Uzasadnienie
P. M. (dalej "skarżący") wnosząc skargę na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] sierpnia 2013 r., wystąpił z wnioskiem o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym, tj. zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata.
W uzasadnieniu wniosku, jak i w oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wskazał, iż prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z żoną i dwójką małoletnich dzieci. W piśmie z dnia 31 października 2013 r. skarżący wyjaśnił, że razem z rodziną zamieszkują w Ośrodku dla Uchodźców w B. i utrzymuje się z pomocy socjalnej otrzymywanej w ramach procedury uchodźczej. Z nadesłanego zaświadczenia Departamentu Pomocy Socjalnej Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2013 r. wynika, że wnioskodawca wraz z rodziną znajduje się pod opieką departamentu. W miesiącu wrześniu br. cudzoziemiec, jego żona i dzieci otrzymali pomoc w łącznej wysokości 613, 32 zł. Skarżący wskazał, że jest osobą chorą, nie posiada nieruchomości, zasobów pieniężnych, oszczędności, rachunków bankowych i przedmiotów wartościowych.
Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje:
Prawo pomocy stanowi wyjątek od zasady ponoszenia przez stronę kosztów związanych z jej udziałem w postępowaniu sądowym i może zostać przyznane osobie fizycznej w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).
Sytuacja materialna skarżącego i jego rodziny jest trudna i stanowi pozytywną przesłankę do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Dokonując takiej oceny, kierowano się przede wszystkim tym, iż cudzoziemiec nie posiada wystarczającego źródła dochodu, które pozwoliłoby mu ponieść koszty związane z postępowaniem sądowym oraz ustanowić profesjonalnego pełnomocnika z wyboru. Już sama okoliczność, iż otrzymuje pomoc od państwa polskiego, świadczy o jego trudnej sytuacji materialnej. Ponadto przy rozpoznawaniu wniosku wzięto pod uwagę, iż skarżący nie posiada nieruchomości, ani przedmiotów wartościowych.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.