Uzasadnienie
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] sierpnia 2013 r., którą utrzymano w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] czerwca 2013 r. o umorzeniu postępowania w sprawie nadania statusu uchodźcy w RP wobec stwierdzenia, że wniosek jest niedopuszczalny, skarżąca – Z. I. wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2012 r., nr [...] w części dotyczącej wydalenia z terytorium RP.
W uzasadnieniu wniosku wskazała, że wykonanie tej decyzji pozbawi ją prawa do sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Wniosek nie może zostać uwzględniony.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) Sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy ustawy.
Ustawodawca zamieszczając w art. 61 § 3 cyt. ustawy zwrot "w granicach tej samej sprawy" odsyła do sprawy w znaczeniu materialnoprawnym. Na sprawę administracyjną, w znaczeniu materialnoprawnym, składają się zaś elementy podmiotowe i przedmiotowe. Oznacza to, że w postępowaniu organów obu instancji musi występować tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków (podmiotowa) oraz tożsamość podstawy prawnej i faktycznej (przedmiotowa). W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie można jednak przyjąć, że decyzja, której wstrzymania wykonania żąda skarżąca, została wydana w granicach tej samej sprawy.
Przedmiotem skargi do Sądu jest decyzja Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] sierpnia 2013 r., którą utrzymano w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] czerwca 2013 r. o umorzeniu postępowania w sprawie nadania statusu uchodźcy w RP wobec stwierdzenia, że wniosek jest niedopuszczalny, natomiast skarżąca żąda wstrzymania wykonania decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2012 r., nr [...] orzekającej o odmowie nadania statusu uchodźcy, odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej i wydaleniu z terytorium RP, w części dotyczącej wydalenia z terytorium Polski.
W ocenie Sądu miedzy tymi sprawami brak jest tożsamości przedmiotowej. Co prawda rozstrzygnięcia te zostały wydane na podstawie tego samego aktu prawnego tj. - ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jednak na podstawie innych jej artykułów, ponadto inaczej kształtują sytuację strony. Trzeba bowiem zauważyć, że w przypadku złożenia kolejnego wniosku o nadanie statusu uchodźcy nie jest przewidziana specjalna ochrona przed wydaleniem, tak jak w przypadku złożenia pierwszego wniosku o przyznanie statusu uchodźcy (art. 33 ust. 4 cyt. ustawy). Wniesienie więc kolejnego wniosku o nadanie statusu uchodźcy nie powoduje wstrzymania z mocy prawa wykonania decyzji o wydaleniu do dnia doręczenia wnioskodawcy decyzji ostatecznej w sprawie o nadanie statusu uchodźcy.
Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2012 r., nr [...] w części dotyczącej wydalenia z terytorium RP mógłby odnieść jedynie skutek w postępowaniu, w którym przedmiotem skargi byłoby to rozstrzygnięcie. Sądowi z urzędu wiadome jest, że powyższa decyzja była już przedmiotem kontroli Sądu wraz z utrzymująca ją w mocy decyzją Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] października 2012 r. nr [...]. W prowadzonym tam postępowaniu (sygn. akt IV SA/Wa 2745/12) Sąd udzielił skarżącej ochrony tymczasowej i wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji.
Reasumując stwierdzić należy, że decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2012 r., nr [...] nie mogła być przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania w niniejszym postępowaniu sądowym.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.