Uzasadnienie
W dniu 20 listopada 2006 r, wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarga J. D. na bezczynność Prezesa Rady Ministrów. W uzasadnieniu skargi skarżący podnosi, iż 12 kwietnia 2006r. wystąpił do Ministra Obrony Narodowej z żądaniem skorygowania stanu bezprawnego, który powstał w jego sprawie w skutek niepraworządnych działań związanych z wykonywaniem rozkazu personalnego nr [...] [...] MON z dnia [...] stycznia 1991r. dotyczącego zwolnienia go z zawodowej służby wojskowej. Zdaniem skarżącego Minister winien był w powyższej sprawie wszcząć postępowanie i wydać decyzję. Ponieważ nie uczynił tego w ustawowym terminie skarżący wniósł zażalenie do Ministra Obrony Narodowej. Dnia 6 czerwca zamiast decyzji otrzymał z [...] MON pismo Nr [...] z dnia [...] maja 2006r., stwierdzające, iż pismo skarżącego dotyczyło rzekomych nieprawidłowości, które nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym materialne.
Od niniejszego pisma skarżący wniósł odwołanie. W dniu [...] lipca Minister Obrony Narodowej pismem Nr [...] udzielił mu odpowiedzi zarówno na zażalenia jak i na odwołanie. Dnia 24 lipca 2006r. skarżący wystąpił więc do Ministra z wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy, wskazując, iż postępowanie prowadzono bez jego udziału. Odpowiedzi na niniejszy wniosek udzielił skarżącemu [...] MON wskazując, iż podtrzymuje argumentację zawartą w piśmie z dnia [...] lipca 2006r.
Skarżący 27 września 2006r. zwrócił się więc do Prezesa Rady Ministrów z odwołaniem, żądając wyciągnięcia konsekwencji służbowych w stosunku do Ministra Obrony Narodowej. Prezes nie wyjaśnił jednak sprawy, tylko uznał, że sprawa dotyczy skargi a nie odwołania i przesłał ją do Ministra Obrony Narodowej. W ocenie skarżącego Prezes Rady Ministrów winien był zaś rzetelnie rozpoznać jego sprawę zapewniając mu czynny udział.
W świetle powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
W niniejszej sprawie w ocenie skarżącego Prezes Rady Ministrów pozostaje w bezczynności wobec nierozpoznania jego odwołania i niewyciągnięcia konsekwencji służbowych względem Ministra Obrony Narodowej.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zm, -zwana w dalszej części Ppsa), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach bezczynności organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 tj. wydania
- 1) decyzji administracyjnej;
- 2) postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
W rozpoznawanej sprawie wbrew stanowisku strony skarżącej nie można jednak uznać, iż Prezes Rady Ministrów pozostaje w bezczynności wobec nierozpoznania odwołania wniesionego do niego przez skarżącego. Przede wszystkim należy wskazać, iż zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, odwołanie wnosi, się od decyzji. W rozpoznawanej zaś sprawie jak wynika z treści skargi skarżącego Minister Obrony Narodowej nie wydał decyzji. Podnieść jednak należy, iż zgodnie z art. 127 § 3 Kpa od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Prezes Rady Ministrów nie jest więc organem właściwym do rozpoznawania odwołań – wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, a zatem nie może być również mowy o pozostawaniu przez niego w bezczynności w niniejszej sprawie.
Podnieść jednak należy, iż organem prowadzącym postępowanie w którym skarżący bezskutecznie domagał się wydania rozstrzygnięcia w formie decyzji był Minister Obrony Narodowej.
Kodeks postępowania administracyjnego przewiduje w art. 37 § 1 możliwość wniesienia przez stronę postępowania zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie przez organ administracji publicznej. Zażalenie to służy do organu administracyjnego wyższego stopnia nad organem pozostającym w bezczynności. W przypadku jednak, gdy –jak w tej sprawie- w bezczynności pozostaje minister w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 4 Kpa. to wówczas tryb przewidziany w art. 37 Kpa nie ma zastosowania. Nad tym organem bowiem nie ma w postępowaniu administracyjnym organów wyższego stopnia. Oznacza to, iż w przypadku skarg na bezczynność w sprawach w których przepisy prawa nakładają na organ obowiązek wydania decyzji lub postanowienia (sprawy o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-3 ustawy Ppsa) w sytuacji bezczynności tj. np. w rozpoznawanej sprawie Ministra Obrony Narodowej stronie służy bezpośrednio skarga do sądu administracyjnego.
W sytuacji zaś bezczynności w sprawach niewydania aktów lub czynności o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 Ppsa zgodnie z art. 52 § 3 Ppsa, skargę na bezczynność organu można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu (Ministra) do usunięcia naruszenia prawa.
Powyższe wskazuje, iż w rozpoznawanej sprawie skoro skarżący uważał, iż Minister Obrony Narodowej pozostaje w bezczynności winien był wnieść stosowną skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa skargę na bezczynność Prezesa Rady Ministrów odrzucił jako niedopuszczalną.