Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi po rozpatrzeniu odwołania E. J. od decyzji Wojewody [...] z dni [...] sierpnia 2005 r. umarzającej postępowanie w sprawie dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Gminy W. z dnia [...] lutego 1976 r. o przejęciu na własność Skarbu Państwa gospodarstwa rolnego o pow. [...] ha, stanowiącego byłą własność E. J., położonego w obrębie B., gmina W., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Organ I instancji uznał, iż w odmiennym stanie prawnym toczyło się już postępowanie administracyjne, wszczęte na wniosek E. J.. Decyzją z dnia [...] kwietnia 1994 r. Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Gminy W. z dnia [...] lutego 1976 r. Od decyzji tej E. J. nie złożył odwołania w związku z czym w dniu 4 maja 1994 r. stała się ona prawomocna. E. J. złożył natomiast ponownie wniosek o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji. W związku z tym, iż w/w decyzja Wojewody [...], rozstrzygająca w sposób ostateczny daną sprawę funkcjonuje nadal w obrocie prawnym, kolejne postępowanie administracyjne dotyczące tej samej sprawy jest bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu.
W złożonym odwołaniu E. J.i, zwany dalej skarżącym, wnosząc o sprawiedliwe rozpatrzenie sprawy i zwrot gospodarstwa po rodzicach podniósł między innymi, iż podejmując pracę w W. przedmiotową nieruchomość wydzierżawił i oszustwem jest stwierdzenie, że ziemia leżała odłogiem. Dodał, iż z decyzją się nie zgadza a Państwo korzysta z jego ojcowizny. Zajmując stanowisko w sprawie organ odwoławczy nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania skarżącego i podzielił stanowisko organu I instancji. Dodał, iż ponowne rozpatrzenie niniejszej sprawy doprowadziłoby do naruszenia dyspozycji art. 156 § 1 pkt 3 kpa.
W obszernej skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący podniósł między innymi, iż posiada akt własności przedmiotowego gospodarstwa, zostało ono odebrane mu nieprawnie przez Wojewodę [...].
W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wywody zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153 z 2002 r. poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania powyższej decyzji nie zaś według kryteriów słusznościowych.
Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153 poz. 1270 - dalej zwaną p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną Rozpoznając sprawę w świetle powołanych kryteriów skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Zgodnie z treścią art. 16 § 1 kpa decyzje od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji są ostateczne. Zawarta w art. 16 § 1 kpa zasada trwałości decyzji administracyjnych związana jest z konstytucyjną zasadą ochrony praw słusznie nabytych a także z ochroną porządku prawnego. Decyzja wydana w I instancji uzyskuje cechę ostateczności w sytuacji, gdy strona nie wniosła odwołania w ustawowym terminie. Uchybienie terminu do wniesienia odwołania powoduje jego bezskuteczność a więc w konsekwencji ostateczność decyzji. Decyzja ostateczna nie może zostać zakwestionowana za pomocą zwykłych środków zaskarżenia a przesłanki zmiany, uchylenia lub stwierdzenia nieważności nie mogą być poddane wykładni rozszerzającej. Tak więc decyzja ostateczna oznacza, iż sprawa została rozstrzygnięta w definitywny sposób a wydanie kolejnej decyzji w sprawie już rozstrzygniętej prowadzi do konieczności stwierdzenia nieważności decyzji wydanej później.
W myśl art. 156 § 1 pkt 3 kpa organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji która dotyczy sprawy już uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Uzyskanie cechy ostateczności przez decyzję powoduje niemożność ponownego orzekania w tej sprawie bez usunięcia z obrotu prawnego tej decyzji. O tożsamości sprawy można mówić wówczas gdy wy stępuj ą w niej te same podmioty, dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym.
W niniejszej sprawie bezspornym jest, iż w obrocie prawnym funkcjonuje nadal decyzja Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 1996 r. odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Gminy W. o przejęciu na rzecz Skarbu Państwa gospodarstwa rolnego stanowiącego dawniej własność skarżącego.
Reasumując powyższe rozważania należy stwierdzić, iż przedmiotowa sprawa nie może być ponownie przedmiotem postępowania administracyjnego.
Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji.
O kosztach postępowania postanowiono na podstawie art.250 p.p.s.a.