Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 26 września 2003 r. (sygn. akt IV SA 880/03) Naczelny Sąd Administracyjny uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2000 r. Nr [...].
Uchylona decyzja była wydana w wyniku wznowienia postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji realizowanej przy ul. [...] w W. Sprawa rozpatrywana była przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w wyniku złożenia odwołania od decyzji Burmistrza Gminy W. z dnia [...] lipca 1999 r. Nr [...]. Decyzją Burmistrza, po wznowieniu postępowania, odmówiono uchylenia ostatecznej decyzji Burmistrza Gminy W. z dnia [...] listopada 1998 r. Nr [...] dotyczącej przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym wielostanowiskowym oraz infrastruktury technicznej, gdyż w wyniku uchylenia mogłaby zapaść tylko decyzja odpowiadająca w swojej istocie decyzji dotychczasowej (art. 146 §. 2 K.p.a.). Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego uchylono z kolei, odwołując się do art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., decyzję Burmistrza Gminy z dnia [...] listopada 1998 r. Nr [...], w punkcie w którym określała ona parametry projektowanej inwestycji.
W orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazano, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wydając orzeczenie w wyniku wznowienia postępowania, nie dostrzegło, że decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu, w istocie w przeważającej części pozostawiono w obrocie prawnym, pomimo iż zawiera wadę polegającą na nie określeniu terminu jej obowiązywania. Wymaganie w tym zakresie wynika z art. 42 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.). W orzeczeniu Sądu podniesiono dodatkowo, iż przedmiot orzeczenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie jest tożsamy z przedmiotem orzekania przez organ I instancji, gdyż decyzja organu odwoławczego dotyczy przedsięwzięcia obejmującego dodatkowo dom jednorodzinny z szambem.
Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...] wydana w wyniku powtórnego rozstrzygania sprawy, z uwagi na uchylenie przez Sąd decyzji Kolegium z [...] stycznia 2000 r.. Zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzje Burmistrza W. z dnia z dnia [...] lipca 1999 r.
W skardze J. T. podnosi, iż organ prowadzący postępowanie w drugiej instancji niesłusznie skoncentrował się na wyjaśnianiu kwestii istnienia przesłanek wznowienia postępowania zamiast skoncentrować się na merytorycznej ocenie orzeczenia, którego dotyczy wznowione postępowanie. Rozważanie przesłanek wznowienia nie było zasadne, w ocenie skarżącej, skoro nie budziły one wątpliwości. Skarżąca podniosła dalej, iż nie uwzględniono orzeczenia NSA, które zapadło w tej sprawie, gdyż nie wyjaśniono wątpliwości co do zasadności formalnej i merytorycznej decyzji w związku z wydaniem której wznowiono postępowanie. W skardze zwraca się uwagę na pogorszenie sytuacji prawnej skarżącej. Ponownie wydana decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie eliminuje naruszenia prawa do jakiego doszło przy wydaniu decyzji Burmistrza Gminy W. z dnia [...] listopada 1998 r. polegającego na ustaleniu parametrów projektowanej inwestycji.
Skarga zarzuca także pominięcie przy określaniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu niektórych postanowień planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżąca wskazuje, iż przy wydaniu zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia prawa z uwagi na nieuwzględnienie dowodów, z których wynikało, iż przedłożone we wniosku o wydanie decyzji dane inwestora, dotyczące dotychczasowego sposobu zagospodarowania działki, są nierzetelne. Skarga wskazuje też, iż decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w dniu jej wydania była niemożliwa do wykonania. Porównanie wielkości działki z kubaturą zabudowy wskazuje, iż nie mogą być spełnione wynikające jednocześnie z decyzji wymagania dotyczące urządzenia zieleni i rekreacji przydomowej oraz zieleni izolacyjnej. W tej sytuacji decyzja dotknięta jest wadą nieważności (art. 156 §. 1 pkt 5 K.p.a.).
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. W szczególności zwrócono uwagę, iż zamierzenie jest zgodne z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co obligowało organy administracji do wydania decyzji zgodnej z wnioskiem inwestora.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa.
Organ administracji, orzekający w niniejszej sprawie jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny związany jest oceną prawną wyrażona w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26. września 2003 r. (sygn. akt IV SA 880/03). Orzekając w niniejszej sprawie Naczelny Sad Administracyjny wskazał, iż wadą decyzji Burmistrza Gminy W. z dnia [...] listopada 1998 r. było nie określenie terminu obowiązywania decyzji w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Stanowiska tego nie uwzględniło Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymując zaskarżoną decyzją w mocy decyzję Burmistrza Gminy W. z dnia [...] lipca 1999 r. Decyzją organu I instancji odmówiono uchylenia uprzednio wydanej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, gdyż, w ocenie organu, wydana ponownie decyzja w swej istocie odpowiadałaby decyzji dotychczasowej (art. 146 § 2 K.p.a.). Doprowadziło to do utrzymania w mocy decyzji zawierającej wadę, na którą zwrócił uwagę w swoim orzeczeniu Naczelny Sąd Administracyjny.
Zaskarżona decyzja została więc wydana z naruszeniem art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271). Uzasadnia to konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji.
Zasadny jest zarzut skarżącej, iż w zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze pominęło kwestie określenia w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu zagadnień związanych z parametrami projektowanej inwestycji, co było natomiast przedmiotem poprzedniego rozstrzygnięcia Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Określenie tych kwestii na etapie ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest dopuszczalne jedynie w zakresie, w jakim wynika to z postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub rozstrzygania kwestii określonych w art. 42 ust. 1 pkt 3 lub 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Rozważenie tej kwestii pominęło w swoim orzeczeniu Kolegium, co stanowi naruszenie art. 7, 77 i 107 §. 3 K.p.a. Wobec braku wyjaśnienia, w jakim zakresie decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu mogła w danym przypadku określać parametry techniczne inwestycji, przedwczesne jest badanie kwestii na ile wskazane w niej parametry były zasadne z uwagi na faktyczną możliwość realizacji przedsięwzięcia o tych parametrach w granicach przeznaczonych na jej realizacje.
Uzasadniony jest także zarzut skargi, iż organy administracji orzekające w sprawie nie odniosły się do kwestii niezgodności dokumentacji przedłożonej przez inwestora, w zakresie zagospodarowania działki w stosunku do stanu rzeczywistego. Kwestie te podniesione były we wniosku o wznowienie postępowania z dnia 22 maja 1999 r. Organ I. instancji skwitował tę problematykę wskazując, iż rozstrzygnięcia dokonywane były na podstawie aktualnych map geodezyjnych. Nie rozstrzygnął jednak, czy kwestia rozbieżności pomiędzy dokumentacją a stanem rzeczywistym faktycznie istniała i czy mogła ona mieć określony wpływ na rozstrzygniecie w świetle art. 145 §. 1 pkt 5 K.p.a. Nie odniesienie się do tej kwestii stanowiło naruszenie art. 7, 77 i 107 §. 3 K.p.a.
Odnośnie zarzutów skargi dotyczących ewentualnej niezgodności inwestycji objętej decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania terenu trzeba uwzględnić, iż w związku z treścią art. 67 ust. 1 i 1a ustawy z dnia o zagospodarowaniu przestrzennym, która znajdzie tu zastosowanie w związku z art. 95 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), stanowiący podstawę rozstrzygania miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego W. zatwierdzony Uchwałą nr [...] Rady W. z dnia [...] września 1992 roku Dz.U. Woj. [...] Nr [...] poz. [...]) utracił w całości moc nie później niż z dniem 1 stycznia 2004 r. W tej sytuacji, wobec wynikającej z innych przyczyn konieczności uchylenia zaskarżonej decyzji, orzekanie przez Sąd w kwestii jej zgodności z tym planem stało się bezprzedmiotowe.
Natomiast jako bezzasadny należy uznać zarzut skarżącej, iż organ II instancji zbędnie zajmował się kwestiami istnienia podstaw wznowienia postępowania. Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności organ II. instancji jest zobowiązany do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy. Kwestie faktycznego istnienia przesłanek wznowienia postępowania podlegają ocenie po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania, na równi z kwestiami oceny potrzeby uchylenia orzeczenia, w przedmiocie którego wznowiono postępowanie (art. 151 §. 1 K.p.a.). Stąd kwestie te musiały być także przedmiotem rozważań organu, który wydał zaskarżone rozstrzygniecie.
Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270) orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Rozpatrując ponownie sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze uwzględni w szczególności potrzebę określenia terminu obowiązywania decyzji w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, oceni zasadność określania w tej decyzji poszczególnych parametrów inwestycji oraz znaczenie ewentualnej rozbieżności pomiędzy dokumentacją określającą stan zagospodarowania działki przedłożoną przez inwestora a stanem rzeczywistym. Dokonując rozstrzygnięcia Kolegium uwzględni stan aktualny, w zakresie objęcia terenu inwestycji obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego.