Uzasadnienie
Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 12 marca 2015 r. ustanowiono dla D.K. radcę prawnego z urzędu w sprawie ze skargi wymienionego na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] września 2014 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy.
Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...] pełnomocnikiem strony wyznaczyła radcę prawnego K.M.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 sierpnia 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 2302/14 oddalił skargę D.K. na powołaną decyzję Rady do Spraw Uchodźców.
Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 19 sierpnia 2015 r. przyznano radcy prawnemu K.M. kwotę 240 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz kwotę 55,20 zł stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług.
Wyznaczona przez Radę Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...] pełnomocnik D.K. zwróciła się o sporządzenie uzasadnienia powołanego wyroku. Odpis orzeczenia z uzasadnieniem doręczono jej w dniu 16 listopada 2015 r.
W dniu 15 grudnia 2015 r. radca prawny K.M. złożyła do akt sprawy opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 18 sierpnia 2015 r. z wnioskiem o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, oświadczając zarazem, że koszty te nie zostały zapłacone w całości ani w części. W dniu 11 stycznia 2016 r. pełnomocnik złożyła dowód przekazania rzeczonej opinii kuratorowi skarżącego, którego miejsce pobytu nie jest znane.
Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Stawki wynagrodzenia oraz zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu w przedmiotowej sprawie określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.).
Zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) powołanego rozporządzenia, stawka minimalna wynosi w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna bądź decyzja lub postanowienie Urzędu Patentowego - 240 zł. Stosownie zaś do treści § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) w drugiej instancji za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej stawka minimalna wynosi 50% wskazanej wyżej kwoty, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji - 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
Pomoc prawna z urzędu, o przyznanie kosztów której zwróciła się radca prawny K.M., polegała na sporządzeniu opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 sierpnia 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 2320/14. Wyznaczona radca prawny powinna zatem otrzymać wynagrodzenie według stawki określonej w § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) powoływanego rozporządzenia. Ponieważ prowadziła ona sprawę przed wydaniem orzeczenia przez Sąd pierwszej instancji, opłata wynosi 50 % stawki minimalnej określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia.
Stosownie do § 2 ust. 3 rozporządzenia, opłata ulega podwyższeniu o stawkę podatku od towarów i usług.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 250 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1805) w zw. z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) i § 2 ust. 3 powoływanego rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r., orzeczono jak w postanowieniu.