Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, działając na podstawie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), dalej k.p.a., uznał za nieuzasadnione zażalenie wniesione przez pełnomocnika T. K., obywatelki [...], na niezałatwienie przez Wojewodę [...] w terminie określonym w art. 35 k.p.a. wniosku o udzielenie cudzoziemce zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej poprzez pozostawienie ww. wniosku pismem z dnia 13 kwietnia 2016 r. bez rozpoznania.
Pismem z dnia 30 sierpnia 2017 r. skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem organu, skargę na powyższe postanowienie.
W dniu 15 września 2017 r. wpłynęło do Sądu pismo pełnomocnika skarżącej z dnia 6 września 2017 r. (k. 15 akt sądowych), w którym pełnomocnik oświadczył, że cofa skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
Zgodnie z art. 60 p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W niniejszej sprawie nie wystąpiły przesłanki niedopuszczalności cofnięcia skargi określone w art. 60 p.p.s.a., zatem pełnomocnik skarżącej cofnął skargę skutecznie.
Z tych przyczyn, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 60 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.