Uzasadnienie
W dniu 21 lutego 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydał postanowienie, w którym ustanowił kuratora dla uczestnika postępowania nieznanego z miejsca pobytu Pana R. D. w osobie D. N., pracownika Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Postanowieniem z dnia 28 stycznia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny ustalił zaliczkę w wysokości 200 zł na poczet wydatków związanych z ustanowieniem kuratora dla R. D. Zaliczkę tę w częściach równych po 100 zł zostały zobowiązane wpłacić strony postępowania, które zawnioskowały o podjęcie czynności połączonej z wydatkami tj. H. H. i Wojewoda [...]. Zaliczka została wpłacona w wyznaczonym terminie w pełnej wysokości.
W dniu 4 czerwca 2013 r. Sąd wydał wyrok, którym oddalił skargę. Wyrok ten uprawomocnił się w dniu 30 lipca 2013 r. W niniejszym orzeczeniu Sąd nie orzekł o obowiązku ponoszenia kosztów sądowych w całości ani w części.
Zgodnie z art. 224 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.; dalej "P.p.s.a.") jeżeli w toku postępowania sąd nie orzekł o obowiązku ponoszenia kosztów sądowych lub też orzeczeniem nie objął całej kwoty należnej z tego tytułu, postanowienie w tym przedmiocie wyda na posiedzeniu niejawnym wojewódzki sąd administracyjny.
Zgodnie z art. 211 P.p.s.a. koszty sądowe obejmują opłaty sądowe i zwrot wydatków W art. 213 pkt 1 P.p.s.a. przewidziano, że do wydatków wliczanych do kosztów postępowania sądowego zalicza się także należności kuratorów ustanowionych w sprawie.
Na podstawie art. 237 § 1 strona, która wniosła o podjęcie czynności połączonej z wydatkami, obowiązana jest wpłacić zaliczkę na ich pokrycie. Jeżeli wniosek złożyło kilka stron albo sąd zarządził wykonanie czynności z urzędu, zaliczkę powinny wpłacić strony w częściach równych lub w innym stosunku według uznania sądu. (§ 2) Wysokość zaliczki i termin jej wpłacenia oznaczy Sąd (§3).
Zasady wynagradzania kuratorów uregulowane zostały w § 3 i § 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 sierpnia 1982 roku w sprawie stawek, warunków przyznawania i wypłaty ryczałtu przysługującego sędziom i pracownikom sądowym za dokonanie oględzin oraz stawek należności kuratorów (Dz. U. Nr 27 poz. 197 ze zm.), dalej jako "rozp".
Stosownie do § 3 ust. 1 rozp. wysokość wynagrodzenia kuratorów ustanowionych w poszczególnych sprawach zależy w każdym wypadku od rodzaju sprawy, stopnia jej zawiłości i nakładu pracy kuratora. Stosownie zaś do § 3 ust. 2 rozp. wysokość wynagrodzenia kuratorów ustala się według przepisów określających opłaty za czynności zespołów adwokackich. Wysokość wynagrodzenia kuratorów nie będących adwokatami nie może przekraczać 50 % stawki zasadniczego wynagrodzenia przewidzianego dla adwokata.
Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461) stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji wynosi 240 zł.
Biorąc powyższe pod uwagę, należy stwierdzić że ustanowiony w sprawie kurator nie był adwokatem. Zdaniem Sądu poniesiony przez niego nakład pracy, a także rodzaj i stopień zawiłości sprawy, uzasadnia przyznanie mu wynagrodzenia w wysokości 50 % stawki minimalnej, to jest 120 zł.
W myśl art. 225 P.p.s.a. pozostałość zaliczki wpłaconej na pokrycie wydatków zwraca się stronie z urzędu na jej koszt. Stosownie do art. 237 § 2 P.p.s.a. zwrot zaliczki powinien zostać rozdysponowany w częściach równych stronom, które złożyły się solidarnie na pełną kwotę zaliczki. W związku z tym nadwyżka pozostająca po potrąceniu z zaliczki kosztów wynagrodzenia kuratora (200 zł minus 120 zł) w kwocie 80 zł powinna zostać zwrócona stronom, które współfinansowały zaliczkę w częściach równych dla każdej z nich, po wcześniejszym potrąceniu z nadwyżki kosztów zwrotu przez Oddział Finansowo – Budżetowy Sądu.
W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 224 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 213 pkt 1 P.p.s.a oraz art. 237 § 1 i 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia