Uzasadnienie
Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. na podstawie art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach (Dz. U. Nr 191, poz. 1133) oraz art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 kpa po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez obywatela [...] Q.T. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2012 r. orzekającej o odmowie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie miało następujący przebieg.
W dniu 18 maja 2012 r. Q. T. wystąpił z wnioskiem, w trybie tzw. abolicji dla cudzoziemców, o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Na podstawie art. 3 ust. 2 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach (Dz. U. Nr 191, poz. 1133 z późn. zm.), Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. orzekł o odmowie udzielenia wnioskowanego zezwolenia, stwierdzając w uzasadnieniu, że cudzoziemiec nie przebywa nieprzerwanie na terytorium Polski co najmniej od dnia 20 grudnia 2007 r. oraz, że w we wniosku zawarł fałszywą informację odnośnie swojego nieprzerwanego pobytu na terytorium naszego kraju.
W wyniku złożonego przez skarżącego odwołania od powyższej decyzji, po analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że wydając decyzję posiłkował się zapisami Systemu Informatycznego "POBYT", z którego wynika, że skarżący nie ubiegał się na terytorium Polski o nadanie statusu uchodźcy, a więc w przedmiotowej sprawie nie mają zastosowania przepisy art. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach.
W przedmiotowym wniosku skarżący wskazał, że przebywa w Polsce od maja 2007 r. Do wniosku dołączono dokument podróży cudzoziemca Nr [...] wydany przez Ambasadę [...] w W. w dniu [...] maja 2012 r. z terminem ważności do dnia 14 maja 2022 r. Cudzoziemiec jako datę ostatniego wjazdu na terytorium Polski podał 2007/05, natomiast w części poprzednie pobyty na terytorium RP podał, że od maja 2007 r. przebywa w Polsce nieprzerwanie, a w części "Podróże i pobyty zagraniczne w okresie ostatnich 5 lat" podał "nie dotyczy", natomiast z ustaleń organu pierwszej instancji wynika, że Q. T. w badanym okresie, tj. w dniu [...] maja 2009 r. był daktyloskopowany na terytorium [...].
W trakcie przeprowadzonego przesłuchania cudzoziemiec wskazał, że przyjechał do Polski w maju 2007 r., nielegalnie przekraczając granicę. Wskazał, że z [...] wyjechał w 2002 r., pojechał do [...], gdzie pracował na bazarze i mieszkał. Na pytanie czy wyjeżdżał z Polski od maja 2007 r. zeznał – "nie". Z powyższego – zdaniem organu wynika, że cudzoziemiec w przedmiotowym wniosku oraz w trakcie składania zeznań zataił fakt swojego pobytu na terytorium [...].
Zdaniem organu uzasadnione jest stwierdzenie, że cudzoziemiec świadomie i celowo próbował wprowadzić w błąd organ rozpatrujący sprawę, co do podróży i pobytów poza terytorium Polski, która to okoliczność ma zasadnicze znaczenie w postępowaniu o udzieleniu na zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony w trybie ustawy o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium RP.
Organ podkreślił, że formularz wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony zawiera pola, które z punktu widzenia ustawodawcy są istotne dla prowadzonego postępowania o udzieleniu na zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony i co do zasady warunkują kierunek prowadzonego postępowania dowodowego, zmierzającego m.in. do stwierdzenia czy pobyt cudzoziemca na terytorium Polski jest nieprzerwany.
Wskazując na powyższe okoliczności i powyższy stan faktyczny organ odwoławczy stwierdził, że z uwagi na kategoryczne sformułowanie użyte w dyspozycji normy zawartej w art. 3 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach podjęcie rozstrzygnięcia o odmowie udzielenia zezwolenia było obligatoryjne.
Jednocześnie organ odwoławczy wyjaśnił, że odstąpił od badania czy aplikujący spełnia przesłanki określone w art. 1 powyższej ustawy, gdyż wobec zaistnienia przesłanki z art. 3 ust. 2 pkt ustawy, ustalenia te nie miałyby wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy.
Skargę na decyzję Szefa do Spraw Cudzoziemców do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył Q. T., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie:
1/ naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 3, art. 3 ust. 4 i ust. 5 ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. "o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach" poprzez niewłaściwą wykładnię tych przepisów w zakresie interpretacji pojęcia "nieprzerwanego pobytu" jak również przyjęcie domniemania, które nie wynikało wprost z tych przepisów;
2/ naruszenie przepisów postępowania art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 kpa poprzez niewyjaśnienie w dostateczny sposób przesłanek uzasadniających wydanie decyzji odmownej, mimo, że odmowa zezwolenia na pobyt musi być w sposób bardzo dokładny uzasadniona, a nie ograniczać się do opisu przebiegu postępowania i do przytoczenia treści przepisów prawa.
Podnosząc powyższe zarzuty i rozwijając je w uzasadnieniu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2013 r.
W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Ustawa z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach (Dz. U. Nr 191, poz. 1133 z późn. zm.), na podstawie której wydana została zaskarżona decyzja, w art. 1 określa zasady zalegalizowania pobytu cudzoziemców przebywających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej:
- 1) nieprzerwanie co najmniej od dnia 20 grudnia 2007 r., których pobyt na tym terytorium w dniu wejścia w życie ustawy jest nielegalny;
- 2) nieprzerwanie co najmniej od dnia 1 stycznia 2010 r., którym przed tym dniem została wydana ostateczna decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy, zawierająca orzeczenie o wydaleniu, i których pobyt na tym terytorium w dniu wejścia w życie ustawy jest nielegalny;
- 3) wobec których w dniu 1 stycznia 2010 r. trwało postępowanie w sprawie nadania statusu uchodźcy wszczęte na skutek kolejnego wniosku.
Jednocześnie art. 3 ust. 1 tej ustawy zastrzega udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na okres 2 lat, jeżeli wniosek o udzielenie tego zezwolenia zostanie złożony w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.
Powołana ustawa w art. 21 określa termin jej wejścia w życie z dniem 1 stycznia 2012 r.
Kwestionowana decyzja wydana została na podstawie art. 3 ust. 2 pkt 1 i 3 powyższej ustawy. Stosownie do treści tego przepisu cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli nie spełnia wymogów do udzielenia tego zezwolenia i w postępowaniu w sprawie udzielenia tego zezwolenia został złożony wniosek lub zostały przedstawione dokumenty zawierające nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje.
W ocenie Sądu organy administracji publicznej orzekające w niniejszej sprawie prawidłowo uznały, że skarżący nie spełniła wymogów do zalegalizowania swego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, określonych w art. 1 powołanej ustawy i tym samym nie spełnia wymogów do udzielenia jej zezwolenia na zamieszkanie w Polsce na czas oznaczony.
W toku postępowania administracyjnego organy ustaliły na podstawie danych zawartych w prowadzonym przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców Systemie Informatycznym "POBYT", że cudzoziemiec nie ubiegał się na terytorium RP o nadanie jej statusu uchodźcy. Ustalenie to nie było przez skarżącego kwestionowane. Skarżący domagał się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Polski powołując się na to, że przebywa w Polsce nielegalnie i nieprzerwanie od maja (ostatni wjazd) 2007 r. Możliwość udzielenia zezwolenia w takim przypadku przewiduje art. 3 ust. 1 w związku z art. 1 pkt 1 powołanej ustawy. Warunki udzielenia takiego zezwolenia to: nielegalny i nieprzerwany pobyt w Polsce w dniu wejścia w życie tej ustawy co najmniej od 20 grudnia 2007 r. oraz złożenie wniosku o udzielenie zezwolenia w terminie 6 miesięcy do dnia wejścia w życie ustawy. Przepis art. 3 ust. 4 omawianej ustawy stanowi ponadto, że pobyt cudzoziemca, o którym mowa w art. 1, uznaje się za nieprzerwany, jeżeli nic innego nie wynika z zebranego materiału dowodowego lub z okoliczności sprawy.
Nie ulega wątpliwości, że skarżący nie przebywał nieprzerwanie na terytorium Polski. Na pytanie podczas przesłuchania przeprowadzonego w dniu [...] września 2009 r. czy cudzoziemiec wyjeżdżał z Polski od maja 2007 r. zeznał – "nie". Tymczasem z ustaleń organu pierwszej instancji wynika, że Q. T. w badanym okresie, tj. w dniu [...] maja 2009 r. był daktyloskopowany na terytorium [...]. Powyższe wskazuje, że cudzoziemiec w przedmiotowym wniosku oraz w trakcie składania zeznań zataił fakt swojego pobytu na terytorium [...].
Zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 3 powyższej ustawy cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na czas oznaczony jeżeli w postępowaniu w sprawie udzielenie tego zezwolenia został złożony wniosek lub zostały przedstawione dokumenty zawierające nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje.
Podkreślić trzeba, że podanie fałszywych informacji jest przesłanką samodzielną i alternatywną dla innych materialnych przeszkód uzyskania zezwolenia. Z woli prawodawcy już sam fakt podania nieprawdziwych informacji stanowi przeszkodę dla wydania zezwolenia. Nie jest koniecznym warunkiem, aby nieprawdziwe informacje dotyczyły innych przesłanek odmowy, które – już po ujawnieniu prawdy – przesądzą w danym postępowaniu o nieuwzględnieniu wniosku. W takiej sytuacji sankcja w postaci odmowy udzielenia zezwolenia w przypadku podania nieprawdziwych informacji jest zrozumiała, służy wstępnej eliminacji wniosków osób, których oświadczenia nie mogą być traktowane z góry, jako wiarygodne, jak np. w rozpoznawanej sprawie.
W świetle powyższych okoliczności nie są zasadne zarówno zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego w zakresie braku właściwego wyjaśnienia sprawy, jak i prawa materialnego.
Z tych względów, oceniając zaskarżoną decyzję w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, po rozważeniu podniesionych przez skarżącego zarzutów, Sąd uznał, że nie dają one podstaw do postawienia organom orzekającym w niniejszej sprawie zarzutu naruszenia prawa i podważenia legalności zapadłych w sprawie decyzji, bowiem w rozpoznawanej sprawie, organ odwoławczy wydając kwestionowaną decyzję podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i merytorycznego załatwienia sprawy, dokonując przy tym prawidłowej wykładni przepisów prawa mających zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, w sposób wyczerpujący zebrał i dokonał prawidłowej oceny całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a ustalone okoliczności faktyczne sprawy znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach administracyjnych sprawy.
Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.