Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy, na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., decyzję Prezydenta Miasta O. Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. w sprawie wymierzenia L. i D. R. administracyjnej kary pieniężnej w kwocie 6, 619,10 zł za usunięcie drzew bez wymaganego zezwolenia.
W uzasadnieniu decyzji wskazano bezsporność faktu nie posiadania przez wnoszących skargę małżonków R. wymaganego zezwolenia na usunięcia drzew. Za udowodniony Kolegium uznało także fakt, iż usunięte rośliny były drzewami. Wskazano, iż cechą charakterystyczną drzewa jest posiadanie pnia i korony. Fakt usunięcia 23 drzew z działki przy ul J. w O. (działka nr [...] obręb [...]), za które wymierzono karę pieniężna, potwierdza protokół kontroli oraz materiał zdjęciowy. Kolegium odniosło się do zarzutu zawartego w odwołaniu, co do zastosowania niewłaściwych stawek przy obliczaniu wysokości kary pieniężnej, w sytuacji gdy przyjęte stawki zaczęły obowiązywać od dnia 1 lipca 2003 r., a drzewa zostały usunięto 30. czerwca 2003 r., Kolegium wskazało, iż zastosowano właściwe stawki tj. obowiązujące w dniu wydania decyzji - wynikające z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 6 maja 2003 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usuwanie drzew lub krzewów (Dz.U. Nr 99 poz. 906).
W skardze na powyższą decyzję małżonkowie R. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji, jako niezgodnej z prawem. Skarżący podnoszą, iż działka zakupiona przez nich od gminy była zaniedbana, przy czym to gmina nie dopełniła obowiązku jej uporządkowania. Wymierzenie w tej sytuacji kary w stosunku do nie znających prawa skarżących, stanowi naruszenie art. 9 K.p.a. Skarżący wskazują, iż działali w dobrej wierze chcąc uporządkować działkę, sądzili iż zezwolenie potrzebne jest na usuniecie drzew starszych niż 30 letnie. Jednocześnie w skardze zarzucono, iż nie dokonano właściwych pomiarów gdyż pnie w trakcie kontroli nie zostały zmierzone na wysokości 130 cm, jak wynika to z art. 471 ustawy ustawa z dnia 16. października 1991 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2001 r. Nr 99, poz. 1079 ze zm.). Zdaniem skarżących należało zmierzyć istniejące na działce gałęzie pozostałych tam ściętych odrostów zamiast pieńków. Jest oczywiste, iż drzewo u swej podstawy jest grubsze niż na wysokości 130 cm a więc przyjęcie niewłaściwego pomiaru prowadziło do zawyżenia kary.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
W trakcie rozprawy skarżący podnieśli, iż ścięte drzewa były w istocie krzewami. Skarżący nie kwestionowali prawidłowości wykonanych pomiarów w trakcie kontroli, jednak podkreślali, iż zostały one wykonane w niewłaściwym miejscu tj. przy ziemi (w miejscu ścięcia) nie zaś na wysokości 130 cm.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa.
W świetle treści załącznika do rozporządzenia z dnia 6 maja 2003 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usuwanie drzew lub krzewów, które obowiązywało zarówno w dniu wszczęcia postępowania (patrz notatka służbowa z wizji w dniu 4. lipca 2003 r. oraz zawiadomienie o wszczęciu postępowania z tego samego dnia) jak i w czasie wydania decyzji przez organy obu instancji, stawki kar za usunięte drzewa dotyczą obwodów pni na wysokości 130 cm. Tymczasem jak wynika z protokołu oględzin z dnia 11. lipca 2003 r. pomiary zostały wykonane w miejscach ścięcia.
Natomiast z notatki służbowej z dnia 4. lipca 2003 r. wynika, iż ścięcia dokonano na wysokości 10-20 cm nad ziemią. Potwierdza to załączony do akt sprawy materiał fotograficzny. Jednocześnie, jak wynika z materiałów załączonych do decyzji, wykonane pomiary stanowiły bezpośrednio podstawę do ustalenia wielkości należnej kary. W tej sytuacji nie można uznać, aby wysokość kary pieniężnej została obliczona prawidłowo, gdy uwzględnić, iż drzewa na wysokości 130 cm. są z reguły węższe niż u podstawy. Obliczenie kary w oparciu o pomierzone przekroje pni prowadziło więc do ustalenia kary w niewłaściwej wysokości. Z uwagi na wskazaną wadliwość rozstrzygnięcia uchylono decyzję organów obu instancji.
Natomiast Sąd uznał za bezpodstawne twierdzenie skarżących jakoby błędnie ustalono, iż bez zezwolenia zostały usunięte krzewy a nie drzewa. Załączony materiał fotograficzny obrazujący pnie pozostałe po świeżym ścięciu wskazuje, iż organy prawidłowo ustaliły fakt usunięcia drzew.
Nie mogą mieć także znaczenia dla oceny prawidłowości wydanej decyzji wywody skargi dotyczące ewentualnego braku winy skarżących, ich dobrej wiary czy braku znajomości prawa (art. 9 K.p.a.). Okoliczności te nie mają znaczenia przy ocenie decyzji w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za usuniecie drzew bez wymaganego zezwolenia, w sytuacji gdy wymierzenie kary jest obligatoryjne a nie pozostawione uznaniu administracyjnemu organu. W świetle art. 47k ustawy o ochronie przyrody wydanie decyzji o wymierzeniu kary pieniężnej za usunięcie drzew bez wymaganego zezwolenia jest dla organu gminy obligatoryjne.
Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt I lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270) orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Rozpatrując ponownie sprawę Prezydent Miasta O., uwzględniając wykonane wcześniej pomiary, na podstawie szacunku oceni właściwe obwody pni usuwanych drzew na wysokości 130 cm oraz ustali na tej podstawie wymiar należnej kary pieniężnej. Określając szacunkowe obwody organ może kierować się okolicznością, iż ustawodawca ustalił w później wprowadzonych przepisach zasady wyliczania obwodów drzew na wysokości 130 cm., gdy rzeczywistego pomiaru nie można już dokonać z uwagi na brak kłody a znany jest obwód samego pnia (art. 89 ust. 3 ustawy dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody - Dz. U. Nr 92, poz. 880). Organ uwzględni jednak, iż regulacja ta, jako nie obowiązująca w dniu wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie, nie może być wykorzystana bezpośrednio (art. 158 ustawy o ochronie przyrody z 2004 r.). W tej sytuacji sam organ, posiłkując się brzmieniem nowych przepisów, uwzględniając reguły prowadzenia postępowania dowodowego określone w K.p.a. musi ustalić właściwe w danym przypadku wielkości.