynności podejmowanych w toku tego postępowania jak i treści i podstaw wydanej decyzji administracyjnej. Działanie sądu ma bowiem na celu ewentualne wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji czy postanowienia, które w jakikolwiek sposób naruszałyby obowiązujące prawo. (por. wyrok NSA Warszawa z 20 stycznia 2010 r. I GSK 982/08 LEX nr 594803). Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. ma obowiązek stwierdzenia nieważności orzeczenia jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach.
Jedną z przyczyn do stwierdzenia nieważności jest sytuacji w której decyzja dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną – co wynika z art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a.
Do postanowień, z mocy art. 126 K.p.a. stosuje się m.in. przepis art. 156 K.p.a.
W niniejszej sprawie postanowieniem SKO w [...] z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] na podstawie art. 61 a K.p.a. odmówiono wszczęcia postępowania z wniosku skarżącej w sprawie stwierdzenia nieważności ww decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] maja 2012 r. nr [...], znak [...].
Jak wynika z jej treści pismem mającym inicjować tamto postępowanie o stwierdzenie nieważności było to samo pismo skarżącego z dnia 29 kwietnia 2014 r.
W związku z tym doszło do dwukrotnego rozpoznania przez organ wniosku Fundacji [...] z dnia 29 kwietnia 2014 r.
Taka sytuacja skutkuje koniecznością stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D.U. z 2012 r. poz. 270), dalej " P.p.s.a.".
O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a.