Uzasadnienie
W dniu 14 listopada 2005 r. P. Spółka Akcyjna w P. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] października 2005 r. [...] w przedmiocie uzgodnienia w sprawie z zakresu zagospodarowania przestrzennego.
Główny Inspektor Sanitarny w odpowiedzi na skargę z dnia 19 grudnia 2005 r. wnosił o jej oddalenie, podnosząc iż skarga na postanowienie w przedmiocie zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie przez Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w S. jest nieuzasadniona.
Sąd stwierdził, iż skarżący działając w trybie art. 37 § 1 K.p.a. w dniu 16 sierpnia 2005 r. złożył zażalenie do Głównego Inspektora Sanitarnego w przedmiocie niezałatwienia sprawy w terminie, to jest niewydania postanowienia przez Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w S. w sprawie uzgodnienia modernizacji fermy trzody chlewnej w C. Postanowieniem z dnia [...] października 2005 r. Główny Inspektor Sanitarny uznał powyższe zażalenie za nieuzasadnione.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Kognicja sądu administracyjnego określona jest w art. 3 § 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwaną dalej u.p.p.s.a./. Przepis ten wskazuje, jakie akty i czynności organów administracji publicznej podlegają kontroli sądu administracyjnego. Zgodnie z regulacją art. 3 § 2 pkt 8 u.p.p.s.a., sąd administracyjny jest właściwy w sprawach skarg na bezczynność organu jedynie w przypadkach określonych w pkt 1-4 wspomnianego przepisu. Są to przypadki niewydania w zakreślonym przez ustawę terminie decyzji, postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty oraz inne czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Zgodnie z regulacją art. 37 § 1 K.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a. lub ustalonym w myśl art. 36 K.p.a. stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Postępowanie prowadzone wskutek wniesienia zażalenia na podstawie art. 37 § 1 K.p.a. nie ma jednakże cech samodzielnego postępowania administracyjnego, postanowienie wydanie po jego rozpatrzeniu ma zatem charakter incydentalny /vide wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 24 maja 2001 r., IV SA 572/99, ONSA 2002 nr 3, poz. 116/.
Wyczerpanie trybu zażaleniowego określonego w art. 37 K.p.a. warunkuje wprawdzie wniesienie skargi na bezczynność, ale bezczynność organu I instancji, nie zaś organu wyższego stopnia, do którego wniesiono zażalenie, o czym skarżący został prawidłowo pouczony przez Głównego Inspektora Sanitarnego w postanowieniu z dnia [...] października 2005 r. Na postanowienie organu administracji wydane w trybie art. 37 K.p.a. nie służy zażalenie. Przyjąć zatem należy, iż skarga na takie postanowienie jest niedopuszczalna i na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a. podlega odrzuceniu /confer postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lutego 2002 r., II SA/Gd 3920/01, LEX nr 76109/.
Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i art. 58 § 3 u.p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.