Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym postanowieniem z 20 maja 2004r., sygn. akt II SA/Wa 732/04, odrzucił skargę A. N. w przedmiocie wypowiedzenia umowy o pracę.
A. N. pismem z 6 grudnia 2006r., z powołaniem się na sygn. akt II SA/Wa 732/04, wniósł skargę o wznowienie postępowania, ze wskazaniem na "orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z 2006r.", sygn. akt SK-19/05, jako stanowiące "podstawę prawną" tejże skargi.
Zarządzeniem z 11 stycznia 2007r. skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi o wznowienie postępowania - w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia tejże skargi - przez wskazanie zaskarżonego orzeczenia, podstawy wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi, żądania uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia. Do wezwania załączono również treść przepisów art. 271 - 274 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -zwanej dalej: P.p.ś.a. (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) (regulujących ustawowe podstawy wznowienia), art. 277 - 278 P.p.s.a. (określających termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania) i art. 279 p.p.s.a. (normującego co powinna zawierać skarga o wznowienie postępowania).
Wezwanie, skierowane na adres wskazany przez skarżącego w skardze, po dwukrotnej awizacji, tj. 22 stycznia 2007r. i 30 stycznia 2007r., wróciło z adnotacją urzędu pocztowego "zwrot nie podjęto w terminie" (dowód: przesyłka wraz ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru - k. 20). W tej sytuacji doręczenie uznano za dokonane w trybie art. 73 P.p.s.a.
Sąd zważył co następuje
Instytucja wznowienia postępowania ma charakter wyjątkowy, gdyż dopuszcza możliwość obalenia prawomocnego orzeczenia sądowego, gdy zapadło ono z pogwałceniem bezwzględnie obowiązujących zasad prawa i jest rażąco sprzeczne z rzeczywistym stanem sprawy.
Skarga o wznowienie postępowania może być oparta na następujących podstawach:
* przyczynach nieważności (art. 271 P.p.s.a.), tj. niewłaściwym składzie sądu, braku zdolności sądowej lub procesowej strony, nienależytej reprezentacji lub pozbawienia strony możności działania;
* przyczynach restytucyjnych (art. 273 P.p.s.a.), do których należą: oparcie orzeczenia na dokumencie podrobionym lub przerobionym, skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym; uzyskanie orzeczenia za pomocą przestępstwa; późniejsze wykrycie takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu; późniejszym wykryciu prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy;
* orzeczeniu Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie, z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą (art. 272 P.p.s.a);
* z powodu przestępstwa, gdy czyn został ustalony prawomocnym wyrokiem skazującym (art. 274 P.p.s.a.).
Wyliczenie tych przyczyn jest wyczerpujące co oznacza, że skarga o wznowienie nie może być oparta na przyczynie niewymienionej w ustawie.
Stosownie do art. 279 P.p.s.a. skarga o wznowienie postępowania, oprócz wymogów przewidzianych w art. 46 P.p.s.a. dla pisma procesowego, powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. Podanie podstawy wznowienia powinno zawierać powołanie i wyraźne określenie, które z podstaw wymienionych w art. 271 - 274 P.p.s.a. uzasadniają wznowienie w sprawie. Z kolei uzasadnienie podstawy wznowienia powinno polegać na dokładnym określeniu zarówno okoliczności wskazujących na istnienie powołanej podstawy wznowienia, jak i wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, jaki wywiera istnienie tych okoliczności.
Skarga o wznowienie postępowania wniesiona przez A. N. nie wskazuje zaskarżonego orzeczenia, żadnej z wymienionych wyżej podstaw wznowienia i jej uzasadnienia, ani też żądania uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia. Powołanie się tylko na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 28 listopada 2006r, sygn. akt SK 19/05 nie czyni zadość wymaganiom jakie normuje art. 279 P.p.s.a. Zauważenia też wymaga, iż ów wyrok Trybunału Konstytucyjnego został wydany na gruncie sprawy cywilnej, czyli sprawy należącej do właściwości sądu powszechnego stosującego w swojej praktyce orzeczniczej przepisy postępowania cywilnego, o których m. in. mowa w tymże wyroku. Oznacza to, iż Trybunał nie orzekał o niezgodności z Konstytucją aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie sądu administracyjnego.
W tym stanie rzeczy - na mocy art. 280 § 1 w zw. z art. 276 p.p.s.a. -postanowiono jak w sentencji.