Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r. znak: [...], Główny Inspektor Ochrony Środowiska, po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez [...] Sp. z o. o. (dalej strona, skarżąca), od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w K. z dnia [...] października 2018r., znak [...], wymierzającej karę pieniężną w wysokości 2 000 zł za przetwarzanie odpadów, niezgodnie z posiadaną decyzją na przetwarzanie odpadów w instalacji do mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów komunalnych - utrzymał ww decyzję w mocy.
W sprawie ustalono następujący stan faktyczny.
[...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w dniach od 19 czerwca do 25 lipca 2020 r. przeprowadził pozaplanową, interwencyjna kontrolę w [...] Sp. z o.o. z siedzibą w A. na terenie prowadzonej przez skarżącą firmy w S. przy ul. M. w związku z pożarem odpadów zdeponowanych na terenie Spółki, który miał miejsce w dniu 18 kwietnia 2018 r. a także w związku z licznymi interwencjami zgłaszanymi do organu dotyczącymi uciążliwości związanych z działalnością Spółki, w tym uciążliwości zapachowych.
W trakcie kontroli ustalono, że skarżąca Spółka eksploatuje instalację do przetwarzania selektywnie zebranych odpadów zielonych i innych odpadów ulegających biodegradacji w oparciu o pozwolenie zintegrowane wydane przez Marszałka Województwa [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] maja 2016 r. - udzielającą pozwolenia zintegrowanego dla instalacji pn.: "Instalacja do mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów komunalnych oraz przetwarzania selektywnie zebranych odpadów zielonych i innych ulegających biodegradacji", zlokalizowanej w S. przy ul. M. W toku kontroli ustalono, że kontrolowana w 2017 r. przyjęła do swojej instalacji odpady o kodzie 20 03 01 - niesegregowane (zmieszane) odpady komunalne od mieszkańców poszczególnych gmin Regionu II gospodarki odpadami komunalnymi województwa [...] w ilości 61 636,54 Mg. Zgodnie z ww. decyzją Marszałka Województwa [...] określony limit odpadów o kodzie 20 03 01 przewidzianych do przetworzenia wynosi 60 000 Mg/rok.
W związku z powyższym ustalono, że dopuszczalny limit odpadów o kodzie 20 03 01 został przekroczony o 1 636,54 Mg. Ustalenia te zostały odnotowane w protokole kontroli nr [...] 160/2018 podpisanym przez kontrolującego i kontrolowaną w dniu 25 lipca 2018 r.
W tych okolicznościach [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska, na mocy art. 194 ust. 5 ustawy o odpadach, wymierzył stronie, administracyjną karę pieniężną w wysokości 2 000 zł, uwzględniając, iż naruszenie nie spowodowało możliwości wystąpienia zagrożeń dla ludzi lub środowiska. Odpady zostały przetworzone w instalacji służącej do przetwarzania tego typu odpadów. Organ wziął także pod uwagę nieznaczny stopień przekroczenia dopuszczalnej ilości odpadów innych niż niebezpieczne w stosunku do limitu w posiadanej przez Spółkę [...] decyzji.
Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem [...] Sp. z o. o. wystąpiła do Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z odwołaniem wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania.
Powyższej decyzji zarzuciła naruszenie:
- - art. 194 ust. 5 i 7 ustawy o odpadach, poprzez ich zastosowanie do stanu faktycznego, który wystąpił i został zakończony do dnia 31 grudnia 2017 r., co spowodowało naruszenie wynikającej z art. 2 Konstytucji RP zasady demokratycznego państwa prawnego - zakazu działania prawa wstecz;
- - art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej "k.p.a."), poprzez nieustalenie wszystkich okoliczności faktycznych spraw coraz ustalenie stanu faktycznego bez zgromadzenia i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego i bez jego właściwej oceny, a w szczególności że zaistniała zgoda organu administracyjnego, tj. Marszałka Województwa [...] (organu kompetentnego do określenia wydajności instalacji) na przyjęcie w 2017 r. większej ilości odpadów niż jest określona w decyzji;
- - art. 14 ust. 2 w zw. z art. 109 k.p.a., poprzez ich niezastosowanie polegające na nieustaleniu czy w sprawie nie miało miejsca wydanie decyzji w formie ogłoszenia jej stronie.
Organ odwoławczy, po przeanalizowaniu materiału dowodowego, podzielił stanowisko wyrażone w decyzji organu I instancji. Podniósł, iż naruszenie w zakresie przetwarzania odpadów niezgodnie z posiadaną decyzją na przetwarzanie odpadów w instalacji do mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów komunalnych zostało stwierdzone i udokumentowane w protokole kontroli nr [...] 160/2018, podpisanym przez kontrolującego bez zastrzeżeń w dniu 25 lipca 2018 r. Mając na uwadze treść art. 76 § 1 k.p.a. ww protokół kontroli uznał za dowód stwierdzonych naruszeń.
W ocenie organu odwoławczego postępowanie organu I instancji prowadzone było zgodnie z przepisami prawa. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w sposób prawidłowy zebrał materiał dowodowy i dokonał jego oceny. Nie może zatem odnieść zamierzonego skutku zarzut braku wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy. To, że ocena przedstawiona przez organ I instancji nie odpowiada oczekiwaniom odwołującego, w ocenie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, nie daje podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 kpa. Kontrola przeprowadzona przez organ I instancji doprowadziła do stwierdzenia szeregu naruszeń zarówno warunków posiadanego pozwolenia, jak i przepisów ustawy o odpadach. Przekraczając zakres posiadanych uprawnień, podmiot winien liczyć się z konsekwencjami takiego działania, w tym również z możliwością nałożenia na niego kary w wysokości określonej przepisami ustawy o odpadach.
Dlatego też, organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że Spółka, uchybiając swoim obowiązkom, w zakresie prawidłowego gospodarowania odpadami, stworzyła podstawę do nałożenia na nią administracyjnej kary pieniężnej w trybie art. 194 ust. 5 ustawy o odpadach.
[...] Sp.z o.o. z siedzibą w A., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, nie zgadzając się z powyższą decyzją, wniosła do tut. Sądu skargę zarzucając naruszenie:
- - art. 6 k.p.a. w związku z art. 2 Konstytucji RP i art 194 ust. 5 i 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach w treści, określonej ustawą z dnia 20 lipca 2018 roku o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2018 Poz. 1592), poprzez wydanie decyzji z błędną podstawą prawną i zastosowanie art. 194 ust. 5 i 7 ustawy o odpadach do stanu faktycznego mającego miejsce przez wejściem w życie tych przepisów, co jest sprzeczne z zasadą demokratycznego państwa prawnego, z której wynika zakaz działania prawa wstecz;
- - z ostrożności procesowej, w razie nieuwzględnienia w/w zarzutu, wskazała na naruszenie art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie i nieodstąpienie od wymierzenia kary, mimo iż waga naruszenia była znikoma a strona zaprzestała naruszenia.
Podnosząc wskazane powyżej zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji jak i decyzji Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w K. z dnia [...] października 2018 r. oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi skarżąca przypominała stan faktyczny sprawy i m.in. podniosła, iż organ przedmiotową decyzję wydał w oparciu o nieobowiązującą w dacie naruszenia podstawę prawną. Spółka wskazała, iż w momencie naruszenia prawa powołane w sentencji decyzji przepisy - art. 194 ust. 5 i 7 ustawy o odpadach - nie istniały. Tym samym WIOŚ naruszył zasadę wynikającą z art. 6 k.p.a., zgodnie z którą organy administracji publicznej winny działać na podstawie i w granicach prawa, co odnosi się również do wydawania decyzji z prawidłową podstawą prawną.
Dodatkowo podniosła, iż choć ustawa zmieniająca ustawę o odpadach nie zawierała przepisów przejściowych, to jednak brak takich przepisów nie uprawniał WIOŚ do zastosowania przepisów ustawy zmienionej w sytuacji, w której zdarzenie stanowiące przedmiot kary administracyjnej i jego skutki zakończyły się przed wejściem nowych przepisów w życie. Na poparcie powyższej tezy powołała też wyrok NSA z dnia 21 listopada 2013 roku (II GSK 1186/12), w myśl którego podstawową zasadą jest niedziałanie prawa wstecz (lex retro non agit). Podniosła także, iż nawet gdyby przyjąć, iż podstawa prawna decyzji WIOŚ jest prawidłowa, to należy jej zarzucić brak zastosowania w sprawie art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., zgodnie z którym "organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa".
Mając na uwadze wielkość przekroczenia oraz wykazane przez stronę okoliczności w jakich doszło do przekroczenia warunków decyzji, należy przyjąć, że naruszenie prawa było znikome. Podkreśliła, że do przekroczenia limitu ustalonego ww decyzją w ogóle by nie doszło, gdyby nie stanowisko Marszałka Województwa [...] stanowiące reakcję na narastający w regionie problem z odpadami. Poza tym pominięto fakt, iż naruszenie stanowiło zdarzenie zamknięte, tj. strona zaprzestała naruszeń, w kolejnym roku przyjmowała odpady w ilości określonej w decyzji.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując swoje stanowisko i argumentację wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje.
Zdaniem Sądu wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd w całości aprobuje poczynione przez organy obu instancji ustalenia faktyczne jak i dokonaną przez organy ocenę prawną.
Przedmiotem kontroli Sądu pod względem legalności była decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji - Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w K. z dnia [...] października 2018r., wymierzającą karę pieniężną w wysokości 2 000 zł za przetwarzanie odpadów niezgodnie z posiadaną decyzją na przetwarzanie odpadów w instalacji do mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów komunalnych.
Podstawą do działania Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w zakresie wymierzenia powyższej kary jest art. 194 ust. 1 pkt 5 ustawy o odpadach. Ustawa z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2018, poz. 1592) wprowadziła w dotychczas obowiązującej ustawie o odpadach zmiany, zmieniając brzmienie art. 194, tj. przepisu materialnego, na podstawie którego wymierzane były dotychczas administracyjne kary pieniężne w przypadku stwierdzenia naruszeń dotyczących gospodarki odpadami, poprzez dodanie:
- - ust. 5, zgodnie z którym "administracyjną karę pieniężną wymierza się za gospodarowanie odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem, o którym mowa w art.
- 41. Kara wynosi nie mniej niż 1000 zł i nie może przekroczyć 1 000 000 zł.",
- - a także ust. 7, który stanowi, iż: "wysokość kary, o której mowa w ust. 5, oblicza się, uwzględniając w szczególności ilość i właściwości odpadów, możliwość wystąpienia zagrożeń dla ludzi lub środowiska oraz okoliczności naruszenia przepisów ustawy".
A także, co jednak nie ma znaczenia dla sprawy niniejszej, ustawodawca zmienił dotychczasowe brzmienie art. 194 ust. 1 pkt 4 ustawy o odpadach wprowadzając nowy rodzaj czynu zagrożonego administracyjną karą pieniężną.
Sąd zauważa, iż przedmiotową nowelizacją ustawodawca zachował dotychczasowy krąg nieuprawnionych czynności podlegających administracyjnej karze pieniężnej, w tym też objętej niniejszym postępowaniem, którą było i jest nadal przetwarzanie odpadów niezgodnie z posiadanym zezwoleniem. Zmianie uległo jedynie "miejsce usytuowania" - w znowelizowanej ustawie o odpadach - nagannego zachowania podlegającego administracyjnej karze pieniężnej. Podstawa wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za zbieranie odpadów bez zezwolenia, w wyniku przedmiotowej nowelizacji, została bowiem określona w art. 194 ust. 5 ww ustawy, nie zaś jak uprzednio w jej art. 194 ust. 1 pkt 4.
Przepisy tej ustawy nie zawierają norm intertemporalnych, co oznacza stosowanie przepisów obowiązujących w dniu orzekania przez organ. Stosowanie sankcji administracyjnych, powinno bowiem następować zgodnie z tak zwaną zasadą aktualności, wyrażoną między innymi w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 listopada 2017 r., sygn. akt II GSK 143/16 (dostępny na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z powyższą zasadą organ powinien rozstrzygać sprawę na podstawie normy obowiązującej w dniu orzekania. W orzecznictwie NSA podkreśla się, że wymieniona wyżej zasada aktualności wywodzona jest z zasady praworządności wyrażonej w art. 6 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa i stanowiącej "powtórzenie konstytucyjnej zasady praworządności wyrażonej w art. 7 Konstytucji RP, jak również nawiązuje do zasady demokratycznego państwa prawnego wyrażonej w art. 2 Konstytucji RP".
Powyższe zatem, wbrew stanowisku skarżącej, obligowało organ do skorygowania podstawy prawnej, która ostatecznie, w odniesieniu do stwierdzonego stanu faktycznego i stosowanej regulacji prawnej, nie wprowadziła dla skarżącej żadnych zmian.
W kontekście powyższego za organem odwoławczym stwierdzić należy, iż zarówno z uwagi na zakres nadal podlegającego przedmiotowej karze naruszenia, jak i z uwagi na określenie tożsamej wysokości kary za przetwarzanie odpadów niezgodnie z posiadanym zezwoleniem (nie mniej niż 1000 zł i nie więcej niż 1 000 000 zł) przed i po nowelizacji art. 194 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, w sprawie niniejszej nie zachodzi potrzeba zastosowania zasady "lex mitior retro agit" czyli art. 189 c k.p.a. Zgodnie z jego treścią "jeżeli w czasie wydawania decyzji w sprawie administracyjnej kary pieniężnej obowiązuje ustawa inna niż w czasie naruszenia prawa, w następstwie którego ma być nałożona kara, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest ona względniejsza dla strony".
W tym stanie rzeczy Sąd zatem stwierdza, że podstawa prawna zaskarżonej decyzji organu I instancji jest prawidłowa, wymiar kary ustalony w oparciu o art. 194 ust. 5 jest bowiem tożsamy z dotychczasowym brzmieniem przepisu art. 194 ust. 1 pkt 4 ww ustawy.
Analizując brzmienie art. 194 należy stwierdzić, że przepis ten ma charakter jednoznaczny i nie przewiduje żadnych odstępstw od kary. Organ ustalając powyższe naruszenia był bezwzględnie zobowiązany do wymierzenia powyższej kary. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 czerwca 2013 r., sygn. akt II OSK 311/12, stwierdził, że "prawidłowa wykładnia powołanego przepisu winna prowadzić do wniosku, że już samo zbieranie odpadów lub przetwarzanie odpadów bez wymaganego zezwolenia niezgodnie z posiadanym zezwoleniem, skutkuje nałożeniem kary. Powyższa wykładnia znalazła potwierdzenie w brzmieniu aktualnie obowiązującej ustawy o odpadach z dnia 14 grudnia 2012 r.
Treść powołanej wyżej regulacji prawnej wskazuje w sposób oczywisty, iż decyzja o wymierzeniu przedmiotowej kary ma charakter obligatoryjny, a nie uznaniowy. Uznaniowy charakter ma natomiast wysokość kary, jednakże nie ma ona charakteru dowolnego, bowiem musi się mieścić w granicach określonych przez ustawodawcę w ww przepisie. Podstawą zastosowania tego przepisu jest ustalenie, że podmiot korzystający ze środowiska zbierał lub przetwarzał odpady bez wymaganego zezwolenia lub gospodarował odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem na zbieranie odpadów, zezwoleniem na przetwarzanie odpadów lub zezwoleniem na zbieranie i przetwarzanie odpadów. W tym zakresie w okolicznościach niniejszej sprawy uzyskano stosowny materiał dowodowy na podstawie przeprowadzonej w dniach od 19 czerwca do 25 lipca 2020 r. na terenie działalności skarżącej Spółki kontroli. Ale także na podstawie niekwestionowanego, podpisanego przez Spółkę protokołu kontroli nr [...] 160/2018 z dnia 25 lipca 2018 r.; odwołania skarżącej z dnia 12 listopada 208 r., w którym jednoznacznie przyznaje się do stwierdzonego naruszenia jak i pisma Marszałka Województwa [...] z dnia 9 stycznia 2019 r. dotyczącego spotkania w Urzędzie Marszałkowskim w dniu 7 grudnia 2017 r. w związku ze zgłoszonymi problemami związanymi z możliwościami zagospodarowania zmieszanych odpadów komunalnych w [...], zlokalizowanych w Regionie II gospodarki odpadami komunalnymi.
Poczynione przez organ ustalenia nie były negowane przez stronę skarżącą, zarówno co do faktu wykonywania takiej działalności, jak i braku ważnego zezwolenia na przetwarzanie odpadów (w tym też podpisanie przez stronę ww protokołu).
W ocenie Sądu w przedstawionym stanie faktycznym w sposób nie budzący wątpliwości zastosowanie ma przepis art. 194 ust. 1 pkt 5 i ust. 7 ustawy o odpadach. Okoliczności sprawy wskazują jednoznacznie, iż nie było możliwe wyłączenie obowiązku uzyskania nowego zezwolenia (rozszerzonego) na prowadzenie przetwarzania odpadów. Organy prowadzące postępowanie słusznie zatem zastosowały sankcję bezwzględnie określoną. Przy czym, podkreślić należy, iż WIOŚ rozpoznając sprawę, wbrew twierdzeniom skargi, uwzględnił dyspozycję ust. 7 ww przepisu biorąc pod uwagę okoliczności sprawy i miarkując wymierzenie kary w sposób adekwatny do zaistniałego naruszenia. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska uwzględnił bowiem, że naruszenie nie spowodowało możliwości wystąpienia zagrożeń dla ludzi lub środowiska. Odpady zostały przetworzone w instalacji służącej do przetwarzania tego typu odpadów.
Ponadto [...] WIOŚ wziął pod uwagę nieznaczny stopień przekroczenia dopuszczalnej ilości odpadów innych niż niebezpieczne w stosunku do limitu w posiadanej przez Spółkę [...] decyzji. Zasadnie zatem uznał, że wobec dokonanych ustaleń wymierzenie kary w dolnej granicy jej ustawowego wymiaru, tj. w wysokości 2 000 zł (kara od 1000 zł do 1 000 000 zł) jest adekwatne do stopnia naruszenia.
W tym miejscu podnieść należy, iż dopóki określona w decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] maja 2016 r. w pkt III 3.3.1, masa odpadów przewidzianych do przetworzenia nie zostanie zmieniona, dopóty ona obowiązuje. Stąd twierdzenia (wyjaśnienia) skarżącej podnoszone przed organem I instancji, iż przekroczenie w 2017 roku dotyczące niesegregowanych odpadów komunalnych (20 03 01) spowodowane było stanem wyższej konieczności i było efektem rozwiązania problemu nadwyżki powstałych odpadów komunalnych w Regionie II gospodarki odpadami komunalnymi województwa śląskiego, w sytuacji zbyt niskiej wydajności innej instalacji RIPOK w tym czasie, nie mogą stanowić usprawiedliwienia dla powyższego stanu rzeczy.
Sąd stwierdza, iż każdorazowo należy postępować zgodnie z obowiązującymi postanowieniami udzielonego pozwolenia nawet w przypadku, na co wskazała skarżąca, niesienia "pomocy" celem uniknięcia zagrożenia sanitarnego i epidemiologicznego. Zamiar przyjęcia większej ilości odpadów powinien być poprzedzony wystąpieniem przez stronę o zmianę warunków decyzji w zakresie przyjmowania ilości odpadów dopuszczonych do przetworzenia. Dopiero wprowadzenie zmian w decyzji w zakresie jak wyżej, uprawnia stronę do przyjęcia większej ilości odpadów, nie naruszając tym samym przepisów prawa.
Także, odnosząc się do stanowiska skarżącej w zakresie nie zastosowania art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. Sąd za organem stwierdza, iż brak było podstaw do odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, która w ocenie Sądu, w kontrolowanej sprawie, ma wymiar wręcz symboliczny. I jednocześnie, kwestia ta została wyczerpująca w zaskarżonej decyzji wyjaśniona. Powyższy przepis przewiduje konieczność spełnienia w sposób łączny dwóch warunków tj. waga naruszenia musi być znikoma oraz strona musi zaprzestać naruszania prawa. Oczywistym i niekwestionowanym jest, iż skarżąca prowadziła procesy przetwarzania odpadów w sposób niezgodny z posiadanym zezwoleniem, w świadomy sposób dopuszczając się do naruszenia warunków decyzji, nawet jeśli w późniejszym okresie powyższego naruszenia zaprzestała. W takich okolicznościach nie można mówić o znikomym naruszeniu prawa, co podnosi skarżąca, nawet w sytuacji, kiedy kierowała się szeroko rozumianym dobrem publicznym, celem zapobieżenia katastrofie epidemiologicznej.
Powtórzenia w tym miejscu wymaga, iż organ I instancji, zobligowany był do wymierzenia administracyjnej kary, której ustalona kwota była adekwatna do okresu trwania naruszenia i rozmiaru prowadzonej działalności, a także skutków tego naruszenia i wielkości zagrożenia. Wnikliwa analiza zebranego materiału dowodowego była zaś podstawą jej wymierzenia. Argumentacja skarżącej, jak słusznie zauważył organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę, wyklucza możliwość odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej z uwagi na znikome naruszenie prawa, natomiast daje podstawę do zastosowania kary w dolnym przedziale wysokości kary, co organ I instancji miał na względzie i wyczerpująco wyjaśnił w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia.
Sąd także stwierdza, iż nie doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Ogólnie sformułowany zarzut podnoszący, że ocena stanu faktycznego sprawy nie została prawidłowo dokonana, uznać należy, mając na uwadze nie poparcie tych twierdzeń dowodami, jedynie za polemikę skarżącej z ustaleniami organu. W postępowaniu administracyjnym organy administracyjne mają obowiązek zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 kpa) co w ocenie Sądu w sposób prawidłowy uczyniły. Swoje stanowisko w sposób czytelny, zrozumiały i w pełni wyraźny przedstawiły w uzasadnieniu obu rozstrzygnięć, tym samym nie uchybiły przepisowi art. 107 § 3 k.p.a. Organy obu instancji wyjaśniły i prawidłowo ustaliły stan faktyczny, przeprowadziły postępowanie dowodowe w sposób wyczerpujący, w zakresie niezbędnym dla ustalenia istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności, a także przytoczyły i zastosowały odpowiednie przepisy prawa.
To, że skarżąca nie zgadza się z podważanymi decyzjami, co jest oczywiście dla Sądu zrozumiałe, nie oznacza tym samym, iż zaskarżone decyzje wydane zostały z naruszeniem prawa. W ocenie Sadu bezpodstawne są zatem zarzuty naruszenia przepisów procesowych. W decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska podobnie jak i w decyzji organu odwoławczego, opisano szczegółowo przebieg postępowania dowodowego, omówione zostały zgromadzone ww sprawie dowody oraz zaznaczono, że wszystkie dowody uznane zostały za wiarygodne.
Dlatego też mając w obliczu powyższego, Sąd wniesioną skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.