Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia (...) października 2007 r. Główny Inspektor Sanitarny, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2, w związku z art. 144 Kpa oraz art. 12 ust. 2 pkt 2 i art. 37 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006 r. Nr 122, poz. 851 ze zm.), po rozpatrzeniu zażalenia J. O., uchylił w całości postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w L. z dnia 30 marca 2007 r. i umorzył postępowanie pierwszej instancji.
Uzasadniając powyższe organ odwoławczy wskazał, że Prezydent Miasta L. - rozpatrując wniosek inwestora: (...) Telefonia (...) Sp. z o. o. z siedzibą w W. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci (...), zlokalizowanej na działce nr ewid. (...) przy ul. (...) w L. - wystąpił do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w L. o uzgodnienie wyżej wymienionego przedsięwzięcia, na podstawie art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2006 r., Nr 129, poz. 902 ze zm.).
W oparciu o przedłożone materiały, w tym raport o oddziaływaniu przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko (opracowany w lutym 2007 r.) Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w L. postanowieniem z dnia (...) marca 2007 r. uzgodnił warunki realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia.
Zażalenie na postanowienie wydane przez organ pierwszej instancji złożył J. O. Rozpoznając sprawę w trybie odwoławczym Główny Inspektor Sanitarny uznał, iż w związku ze zmianami wprowadzonymi rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie określenia rodzajów przedsięwziąć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 158, poz. 1105), planowane przedsięwzięcie - stacja bazowa telefonii cyfrowej - nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, określonych w art. 51 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy Prawo ochrony środowiska. Organ wskazał, iż z przedłożonego raportu o oddziaływaniu na środowisko wynika, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie będzie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, a więc nie jest również przedsięwzięciem, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo ochrony środowiska.
W związku z powyższym, w ocenie organu, realizacja przedmiotowej stacji bazowej nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w trybie art. 46 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska oraz wymaganych do jej wydania uzgodnień, w tym na podstawie art. 48 ust. 2 pkt 1 a tej ustawy. Zatem postępowanie w sprawie uzgodnienia warunków realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia z organami Państwowej Inspekcji Sanitarnej, w obowiązującym stanie prawnym, organ uznał za bezprzedmiotowe.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia (...) października 2007 r. wniósł J. O. żądając jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów zarówno prawa procesowego jak i materialnego, a w szczególności: art. 7 Kpa -poprzez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych, art. 10 Kpa poprzez nie umożliwienie wypowiedzenia się, co do całego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji, art. 77 Kpa - poprzez nie zebranie i nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego, art. 80 Kpa - poprzez uznanie okoliczności sprawy za udowodnione, bez wszechstronnego rozważenia całego materiału dowodowego, art. 105 Kpa - poprzez jego błędne zastosowanie, art. 107 § 3 Kpa - poprzez pominiecie uzasadnienia faktycznego decyzji oraz art. 11, art. 46, art. 49 ust. 1 i 5 ustawy Prawo ochrony środowiska.
W uzasadnieniu skargi J. O. wskazał, że w przypadku rozbudowy przedmiotowej stacji bazowej telefonii cyfrowej poziom promieniowania wzrośnie o kilkaset procent zaś organ nie poczynił w tym kierunku żadnych własnych ustaleń i nie podał faktycznego wzrostu promieniowania. W ocenie skarżącego organ odwoławczy dokładnie nie wyjaśnił stanu faktycznego sprawy
Skarżący podał, iż zgodnie ze stanowiskiem Ministerstwa Środowiska miejsca dostępne dla ludności nie muszą się znajdować w osi głównej wiązki, lecz mogą znajdować się pod główną wiązką promieniowania w odległości do 150 m. Wskazał, iż niniejszej sprawie miejsca dostępne dla ludności znajdują się w różnej odległości wzdłuż głównej wiązki promieniowania a teoretycznie nawet w osi głównej i dlatego sporządzenie raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest konieczne.
Skarżący podniósł, iż z treści postanowienia wynika, że to inwestor zamiast organu zadecydował o umorzeniu postępowania, a to - w ocenie skarżącego - jest niedopuszczalne.
Niedopuszczalne jest również według skarżącego wskazywanie w postanowieniu, iż inwestycja nie wymaga decyzji środowiskowej albowiem zgodnie ze stanem prawnym obowiązującym aktualnie wymaga jej bezwzględnie, zaś Główny Inspektor Sanitarny nie posiada kompetencji do orzekania o tym, czy należy wykonać raport o oddziaływaniu inwestycji na środowisko. Skarżący wskazał, że zgodnie z art. 49 ustawy Prawo Ochrony Środowiska organ prowadzący sprawę decyduje o wykonaniu przedmiotowego raportu po zasięgnięciu opinii Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego. W żadnym przypadku prawo nie dopuszcza i nie przewiduje opinii Głównego Inspektora Sanitarnego a to oznacza zdaniem skarżącego, iż stanowisko Głównego Inspektora Sanitarnego jest równoznaczne z przekroczeniem uprawnień przez ten organ.
Skarżący podniósł, że z analizy oceny oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko wynika, iż będzie ona oddziaływała w odległości 32,8 m bądź 26,6 m na działki sąsiednie, na wysokości 37,8 m bądź 32,8 m. W tej sytuacji skarżący uważa, że organ przed podjęciem jakichkolwiek kroków prawnych w pierwszej kolejności winien ustalić krąg właścicieli działek znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, gdyż osoby te posiadają interes prawny w sprawie.
Zdaniem skarżącego zaskarżone postanowienie zawiera w sobie istotną sprzeczność. Postanowienie opiera się bowiem na danych z raportu o oddziaływaniu na środowisko omawianego przedsięwzięcia a jednocześnie - w konkluzji -stwierdza, że raport taki nie jest potrzebny.
Odpowiadając na skargę Pana J. O. Główny Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonym postanowieniu.
Sąd na rozprawie na zasadzie art. 33 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dopuścił do udziału w sprawie Ogólnopolskie Stowarzyszenie P. z siedzibą w R., które podniosło zarzut naruszenia przepisów postępowania - art.7,10,15,77,80,105,107 § 3 i 156 §1 pkt 2 kpa oraz przepisów art. 11, 46, 48, 49 ust.1 i 5,art. 51 pkt 1 ust.3 ustawy - Prawo ochrony środowiska. Uczestnik podniósł, iż organ naruszył zasadę dwuinstancyjności postępowania (art.15 kpa), bowiem powinien ustalić, czy w określonej w nowym rozporządzeniu odległości w przestrzeni oddziaływania wiązki promieniowania przedmiotowej stancji bazowej znajdują się miejsca dostępne dla ludzi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie i prowadzi do uchylenia zaskarżonego postanowienia.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów, przy czym stosownie do treści art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) nie jest związany zarzutami i granicami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Przede wszystkim wymaga podkreślenia, iż zgodnie z art. 138 § 2 kpa organ odwoławczy uchyla zaskarżoną decyzję w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części. W rozpoznawanej sprawie zaistniała sytuacja, w której organ odwoławczy powinien prawidłowo skorzystać z dyspozycji art. 138 § 2 kpa, a nie, jak błędnie uczynił, z art. 138 § 1 pkt 2 kpa, ponieważ między wydaniem postanowienia z dnia (...) marca 2007r. przez Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w L. a rozpatrzeniem zażalenia skarżącego przez Głównego Inspektora Sanitarnego nastąpiła zmiana przepisów mających zastosowanie w niniejszej sprawie. W związku z wejściem w życie w dniu 31 sierpnia 2007r. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 158, poz. 1105) zmianie uległy normy określające rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.
Wskazane zmiany spowodowały, że zebrany w sprawie materiał dowodowy, w szczególności ocena oddziaływania na środowisko, zdezaktualizował się i jak trafnie podniósł uczestnik postępowania konieczne zatem stało się ponowne rozpatrzenie sprawy oddziaływania planowanej do realizacji przez inwestora stacji bazowej telefonii komórkowej na środowisko przez właściwe organy, poprzedzone przeprowadzeniem w całości postępowania dowodowego. Organ odwoławczy nie mógł zastąpić czynności właściwego organu pierwszoinstancyjnego, gdyż zgodnie z art. 136 kpa może on przeprowadzić tylko uzupełniające postępowanie dowodowe. Przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania dowodowego z zastosowaniem aktualnie obowiązujących przepisów prowadziłoby do naruszenia zasady dwuinstancyjności określonej w art. 15 kpa, której istota polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu spraw, a tym samym do pozbawienia strony jednej instancji. Zachodziła zatem konieczności uchylenia postanowienia organu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ z uwzględnieniem nowego stanu prawnego.
Zważywszy na powyższe uchybienia Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 ust.1 pkt 1 lit.a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak sentencji. Kosztach orzeczono na podstawie art. 200 cyt. ustawy.